ระหว่างนั้นเด็กทั้งสามก็ออกจากห้องของไป๋ซู่ซินเพื่อไปหาเก็บผักป่าสามพี่น้องอยู่กันตามลำพัง เนื่องจากหวังเซี่ยหยางและหวังซีห่าวต้องไปทำงานก่อสร้างต่างเมืองเพื่อเร่งหาเงินมาจ่ายหนี้ที่หยิบยืมจากสหายของหวังเซี่ยหยางเพื่อนำมารักษาไป๋ซู่ซิน
‘เดี๋ยวนะ!! นี่ฉันลืมอะไรไปหรือเปล่าติ้กตอก ติ้กตอก~’
‘ปิ๊ง ป่อง! เกมไงล่ะ เกมอนิมอลลำซิ่งฟาร์มแล้วมันจะเข้าเกมยังไงหว่า’
“จงเปิด!”
“เข้าเกม”
“ใช้งาน!”
“สตาร์ท!?”
‘ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่ท่านอาจารย์ลืมบอกวิธีให้ข้าฟังสินะ ฮึ่ม! แล้วจะทำไงดีล่ะทีนี้’
‘เห้ย ที่ข้อมือด้านซ้ายข้ามีรอยสักเล็กๆเป็รูปพระจันทร์เสี้ยว ต้องใช่แน่ๆ’
พอเห็นดังนั้นไป๋ซู่ซินจึงแตะไปที่รูปพระจันทร์เสี้ยวที่ข้อมือเบาๆจากนั้นก็เกิดภาพเสมือนหน้าจอเกมฟาร์มที่นางเคยเล่น โดยภาพที่นางเห็นนั้นคือหน้าจอโกดังเก็บของของบ้านในเกาะของนางส่วน้าซ้ายของจอมีคำว่าเข้าเกมอยู่
ขณะนี้ไป๋ซู่ซินยังไม่ได้กดเข้าไปในมิติฟาร์มเพราะนางยังสงสัยว่าจะเอาของจากโกดังออกมาใช้ได้อย่างไร เพราะมันไม่มีปุ่มจอยสติ๊กให้เลยไป๋ซู่ซินจึงลองทำเหมือนว่านี่คือจอโทรศัพท์ โดยคิดภาพว่านางกำลังใช้นิ้วจิ้มๆหน้าจอโฮโลแกรม
‘ว้าวเลื่อนหน้าจอดูของในโกดังได้จริงๆ ด้วย งั้นลองเลือกไปที่ผิงกั่ว[1]ซะหน่อยกดเครื่องหมายเลือกจำนวนได้ด้วย เอาหนึ่งลูกก่อนดีกว่า’
ขออภัยระดับเกาะของท่านไม่ถึงเพียงพอ กรุณาอัปเกรด
‘เวรกรรม!ปวดตับเอาของออกมาไม่ได้’
ในเมื่อไม่มีทางเลือกไป๋ซู่ซินจึงกำหนดจิตให้กดคำว่า เข้าเกม..
วูบ~
จากนั้นภาพรอบตัวนางได้เปลี่ยนไปปรากฏว่านางอยู่ตรงเกทสนามบินในเกาะ ไป๋ซู่ซินรู้สึกตื่นเต้นเป็อย่างมากเพราะในที่สุดนางก็สามารถเข้ามาในเกาะมิติฟาร์มได้ จากนั้นไป๋ซู่ซินจึงได้เดินออกมาจากสนามบินภาพวิวทิวทัศน์ที่สดชื่น พร้อมกับเสียงของเกลียวคลื่นปรากฏขึ้นรอบตัวของนาง อีกทั้งอากาศนั้นยังบริสุทธิ์และสดชื่นช่างเหมือนกับว่าตอนนี้นางกำลังอยู่ในฝัน
‘พอมาอยู่ในเกมรู้สึกร่างกายไม่เจ็บเท่าอยู่ข้างนอกแฮะแต่ก็ยังเจ็บอยู่ดี เกมนี้คงเปรียบเหมือนมิติที่ท่านอาจารย์บอกกระมัง ในมิติจะมีอะไรที่รักษาอาการเจ็บป่วยได้บ้างหรือเปล่านะ?’
เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงเดินไปหา NPC เ้าแรคคูนตัวอ้วนผู้ดูแลเกาะเพื่อสอบถามเื่ของที่จะสามารถช่วยรักษาอาการาเ็ของนางได้
“สวัสดีเ้าค่ะท่านผู้ดูแลเกาะข้าอยากสอบถามท่านว่าเกาะนี้มียารักษาอาการเจ็บป่วยหรือไม่เ้าคะ?”
