“ให้เฟยซิ่วลดระดับลมปราณเพียงระดับเดียวกับเ้าก่อน... หากไม่สามารถรับมือเ้าได้ค่อยให้เพิ่มระดับพลังขึ้นมาในภายหลัง”เฟยหรงพยายามกล่าวกับบุตรชายของตนออกไปอย่างใจเย็น
จูเยว่ทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวตอบบิดากลับไป
“ได้! ท่านพ่อ”พร้อมกับมือขวาที่ไพล่หลัง แล้วจึงหันหน้าไปยังข้ารับใช้
“เ้าพร้อมเมื่อใดก็เข้ามาได้เลย” จูเยว่ได้กล่าวออกมา ด้วยน้ำเสียงที่หาได้รู้สึกจริงจังเหมือนผู้ที่กำลังจะประลองฝีมือ
เมื่อเฟยซิ่วเห็นดังนั้นก็ใบหน้าบิดเบี้ยวดูไม่ได้ขึ้นมา ตอนนี้ตัวมันได้แต่คิดอยู่ภายใน
“ท่านสบประมาทข้าถึงเพียงนี้ไม่เป็ฝ่ายเริ่มโจมตีเข้ามา แต่กลับให้ข้าเป็ฝ่ายลงมือก่อนท่านคิดว่าตนเองเป็อัจฉริยะ ไร้ผู้ต้านหรืออย่างไร?!”แต่ก็เพียงคิดเท่านั้นแล้วจึงกล่าวตอบรับกลับไปตามปรกติ
“ดะได้ขอรับ...”
เฟยซิ่วเริ่มปลดปล่อยพลังลมปราณของตนออกมาและลดระดับพลังไว้ที่รวมลมปราณขั้นที่ 3 แม้ตัวมันจะรู้สึกไม่พอใจ กับคำกล่าวของนายน้อยอยู่บ้างแต่ยังคงลงมืออย่างระมัดระวังที่สุด เพราะเกรงว่านายน้อยจะาเ็สาหัส
“นายน้อย เตรียมรับมือ!”
เมื่อกล่าวจบเฟยซิ่วได้พุ่งตัวออกไปทันทีพร้อมกับเล็งโจมตีไปยังบริเวณหน้าอกของจูเยว่ ตัวมันมั่นใจอย่างมากว่านายน้อยไม่สามารถรับมือได้ ถึงแม้มีระดับพลังลมปราณขั้นเดียวกันแต่มันไม่เคยเห็นนายน้อย ลงมือต่อสู้ด้วยตนเองแม้เพียงครั้ง
ขณะที่มันคิดเช่นนั้นเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นจากทิศทางที่มันกำลังพุ่งเข้าไป
“ช่างเชื่องช้ายิ่งนัก...ข้าจะไม่หลบกระบวนท่านี้ของเ้าแล้วกัน” เมื่อกล่าวจบฝ่ามือของเฟยซิ่วได้ลอยมาถึงบริเวณหน้าอกของจูเยว่พอดี
ปัง!!
เสียงปะทะดังขึ้นมาพร้อมกับฝุ่นฟุ้งกระจายลอยออกไป รอบๆบริเวณที่ร่างทั้งสองยืนอยู่
เสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกได้ดังขึ้นลอดผ่านอากาศออกมา
“เป็ไปได้อย่างไรกัน?!”เพราะมันหาได้เป็อย่างที่เฟยซิ่วคิดเอาไว้เมื่อฝ่ามือของมันกระแทกเข้ากับร่างที่อยู่ตรงหน้ากลับรู้สึกชาหนึบที่แขนราวกับตบลงไปยังแผ่นเหล็ก
นั้นเป็เพราะลมปราณเวทย์ที่คุ้มกันรอบกายของจูเยว่เป็ลมปราณที่ผสานกันถึงสองธาตุ มันมีความแข็งแกร่งกว่าลมปราณทั่วไปอย่างไม่สามารถเทียบได้
ตอนนี้เฟยซิ่วรีบเก็บความตกตะลึงลงไปแล้วจึงะโถอยหลังออกมาตั้งหลัก เพื่อเตรียมตัวโจมตีอีกครั้ง
“ข้าจะใช้พลังเต็ม 10ส่วน นายน้อยโปรดระวัง!”
