แรงต่อยของชายผู้เป็นักรบย่อมไม่ธรรมดา หากเป็ผู้อื่นรับแรงกระแทกนั้นอาจกระอักเืตายไปแล้ว แต่นี่เพราะเป็องครักษ์จางจึงมีเพียงเืไหลซึมออกมาด้านข้างเล็กน้อย
“ข้าสั่งให้นำยาห้ามครรภ์มา เหตุใดจึงนำยาห้ามครรภ์ที่จะทำให้นางท้องไม่ได้อีกตลอดชีวิตมาให้แทน” หลงเฉิงปรับเสียงให้อ่อนลงเล็กน้อย ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดจึงได้โกรธเคืองคนสนิท จนถึงขั้นลงไม้ลงมือเพราะสตรีแปลกหน้าเพียงผู้เดียว
“นายท่าน ข้ามิได้” จางตงฟูแย้งพลางใช้หลังมือเช็ดเืออก “ยานั่นเพียงแจ้งโรงหมอไปว่าขอยาห้ามครรภ์ นี่คือเทียบที่ได้รับมาขอรับ”
ตงฟูล้วงเอาแผ่นกระดาษที่หมอจนรายการสมุนไพรและอัตราส่วนเอาไว้อย่างถี่ถ้วน องค์ชายสามที่รับไปแล้วส่งกระดาษแผ่นนั้นต่อให้หมอที่จับชีพจรของจางฟานอวี้อยู่
หมอชรารับเอามาดูแล้วก็พยักหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “เทียบยานี้ได้มาจากโรงหมอฝั่งขวาถัดจากร้านผ้าหรือไม่”
“ขอรับท่านหมอ ข้าแจ้งว่านายท่าน้ายาไปให้อนุ หากกล่าวว่ายานี้นำมาให้ฮูหยินเกรงว่าจะไม่จัดยาให้” ตงฟูพยักหน้ารับ พร้อมกับอธิบายการกระทำของตน
“พวกท่าน…เห็นทีจะไปผิดที่” หมอชราส่ายหน้า “หมอโรงนั้น มารดาตรอมใจเพราะสามีเชิดชูอนุและบุตรอนุมากกว่าบุตรของฮูหยินเอก เมื่อมาเปิดโรงหมอจึงมีจิตใจไม่ปกติไปบ้าง หากมาขอยาห้ามครรภ์ให้อนุก็จะจัดยาที่ทำให้ท้องไม่ได้อีกมาให้เสมอ”
“เป็อย่างที่ท่านอาจารย์ว่าเอาไว้ขอรับ คนแถวนี้รู้กันดีแล้ว แต่เพราะเมื่อมีโรคแปลกประหลาดก็มีเพียงท่านหมอหานที่รักษาได้จึงยังไม่ถูกขับไล่ไปไหน ทั้งยังมีเหล่าฮูหยินเอกถือหางว่าทำถูกต้องแล้ว” ลูกศิษย์ที่ติดตามมากล่าวเสริมกับอาจารย์ของตน
จางฟานอวี้จดจำบางอย่างได้ทันที หากเป็คนเดียวกัน หมอหานผู้นี้ชาติก่อนก็เป็คนจัดเทียบยาให้แก่นาง ครั้งนั้นนางสำลักเอาน้ำเข้าไปมาก และติดไข้ป่า องค์ชายรองที่ไม่อาจทนเห็นสตรีที่มีใบหน้าถอดแบบจากคนรักมาถึงเจ็ดส่วนต้องตกตายได้ จึงพาไปรักษาอย่างเต็มที่ และมีเพียงหมอหานที่รักษานางได้
โจวซ่งหลงจึงนำมาเป็พวกเลี้ยงดูไว้อย่างดี จนวันหนึ่งก็ได้เก็บเกี่ยวเมล็ดที่หว่านไป เพราะหมอผู้นี้เป็ผู้เดียวที่รักษาอ๋องน้อยแคว้นเปาได้ ยามนั้นอ๋องน้อยผู้ติดตามมาท่องเที่ยวกับคณะทูตถูกพิษประหลาด หากรักษาไม่ได้ย่อมเป็ชนวนากับแคว้นพันธมิตรแน่ โจวซ่งหลงที่เป็ผู้นำหมอมาจึงได้ชื่อว่าเป็องค์ชายผู้หยุดา
“ผู้รักษาโรคประหลาดผู้นั้น มีนามว่าหานปาเหวินหรือไม่”
