ท้องฟ้าเดือนดับในคืนวันเพ็ญ... แสงจันทร์ถูกบดบังอย่างสมบูรณ์ ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและกลิ่นไอของละอองฝนที่เพิ่งตกผ่านไป ศิลา สวมเสื้อกุยเฮงสีดำสนิท ยืนอยู่กลางเรือนหอไม้สักทองโบราณที่เงียบงัน เสียงเดียวที่ดังคือเสียงแอร์โบราณที่ครวญครางเบาๆ และเสียงจิ้งหรีดเรไรรอบระเบียงที่ไร้ผู้คน
เบื้องหน้าของเขาคือกระถางธูปที่ไหม้จนหมดดอก กลิ่นกำยานและเครื่องหอมแรงกล้ายังคงอบอวลเพื่อตรึงดวงิญญาที่สถิตอยู่ ณ ที่นี้—ิญญาของ 'อัปสร' อดีตภรรยาของน้องชายผู้ล่วงลับ ซึ่งตอนนี้เธอไม่ได้เป็เพียงน้องสะใภ้ แต่เป็ 'ผีเรือน' ที่รอการปลดปล่อยด้วยพิธีกรรมต้องห้ามที่เรียกว่า 'สังวาสธาตุ'
“อัปสร... เ้าพร้อมแล้วหรือ” เสียงของศิลาแหบพร่า เขาไม่อาจสบตาตรงๆ กับร่างบางที่ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าได้
อัปสรปรากฏกายในชุดเ้าสาวผ้าลูกไม้สีขาวซีดที่เคยงดงามยามมีชีวิต บัดนี้มันดูเหมือนผืนผ้าที่ชุ่มน้ำค้างตลอดเวลา ดวงตาของเธอว่างเปล่าเหมือนห้วงราตรี แต่ริมฝีปากนั้นกลับแย้มยิ้มเย้ายวนเกินต้านทาน
“ศิลา... พี่ชาย... ข้าเ็ปเหลือเกินในความว่างเปล่านี้ ข้า้า 'พลัง' ของเ้า เพื่อให้ข้าได้ไปสู่ที่ที่ควรไป” เสียงเธอหวานเย็นะเื แต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้
ศิลากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในฐานะพี่ชายและผู้สืบทอดวิชาอาคมตีกันอยู่ในอก แต่ใบหน้าของอัปสรในยามนี้กลับงดงามจนเกินบรรยาย เธอก้าวเข้ามาช้าๆ ผิวของเธอขาวซีดสะท้อนแสงเทียนวูบวาบ จนกระทั่งร่างกายของเธอมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเขา
ััแรกคือความเย็นจัดราวกับน้ำแข็งที่แตะต้องิั ศิลาขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่กำลังถูกดูดออกจากร่างกาย แต่กระแสไฟฟ้าประหลาดนี้กลับทำให้ร่างกายส่วนล่างของเขาตื่นตัวอย่างรุนแรง
“มันเป็วิชาที่ผิดบาปนัก...” ศิลาพึมพำ
อัปสรไม่ตอบ เธอโน้มตัวเข้าใกล้ ใช้เรียวนิ้วเย็นเฉียบแตะที่คอเสื้อกุยเฮงของเขา ก่อนจะปลดกระดุมออกอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของเธออ่อนช้อย ทว่าแฝงด้วยความเร่งเร้าที่สะกดให้มนุษย์ไม่อาจต้านทาน
