เดิมทีอวี๋จิ่นลี่ผู้คิดว่าตนเองเป็ปีศาจแกร่งกล้าพันปี อย่างไรประสบการณ์ที่พบเห็นก็เยอะยิ่งกว่ามนุษย์ แต่เมื่อเขาเดินออกจากตระกูลอวี๋และเห็นยานบินที่บินว่อนอยู่เต็มท้องฟ้าแล้ว สีหน้าของเขาก็มีแต่ความตกตะลึงมึนงง
เดิมเขาคิดว่าตัวเองบังเอิญมา่ชิงร่างกายของผู้อื่นเท่านั้น รอเมื่อเขาชดใช้กรรมของร่างกายนี้เสร็จก็กลับไปหาอาจารย์และศิษย์พี่ของเขาได้แล้ว แต่ตอนนี้ได้เห็นภาพที่แตกต่างกับโลกใบที่เขาใช้ชีวิตอยู่โดยสิ้นเชิง ตัวเขาเองอาจตอบสนองไม่ทันท่วงทีไปบ้าง
ดาวโลกที่เขาเคยใช้ชีวิตในอดีต ผู้บำเพ็ญเพียรเหลือน้อยมากขึ้นเรื่อยๆ เลยมีกฎว่าห้ามบรรลุเป็ภูตปีศาจหลังสร้างประเทศชาติแล้วด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าเขาจะเร่งรีบบรรลุเป็ภูตปีศาจหลังสร้างประเทศ แต่เพราะอาจารย์ของเขาเก่งกาจเขาจึงไม่เคยถูกจับได้
อีกอย่างไอิญญาบนดาวโลกก็หายากมากขึ้นเรื่อยๆ ภูตปีศาจที่แปลงกายแล้วจำนวนไม่น้อยต่างเดินเข้าสู่โลกมนุษย์ จากนั้นเริ่มเลียนแบบการใช้ชีวิตตามมนุษย์แล้วด้วย
โลกของมนุษย์ช่างมหัศจรรย์จริงๆ ถึงแม้มนุษย์จะไม่มีพลังิญญา ร่ายมนตร์ไม่เป็ ทว่าสิ่งของที่ปีศาจมากมายก็ยังเสกออกมาไม่ได้ อีกอย่างยังโผบินขึ้นท้องฟ้าโดยไม่ต้องอาศัยพลังิญญาได้ด้วย แค่ว่ามันเป็สถานการณ์ส่วนน้อยก็เท่านั้น
แต่ตอนนี้เขากลับเห็นรถราทุกรูปแบบบินว่อนอยู่เต็มท้องฟ้า กระทั่งรถที่วิ่งอยู่แค่บนท้องถนนของดาวโลกในอดีตก็ยังบินอยู่บนฟ้าแล้วด้วยเลย
หากไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกมนุษย์มาหลายปี หากไม่ใช่เพราะว่าที่นี่แทบจะไม่เหลือไอิญญาอยู่แล้ว ไม่แน่ตอนนี้อวี๋จิ่นลี่คงคิดว่าตัวเขามาถึงโลกบำเพ็ญเพียรแสนสุดยอดและคิดว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็ของวิเศษที่บินได้ไปแล้วก็ได้
ทว่าต่อให้จะเป็แบบนี้ก็ยังทำให้เ้าภูตปีศาจบ้านนอกตัวนี้เปิดโลกมากอยู่ดี
พ่อบ้านเห็นท่าทางตกตะลึงแสนน่ารักของอวี๋จิ่นลี่ รอยยิ้มบนริมฝีปากก็ยิ่งชัดเจนมากกว่าเดิม ตระกูลเจียงมีคุณนายน้อยแบบนี้อยู่ด้วยอาจจะเป็เื่ดีก็ได้นะ