“ถูกต้องแล้ว นั่นนามของหมอหาน แม่นางรู้ได้อย่างไรกัน”
“เคยได้ยินมาน่ะ” ฟานอวี้ยกยิ้มบาง ก่อนจะกล่าวต่อ “สรุปคือครั้งนี้เป็คราวซวยของข้างั้นสิ มดลูกเสียไปแล้วเช่นนี้ ข้าไปเป็นางคณิกาเลยดีหรือไม่ ไม่ต้องเสี่ยงท้องเหมือนคณิกาคนอื่นๆ คงรับแขกสบายใจดีทีเดียว” นางหัวเราะอย่างจนใจ
จางฟานอวี้มองหน้าหมอผู้ช่วยที่เบิกตาโพลงไม่อาจเชื่อหูตนเองว่าจะมีสตรีกล่าววาจาเช่นนี้ “แค่หาข้อดีปลอบใจตนเองเท่านั้น ข้าหรือจะกล้าทำเช่นนั้น”
“นางลั่นวาจาว่าจะมีสามีเดียว หากผิดคำพูดโดยที่ข้ายังมิได้อนุญาตคงได้เห็นดีกัน” โจวหลงเฉิงกล่าวพร้อมกับเผยรอยยิ้มเย็น
องครักษ์ที่มีได้รู้เื่มาก่อนลอบมองตงฟูที่ส่ายหน้าว่าอย่าเพิ่งสงสัยประการใดเลย แต่เื่ที่องค์ชาย้าให้ปิดบังอย่างไรก็คงไม่พ้นต้องรู้กันทั้งหน่วยแน่แล้ว
“นายท่านกับแม่นางอย่ากล่าวเช่นนั้น จับชีพจรแล้วมดลูกของแม่นางยังดี เพราะอาเจียนออกมาเป็ส่วนใหญ่แล้ว กินยาบำรุงเืและมดลูกให้ดี เมื่อครบเทียบแล้วตรวจซ้ำ หากไม่มีอันใดก็ยังท้องได้ เพียงแต่อาจจะยากกว่าทั่วไปเสียหน่อย”
หมอชราจดเทียบยาแล้วก็ส่งให้แก่บุรุษที่ยืนสีหน้าดำคล้ำด้านข้าง เห็นทีคงมิใช่อนุ แต่อาจเป็เพียงแค่คู่รักที่ยังไม่ได้ตบแต่งให้เรียบร้อยจึงต้องหาทางป้องกันคำครหาเอาไว้ เพราะหากเป็ฮูหยินแล้วคงไม่มีเหตุให้ต้องดื่มยาเช่นนี้
“ท่านเองก็ต้องถนอมฮูหยินไว้ให้มาก หากนางมีเื่ทุกข์ใจการตั้งครรภ์ก็จะยิ่งยากเย็น” หมอชราที่เห็นว่าแม่นางน้อยดูน่าสงสารไม่น้อย จึงช่วยพูดหนุนหลังหวังว่าจะทำให้สามีของสตรีผู้นี้ใจดีกับนางให้มากหน่อย
“หมอบ้านั่น ไปเอาตัวมาให้ข้า” องค์ชายสามสั่งออกไป
“เดี๋ยว!” ฟานอวี้แย้ง “ท่านจะทำอันใดท่านหมอผู้นั้น”
“มันคิดทำให้ผู้อื่นท้องไม่ได้โดยไม่เต็มใจ ข้าก็จะทำให้มันทำคนอื่นท้องไม่ได้โดยไม่เต็มใจบ้าง” หลงเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ
“ท่านไม่ได้ยินหรือว่าหมอผู้นี้รักษาโรคประหลาดได้ เพียงแค่ออกหนังสือให้ท่านเ้าเมืองติดป้ายไว้หน้าร้านหมอก็เพียงพอ เท่านี้ก็ไม่มีใครหลงไปซวยเพิ่ม ข้าเองก็มิได้เป็อันใดแล้ว”
“กล้าดีอย่างไรมาตัดสินใจแทนข้า” องค์ชายสามดุฟานอวี้ออกไป มือบีบข้อแขนของฟานอวี้จนสีซีด “มิใช่ว่าข้ากำลังเรียกร้องให้เ้าหรือ”
ฟานอวี้พยายามดึงมือนั้นออก ปากก็ต่อคำกับผู้เป็องค์ชาย “หมอรักษาโรคประหลาดในแคว้นจะมีกี่คนกัน วันหน้าอาจต้องใช้มันสมองของเขา นำมาเป็พวกเสียไม่ดีกว่าหรือเ้าคะ”