เธอเขยิบขึ้นมาประทับริมฝีปาก รสััแรกของการจูบระหว่างคนกับิญญาคือความเย็นที่แผ่ซ่านเข้าสู่ลิ้น ศิลาครางต่ำในลำคอ แต่ไม่นานนัก ความเย็นนั้นก็เริ่มถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวจากพลังชีวิตของเขาที่ถูกส่งผ่านสู่เธอ
อัปสรดูดดื่มรุนแรงขึ้น ลิ้นของเธอเกี่ยวพันอย่างเร่าร้อน ดูดกลืนพลังงานและสติสัมปชัญญะของเขาไปพร้อมกัน ศิลาโอบร่างที่เย็นเยียบของเธอไว้ สูดกลิ่นกำยานและดอกไม้แห้งที่ปะปนกับกลิ่นกายที่คุ้นเคยยามที่น้องชายเขายังมีชีวิต
ร่างกายของศิลาตอบสนองโดยสัญชาตญาณ เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ของอัปสรออกทีละชิ้น ชุดเ้าสาวที่ชุ่มชื้นถูกฉีกออกอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นทรวดทรงงดงามสมบูรณ์แบบที่ไม่ได้ถูกกัดกร่อนโดยกาลเวลาและความตาย
มือของศิลาสำรวจเนินอกที่ขาวผ่องของิญญาสาว ผิวของเธอเริ่มอุ่นขึ้นเมื่อถูกกระตุ้น เขาใช้ปลายนิ้วบรรจงลูบไล้จากฐานอกขึ้นไปสู่ยอดถันที่แข็งเป็ไตเมื่อถูกความเย็นกระทบ เขาก้มลงใช้ริมฝีปากดูดดึงและขบเม้มอย่างหิวกระหาย เสียงหายใจของศิลาเริ่มหอบถี่ขึ้น ขณะที่เสียงครางของอัปสรก็เริ่มดังขึ้น แม้จะเป็เสียงที่แ่เบาเหมือนกระซิบจากที่ไกล แต่ก็เต็มไปด้วยความกระสัน
ศิลาเลื่อนกายลงไปที่ส่วนล่างของอัปสร เขาแหวกกลีบกุหลาบที่ยังคงความงดงามแม้ไร้ชีวิต การััที่จุดซ่อนเร้นของเธอทำให้อัปสรแอ่นกายขึ้นเล็กน้อยอย่างใปนปรารถนา
“อื้อออ... ศิลา... ตรงนั้น...” เธอครางเสียงแ่
ความชื้นที่เขาค้นพบไม่ได้มาจากร่างกายของมนุษย์ปกติ แต่มันคือพลังงานิญญาที่ถูกรวบรวมไว้รอการปลดปล่อย ศิลาใช้ลิ้นและปลายจมูกคลอเคลีย ดูดซับความหอมหวานและพลังงานดิบจากส่วนที่ลึกที่สุดของเธอ
ความกระหายของอัปสรเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอใช้ขาเรียวเกี่ยวรอบศีรษะของเขาไว้ ดันให้เขาเข้าสู่ห้วงลึกของความ้า เธอ้าพลังงานนั้นทั้งหมด!
ศิลาเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยตัณหาและมนต์สะกด เขาจัดการถอดกางเกงของตนออก เผยให้เห็นแก่นกายที่แข็งแกร่งและชูชันด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกเร่งเร้า
ไม่มีการลังเลอีกต่อไป อัปสรรับรู้ถึงความ้าที่พุ่งพล่านของศิลา เธอใช้มือเย็นเฉียบนำพาแก่นกายนั้นมาจรดที่ประตูแห่งสังวาสของเธอ
ซวบ!