“สวัสดีลูกบ้านของข้าอันตัวข้ามีนามว่า เทียนเทียน ส่วนเื่ที่เ้าถามถึง ฮ่าๆ แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว เดี๋ยวข้าจะให้ใบทักษะการปรุงยาพร้อมเทียบยาแก่เ้าจากนั้นเ้าก็ไปหาสมุนไพรตามนั้นแล้วนำไปปรุงเอา อย่าลืมใส่น้ำจากทะเลสาบไปด้วยล่ะเพราะน้ำในทะเลสาบของเกาะเรามีชื่อว่าอมายาวารีช่วยให้ยาได้ผลดีขึ้นและยังมีฤทธิ์ต่างๆ อีกเหนือคณานับ”
“ขอบพระคุณท่านเทียนเทียนมากเ้าค่ะ”
‘เอ๋ ชื่อไม่เหมือนในเกมที่ข้าเคยเล่นเลยแต่ตัว NPC นั้นเป็ตัวเดิมสงสัยเพราะปรับให้เข้ากับโลกใหม่ของข้ากระมัง’
พอทราบข้อมูลจากเ้าแรคคูนตัวอ้วนเทียนเทียนไป๋ซู่ซินก็ได้อ่านเทียบยาที่ได้รับว่ามีสมุนไพรอะไรบ้างด้วยความที่ไป๋ซู่ซินมีสกิลพิเศษที่เป็ผลพลอยได้จากการมีมิติเกมติดตัวมาทำให้เวลานี้ ไป๋ซู่ซินมองไปที่พืชชนิดไหน ก็จะมีหน้าต่างขึ้นบอกชื่อและอายุระยะเวลาการเจริญเติบโต อายุของพืช พร้อมสรรพคุณเรียกได้ว่าครบถ้วนซึ่งเรียกทักษะนี้ว่าดวงตาพฤกษา
แต่ปัญหาคือนางปวดตัวมาก หากต้องเดินทั่วเกาะเพื่อหาสมุนไพรคงทำไม่ไหวเป็แน่ไป๋ซู่ซินจึงพยายามเค้นสมองหาวิธีที่นางพอจะนึกขึ้นได้จากความทรงจำตอนที่นางเคยเล่นเกมนี้และแล้วไป๋ซู่ซินก็คิดออก นางจึงรีบสาวเท้าไปหานกฮูกรอบรู้ที่เป็เ้าหน้าที่ประจำพิพิธภัณฑ์นางจำได้ว่าตอนเล่นเกม นางได้โดเนทสมุนไพรให้พิพิธภัณฑ์แห่งนั้นไปมากมาย หากนางจะไปขอยืมสักหน่อยเ้านกฮูกนั่นคงจะไม่มีปัญหาหรอกนะ และหากนางหายดีแล้วค่อยหามาคืนให้ภายหลัง
นอกจากสมุนไพรแล้ว พิพิธภัณฑ์นี้ยังเปิดรับบริจาคพวกแมลงปลา สัตว์น้ำลึก ฟอสซิลและงานศิลปะด้วย
ระหว่างที่ไป๋ซู่ซินเดินไปพิพิธภัณฑ์ประจำเกาะนางก็ได้แวะตักน้ำที่ทะเลสาบไว้จำนวน 20 ถังแล้วกดเก็บเข้าช่องเก็บของทันทีเพื่อเอาไว้ใช้ในการปรุงยา
พิพิธภัณฑ์ประจำเกาะ
“สวัสดีเ้าค่ะท่านนกฮูกผู้รอบรู้ข้าชื่อไป๋ซู่ซิน ข้าอยากจะขอยืมสมุนไพรตามเทียบยานี้หน่อยน่พเ้าค่ะเดี๋ยวข้าจะไปหามาคืนให้หลังจากที่ร่างกายหายดีแล้ว”
“โอ้ว สวัสดีแม่นางไป๋ยืมสมุนไพรใช่หรือไม่ รอสักประเดี๋ยว เดี๋ยวข้าไปหยิบให้”เ้านกฮูกขานารับอย่างว่าง่าย
พอได้สมุนไพรแล้วไป๋ซู่ซินจึงเปิดช่องเก็บของหยิบใบเรียนทักษะขึ้นมาแล้วตั้งจิตว่าเรียนรู้ จากนั้นใบทักษะได้สลายหายไปพร้อมกับแสงและสกิลที่วิ่งเข้าสู่หัวของไป๋ซู่ซินทันที ใบเทียบยารักษาอาการของนางก็เช่นกันโดยเทียบยานี้จริงๆ แล้วคือยาอายุวัฒนะตามตำราโบราณที่สูญหายไปตามที่หมอที่โรงหมอเคยพูดไว้นั่นเอง
แสดงว่า ณ ตอนนี้นอกทักษะดวงตาพฤกษาแล้วไป๋ซู่ซินก็ได้มีทักษะการปรุงยาเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งทักษะ
และเวลานี้เองไป๋ซู่ซินก็ได้หยิบหม้อสำหรับแคมปิ้งจากในบ้านออกมาจากนั้นก็คราฟกองไฟ โดยเรียนรู้วิธีจุดไฟจากโต๊ะคราฟ แล้วยกหม้อขึ้นมาตั้งบนกองไฟ
พวกอุปกรณ์เกษตรพื้นฐานและทักษะพื้นฐานง่ายๆ เช่นการก่อไฟ นางได้เคยเล่นเกมมาก่อนหน้าแล้วทำให้นางนั้นทำเป็ไปโดยปริยายแต่แปลกที่สกิลการว่ายน้ำ ดำน้ำและตกปลายังไม่สามารถทำได้
‘อนาถมาก! หม้อปรุงยาก็ไม่มี ข้าจะบ้าตายใช้หม้อกับไฟแบบนี้มันจะสำเร็จไหมน้า เอาล่ะ เริ่มเลย เป็ไงเป็กัน!!’
[1] ผิงกั่ว = แอปเปิ้ล
449