ความจริงลุงเจียงไม่ได้ชมชอบอวี๋จิ่นเซิงคนนี้สักเท่าไรนัก คนคนนี้เย่อหยิ่งเกินไปแถมยังใจร้อนมากด้วย แต่หากไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่านายน้อยจะยังอดทนได้อีกนานเท่าไร จนตระกูลเจียงจำต้องรีบร้อนมี...ทายาทตัวน้อยมาสืบสายเืของตระกูลเจียง พวกเขาก็คงไม่หวังอยากให้เจียงม่อเซิ่งกับอวี๋จิ่นเซิงแต่งงานกันไวขนาดนี้หรอก
ผลสรุปกลับคิดไม่ถึงว่าตระกูลอวี๋จะบังอาจหาญกล้าส่งเด็กคนอื่นมาแต่งแทนแบบนี้ได้ แต่ตอนนี้ดูแล้ว นี่ก็นับเป็เื่ดีเื่หนึ่งที่ตระกูลอวี๋ทำ
ถึงแม้จะไม่มีมูลนัก แต่พ่อบ้านาุโก็มีความรู้สึกแบบนี้อยู่ในใจ
“คุณนายน้อย ยานบินของพวกเรามาถึงแล้ว พวกเรากลับบ้านกันก่อนเถอะครับ” ลุงเจียงยิ้มพูดกับอวี๋จิ่นลี่
คุณนายน้อยเหรอ สรรพนามนี้ดึงสติอวี๋จิ่นลี่กลับมา เขารู้ว่าคู่ครองของนายน้อยในตระกูลใหญ่บางตระกูลล้วนถูกเรียกขานว่าคุณนายน้อย และเขาในเวลานี้กำลังจะไปแต่งงาน เพราะงั้นการที่ลุงเจียงเรียกแบบนี้ก็เหมือนไม่ได้มีอะไรผิด
หลังอวี๋จิ่นลี่ตรึกตรองความสัมพันธ์ระหว่างพวกนี้เข้าใจดีแล้วก็ยอมรับด้วยความยินดี ไม่ได้สนใจสักนิดเดียวเลยว่าในยุคดาวโลก คุณนายน้อยเ่าั้โดยทั่วไปเป็ฝ่ายหญิงกันทั้งหมด ส่วนผู้ชายแต่งงานเข้าบ้านคนอื่นได้หรือเปล่า เขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลย
“อันนี้คือยานบินของพวกเราเหรอครับ ผมขึ้นไปนั่งได้เหรอครับ” อวี๋จิ่นลี่มองยานบินสุดเท่จอดลงตรงหน้าตนเอง ดวงตาคู่นั้นส่องประกายระยิบระยับ อยากเอาตัวเกาะติดรถจะแย่แล้ว
“แน่นอนครับ” ลุงเจียงเห็นอวี๋จิ่นลี่เป็เด็กดีเชื่อฟังแบบนี้ ในใจพลันเกิดความเอ็นดูเขาเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน
หลังอวี๋จิ่นลี่ขึ้นไปนั่งบนยานบินแล้ว หัวน้อยๆ ของเขาก็หันมองไปรอบทิศทางไม่หยุด สอดส่องสิ่งอำนวยความสะดวกภายในตัวรถ อีกทั้งเปรียบเทียบกับรถยนต์ในยุคปัจจุบัน
ถึงแม้อวี๋จิ่นลี่จะเพิ่งแปลงกายได้ไม่กี่ปี แต่ก็นับว่าใช้ชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์มานานหลายปีแล้ว สำหรับเครื่องมือที่มนุษย์ใช้กัน เขาเพิ่งฝืนเรียนรู้จนใช้เป็ได้ไม่นาน ผลสุดท้ายดันทะลุมิติเข้ามาในดาวเคราะห์อีกดวงที่เทคโนโลยีทันสมัยมากกว่าเฉยเลย ข้าวของที่เคยเรียนรู้ไปในอดีตเหมือนว่าจะไร้ประโยชน์ไปเลย
แต่อวี๋จิ่นลี่ไม่รู้สึกร้อนใจอะไร กลับกันเขาเกิดความประหลาดใจต่อทุกสิ่งอย่างในโลกใบใหม่มาก และอยากจะเรียนรู้ทำความเข้าใจจนเนื้อเต้น