การสอดใส่เป็ไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ศิลาแทรกกายเข้าสู่ความคับแน่นที่บริสุทธิ์ของิญญาสาว เสียงครางที่ดังออกมาจากริมฝีปากของอัปสรไม่ใช่เสียงเ็ป แต่มันคือเสียงปลดปล่อยพลังงานที่ถูกอัดอั้นไว้
“อ่าส์!” ศิลาคำรามต่ำ เมื่อััถึงความร้อนที่พุ่งพล่านจากภายในกายิญญาของเธอ พลังงานของเขากำลังถ่ายโอนอย่างสมบูรณ์
เขาเริ่มขยับสะโพก เน้นจังหวะที่หนักหน่วงและสม่ำเสมอ เสียงเนื้อกระทบกันดัง 'ตับๆ' สะท้อนก้องไปทั่วเรือนไม้สักทองที่สั่นะเืเบาๆ ตามแรงกระแทก
อัปสรโอบรอบคอเขาไว้แน่น เธอเริ่มโหยหามากขึ้น ร่างกายที่เคยเย็นะเืของเธอตอนนี้ร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟแผดเผาจากภายใน ดวงตาที่เคยว่างเปล่ากลับมีประกายเรืองรองสีทองผุดขึ้นมา
“แรงอีก... ศิลา... ไม่ต้องยั้ง... ข้า้ามันทั้งหมด...” เธอร้องขอด้วยเสียงที่ฟังดูไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็เสียงสะท้อนจากความว่างเปล่าของโลกิญญา
ศิลาทำตามคำขอ เขาพลิกร่างของเธอ ให้อัปสรขึ้นมาอยู่้า เพื่อให้เธอได้ควบคุมจังหวะและดูดซับพลังงานได้เต็มที่
ร่างของอัปสรกำลังเคลื่อนไหวอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่ง เธอโยกย้ายสะโพกขึ้นลงด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ เส้นผมสีดำยาวสยายกระจัดกระจายไปบนใบหน้าของศิลาที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคลจากการใช้พลังงานอย่างหนัก
“อึ๊ก! อื้อออ... ซี๊ดดด...” ทั้งสองต่างครางประสานกัน จังหวะรักดำเนินไปอย่างดุดันถึงขีดสุด ราวกับพายุที่โหมกระหน่ำในกลางทะเล
ทุกครั้งที่แก่นกายของศิลากระแทกกระทั้นเข้าไปอย่างล้ำลึก เขาเห็นแสงสีทองในดวงตาของอัปสรเรืองรองยิ่งขึ้น พลังงานของเธอสมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดที่ทั้งสองไม่อาจยับยั้งได้อีกต่อไป
ความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกบิดเบือนอย่างรุนแรง ศิลากอดรัดอัปสรไว้แน่น ก่อนที่ร่างกายของเขาจะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง เขาปล่อยน้ำอสุจิแห่งชีวิตและพลังงานทั้งหมดเข้าสู่ภายในกายิญญาของเธอ
ในวินาทีเดียวกัน อัปสรก็กรีดร้องออกมาเป็เสียงสูงที่บาดลึกในโสตประสาทของศิลา พลังงานสีทองมหาศาละเิออกมาจากร่างของเธอ แสงนั้นสว่างจ้ายิ่งกว่าแสงเทียนร้อยดวง ท่วมท้นไปทั่วเรือนไม้สักทอง
เมื่อแสงนั้นดับลง ความเงียบสงบก็เข้ามาแทนที่
ศิลานอนหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายของเขาอ่อนล้าจนแทบขยับไม่ได้ แต่ในอกกลับรู้สึกโล่งอย่างประหลาด เขาพลิกตัวมองไปยังที่ว่างข้างกาย
อัปสรหายไปแล้ว
ไม่มีกลิ่นกำยาน ไม่มีไอเย็น มีเพียงความร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผ้าปูที่นอนที่ยับยู่ยี่ และกลิ่นสาบสางของสังวาสที่เพิ่งจบลง
พิธีกรรมสำเร็จแล้ว... อัปสรได้รับพลังที่เธอ้า และได้ไปสู่สุขคติที่แท้จริง
ศิลาก้มมองไปที่รอยสักอาคมบนข้อมือของตัวเอง รอยสักนั้นส่องประกายเรืองรองชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเป็สีดำสนิท เขารู้ดีว่าแม้กายิญญาจะไปแล้ว แต่ร่องรอยของพิศวาสและบาปที่ต้องทำเพื่อการปลดปล่อยนั้น จะยังคงตราตรึงอยู่ในเรือนไม้ทองแห่งนี้... และในความทรงจำของเขาตลอดไป
215