“นายท่านปล่อยแม่นางเถิด ยามนี้ร่างกายยังอ่อนแอ” หมอชราร้องห้าม
“ท่านหมอกลับเสียก่อนเถิด ข้าจะให้คนไปส่ง” จางตงฟูที่เห็นว่าทั้งสองคนเริ่มโต้เถียงกันแล้วจึงเชิญแขกให้กลับไปก่อน ทั้งยังต้องเตรียมน้ำอาบไว้ให้พร้อมด้วย พลางคิดไปว่าสตรีแซ่จางเป็จุดกำเนิดความลำบากขององครักษ์เช่นเขาเกินไปหรือไม่
เมื่อคนออกจากห้องไปทั้งหมดแล้ว ฟานอวี้ก็กัดมือขององค์ชายสามให้ปล่อยข้อมือนางทันที
“อะ!…” โจวหลงเฉิงปล่อยเสียงร้องก่อนจะกัดฟันกลั้น ด้วยต้องรักษาภาพพจน์ หลงเฉิงถอยห่างไปก่อนที่แม่นางจางจะคลุ้มคลั่งกัดเขาอีกครั้งหนึ่ง
“องค์ชายไม่เคยได้ยินข่าวลือหมอหานผู้นี้มาก่อน หม่อมฉันก็เข้าใจ แต่จะมีโทสะตัดสินใจโดยที่ยังไม่ฟังความให้รอบด้านไม่ได้”
“ทำถึงขนาดนี้ ยังคิดจะปกป้องมันเอาไว้ เปิ่นหวางจะล้างแค้นให้ เหตุใดต้องมาขัดขวาง” องค์ชายสามไม่เข้าใจความคิดของฟานอวี้เลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่ทุกวันที่เขาจะออกหน้าล้างแค้นให้ผู้ใด
“เช่นนั้นให้คนไปสืบมาก่อนดีหรือไม่เพคะ ว่าความสามารถของหมอหานอยู่ขั้นใด หากไม่คุ้มค่าแก่การอภัยของพระองค์ค่อยจัดการก็ยังไม่สาย” ฟานอวี้เบะปากตาตกดั่งลูกหมาเศร้าสร้อย “แต่อย่างไรหม่อมฉันก็มิได้คิดว่าเขาผิดจนต้องปลิดชีพอยู่ดี”
โจวหลงเฉิงนั่งลงบนเตียงถอนหายใจคำโต ดวงหน้าฉายชัดว่าเบื่อหน่ายปนตกตะลึง “เปิ่นหวางเชื่อแล้ว เ้าอ่อนนุ่มเกินกว่าจะเป็สายให้ผู้ใดจริงๆ”
ฟานอวี้เปลี่ยนสีหน้ามาเป็ขมวดคิ้วทันใด “เอ๊ะ! นั่นหมายความว่าโง่หรือไม่เพคะ”
“คิดอ่านมากเกินไปก็จะเจ็บหัวเปล่าๆ เปิ่นหวางหมายถึงเ้าอ่อนโยนต่างหากเล่า” หลงเฉิงยิ้มน้อยๆ เขาหมายความว่านางโง่งมนั่นถูกต้องแล้ว แต่หากนางมิได้รู้แน่ชัดเหตุใดจะต้องยอมรับด้วยเล่า
“หม่อมฉันน่ะหรือ” จางฟานอวี้ยกนิ้วชี้มายังตนเองส่ายหน้าไม่เชื่อถือคำพูดของผู้เป็องค์ชาย “กัดคนก็ยังนับว่าอ่อนโยนอีกหรือ ประหลาดจริง”
โจวหลงเฉิงกระแอมเล็กน้อย มือลูบรอยฟันที่ยังไม่จางหายของแม่นางเขี้ยวคม ก่อนตัดเปลี่ยนเื่ “คำลือที่เ้าได้ยินมามีความว่าอย่างไร หากเขาเก่งมากเพียงนั้นก็บรรยายมาเถิด”
“ก่อนจะบรรยาย เราอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนดีหรือไม่ องค์ชายไปดูให้เห็นกับตาที่โรงหมอหานจะเข้าใจชัดเจนกว่า”
จางฟานอวี้ขอเพียงอย่างเดียว คือขอให้เมื่อไปถึงที่โรงหมอหานมีคนไข้สาหัสมารักษา อย่างที่เห็นทุกวันในชาติก่อนด้วยเถิด
ถ้ายังไม่ป่วยก็รีบป่วยกันนะเ้าคะ
739