เมื่อเฟยซิ่วกล่าวจบได้รีดพลังลมปราณขั้นที่ 3 ทั้งหมดไว้ที่มือขวาพร้อมกับพุ่งตรงไปยังจูเยว่อย่างสุดกำลัง หาได้ออมมืออย่างเช่นเมื่อครู่
ปังง!!!
เกิดเสียงปะทะที่ดังกว่าก่อนหน้าขึ้นมา
แต่ก็ยังเป็เช่นดังเดิมมันไม่สามารถฝ่าปราณคุ้มกายของจูเยว่เข้าไปได้ร่างเบื้องหน้าเฟยซิ่วยังคงยืนอย่างสบายๆ
“เฟยซิ่วเ้าเพิ่มระดับพลังลมปราณของเ้า ไปที่ระดับรวมลมปราณขั้นที่ 6 ซะ!” เฟยหรงกล่าวขึ้นพร้อมด้วยั์ตาที่ตื่นตะลึงเมื่อมันสังเกตุเห็นพลังลมปราณของบุตรชาย
เป็เพราะพลังลมปราณที่คุ้มกายบุตรชายตนอยู่นั้นมันทรงพลังกว่าผู้ที่มีระดับฝึกฝน ที่อยู่ในระดับเดียวกันเป็อย่างมากเมื่อพลังโจมตีของเฟยซิ่วกระทบกับปราณคุ้มกาย มันได้สลายพลังโจมตีได้อย่างหมดจดอีกทั้งยังสามารถััได้ถึง ธาตุที่หลอมรวมอยู่ภายใน เฟยหรงเชื่อว่าต่อให้เป็ระดับรวมลมปราณขั้นที่ 4-5 ก็ไม่น่าที่จะทะลวงผ่าน ปราณคุ้มกายนั้นเข้าไปได้
“ได้ขอรับนายท่าน”ตัวเฟยซิ่วเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน เพราะมันเป็ผู้ลงมือย่อมรู้ดีที่สุด
พลังระดับรวมลมปราณขั้นที่ 6 ปะทุอออกมาจากร่างกายที่สูงใหญ่ของเฟยซิ่ว ลมปราณที่ปลดปล่อยออกมามีความหนาแน่นขึ้นกว่าเดิมจนสามารถเห็นได้ว่ามันเคลื่อนไหวเหมือนของเหลวปกคลุมรอบกาย
“นายน้อยโปรดระวัง!”ตัวมันกล่าวเตือนออกไป เพราะคิดว่าคราวนี้สามารถที่จะทะลวงผ่านการป้องกันของนายน้อยได้อย่างแน่นอน!
เฟยซิ่วะเิพลังพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วที่แตกต่างจากก่อนหน้า แต่ยังคงใช้ฝ่ามือในการโจมตีเช่นเดิมแต่ครั้งนี้สามารถเห็นปราณสีขาวอันขุ่นข้น ที่ห่อหุ้มฝ่ามือนั้นเอาไว้
เมื่อจูเยว่เห็นพลังที่เฟยซิ่วปลดปล่อยจึงยกมุมปากยิ้มขึ้นมา และเริ่มหมุนเวียนลมปราณเวทย์ภายในร่างฝ่ามือที่ไพล่อยู่ด้านหลังเมื่อครู่ กลับถูกปล่อยออกไปยังเบื้องหน้าอย่างฉับไวปะทะเข้ากับฝ่ามือ ที่กำลังพุ่งมายังตนอย่างเต็มกำลัง!
จูเยว่อยากทราบเช่นกันว่าด้วยระดับพลังของเขาตอนนี้ จะเพียงพอที่จะรับมือการโจมตีของเฟยซิ่วได้โดยตรงหรือไม่!
เปรี้ยงง!!!
เสียงการปะทะดังขึ้นสนั่นไปทั่วทั้งสวนของเฟยหรงพื้นดินแตกร้าวออกไปรอบบริเวณ จากแรงปะทะของทั้งสองฝ่ามือ!
เมื่อร่างของทั้งคู่ได้แยกจากกันกลับเป็เฟยซิ่วที่ถอยหลังไปถึง 4ก้าวอันเกิดจากแรงสะท้อนกลับของการปะทะ ส่วนจูเยว่ถอยหลังไปเพียง 3 ก้าวเท่านั้น
“นะนี่มัน... เป็ไปได้อย่างไร?!”
สีหน้าตื่นใปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเฟยซิ่วอย่างไม่อาจปกปิด ถึงตัวมันจะไม่ได้ใช้ทักษะยุทธในการโจมตีแต่ด้วยระดับขั้นพลังที่ต่างกันถึง 3 ระดับ ตัวมันรู้สึกยากจะเชื่อได้ ที่ตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบ
จูเยว่กลับพอคาดเดาได้ว่าการโจมตีเมื่อครู่ ข้ารับใช้เบื้องหน้ายังคงออมมือเอาไว้หาได้ใช้ออกด้วยพลังทั้งหมด เพราะหากเป็ตามที่ตัวเขาได้คาดคิดไว้ย่อมเป็ตนที่เป็ฝ่ายเสียเปรียบ
แต่จูเยว่ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ดีเพราะเขาเพียงหมุนเวียนลมปราณเวทย์ ยังหาได้ใช้ออกด้วยเวทย์สนับสนุนใดๆกลับมีพลังป้องกันถึงขั้นนี้ หากเป็ในโลกที่ตนจากมาเมื่อโดนฝ่ามือเมื่อครู่เข้าไป ถึงร่ายเวทย์ป้องกันเอาไว้ก่อนหน้าก็อาจาเ็ไปไม่น้อย
"การโจมตีต่อไปจะเป็การโจมตีสุดท้ายของข้า... ขอนายน้อยโปรดระวัง!”มันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง และเตรียมตัวที่จะใช้ทักษะยุทธออกมาเพราะด้วยระดับพลังรวมลมปราณขั้น 6 เพียงอย่างเดียว ย่อมไม่เพียงพอที่จะมีชัยเหนือนายน้อย
กระแสพลังลมปราณทั้งหมด ได้ไหลเวียนไปยังหมัดของเฟยซิ่วอย่างน่าสะพรึงเพียงแค่จูเยว่ััถึงพลังดังกล่าว ก็สามารถรับรู้ได้ถึงอันตรายทันที!
“เพลงหมัดทะลายศิลา!!”
ดั่งชื่อของมันความรุนแรงของเพลงหมัดนี้หากเป็ก้อนศิลาที่มาอยู่ต่อหน้า ก็คงต้องกลายเป็ผุยผงในพริบตาซึ่งมันเป็ทักษะระดับมนุษย์ขั้นสูง
หากระดับรวมลมปราณขั้นที่ 7 รับเพลงหมัดนี้เข้าไป โดยไม่ใช้ทักษะใดๆในการต้านรับนอกจากปราณคุ้มกายของตน แน่นอนว่าต้องได้รับาเ็ไม่น้อยแต่หากเป็ระดับรวมลมปราณขั้นที่ 6 โดยทั่วไป ย่อมต้องาเ็สาหัส!
เมื่อจูเยว่เห็นถึงอำนาจหมัดที่พุ่งตรงมาจึงเร่งกระตุ้นผังเวทย์ในดวงจิต พร้อมกับเคลื่อนไหวลมปราณเวทย์ในตันเถียนใช้ออกด้วยเวทย์สนับสนุนธาตุทองกายาทองคำออกมารับมือซึ่งเป็เวทย์ที่จูเยว่ได้สร้างขึ้นมา และตั้งนามให้มันก่อนหน้า
เพียงชั่วพริบตาแสงสีทองเริ่มปกคลุมทั่วทั้งร่างพร้อมหมัดขวาที่ได้ถูกปล่อยออกไปปะทะเข้ากับหมัดที่กำลังพุ่งมาจากเบื้องหน้าทันที!
ตู้มม!!!
266K
