“ฮูหยินใหญ่ ท่านแม่ทัพจื่อให้ข้านำผ้าแพรไหมพร้อมกับเครื่องประดับมาให้ท่านเ้าค่ะ”สาวใช้บอกกับหลินเซียงเซียงพร้อมกับวางของไว้บนโต๊ะก่อนจะออกไป
หลินเซียงเซียงมองดูของเ่าั้ด้วยแววตาเรียบเฉย
“ฮูหยินท่านแม่ทัพส่งของมาให้ท่านแล้วเ้าค่ะ”แม่บ้านหลี่พูดด้วยความตื่นเต้น
“เขาคงจะแค่เวทนาข้าจึงได้ส่งของพวกนี้มาให้แม่บ้านจื่อท่านช่วยเอาไปเก็บไว้ที”หลินเซียงเซียงบอกกับแม่บ้านหลี่
“ฮูหยินท่านไม่ลองเอามาสวมใส่ดูซักหน่อยหรือเ้าคะเครื่องประดับของฮูหยินก็ใส่ซ้ำไปซำ้มาหลายครั้งแล้วลองเปลี่ยนเอาที่ท่านแม่ทัพส่งมาให้ดูน่าจะเหมาะสมกับฐานะท่านมากกว่านะเ้าคะ”แม่บ้านหลี่แนะนำ
หลินเซียงเซียงยิ้มให้แม่บ้านหลี่ด้วยความสุภาพ
"ข้าว่าไม่จำเป็ที่จะต้องใส่ของพวกนี้หรอกข้าแต่งเข้ามาเป็ฮูหยินของที่นี่ก็จริงแต่ข้าไม่ได้ถูกปฏิบัติเฉกเช่นฮูหยินซักนิด ข้าก็ไม่ต่างจากสาวใช้ที่นี่ดีก็เพียงแต่ข้าไม่ต้องเข้าไปอยู่ในห้องซักล้างเพียงเท่านั้นเองอีกอย่างตอนนี้ท่านแม่ทัพจื่อก็มีฮูหยินรองที่คอยเชิดหน้าชูตาและเป็ที่พอใจอยู่แล้วของพวกนี้ย่อมไม่จำเป็ที่ข้าต้องสวมใส่อีกต่อไป
“ฮูหยินเ้าคะทำไมท่านพูดเช่นนั้น ถึงยังไงท่านก็คือฮูหยินใหญ่ของที่นี่ ถึงแม้ฮูหยินรองจะเป็คนรักของท่านแม่ทัพแต่ก็เป็เพียงฮูหยินรองและอีกอย่างท่านก็กำลังตั้งครรภ์ลูกของท่านแม่ทัพจื่ออยู่นะเ้าคะ”
หลินเซียงเซียงมองดูหิมะที่โปรยปรายนอกหน้าต่างด้วยสายตาเรียบเฉย
"เป็ฮูหยินใหญ่แล้วยังไงกัน ตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้วยังไงกัน เขาไม่เคยปฏิบัติกับข้าเหมือนกับภรรยาแต่กับหยามเกียรติและศักดิ์ศรีดูิ่ข้าสารพัดลูกในครรภ์ของข้าเขาก็คงไม่มีทางรักเพราะเด็กคนนี้ไม่ได้เกิดจากความรักที่เขามีให้ข้าแต่เกิดจากความเกลียดชังเสียมากกว่า
“ฮูหยินท่านอย่าคิดเช่นนั้นอีกเลยนะเ้าคะ”แม่บ้านหลี่พูดขึ้น
หลินเซียงเซียงมองหน้าแม่บ้านหลี่พร้อมกับยิ้มให้นาง
"ข้าต้องขอบคุณแม่บ้านหลี่มากที่อยู่ดูแลข้าเป็อย่างดีถ้าวันนึงข้าไม่อยู่ที่นี่แล้วแม่บ้านหลี่ต้องดูแลตัวเองดีๆ
“ทำไมฮูหยินถึงพูดเช่นนั้นละเ้าคะท่านจะไปไหนกัน”แม่บ้านหลี่ถามด้วยความใ
“ไม่มีอะไรหรอกแต่จู่ๆความรู้สึกของข้ามันก็บอกว่าอีกไม่นานข้าจะไม่ได้อยู่ที่นี่”
“ฮูหยินท่านอย่าพูดแบบนี้อีกนะเ้าคะโบราณว่ามันไม่ดี”แม่บ้านหลี่พูดด้วยความเป็ห่วง
หลินเซียงเซียงพยักหน้าก่อนจะรีบลุกเดินออกไปข้างนอกโดยมีแม่บ้านหลี่เดินถือร่มตามนางออกไป
“ฮูหยินท่านจะไปไหนเ้าคะตอนนี้หิมะตกหนักเดี๋ยวท่านจะอาการแย่เอานะเ้าคะ”
“ข้าแค่ได้ยินเสียงเหมือนมีลูกนกร้องอยู่ด้านนอกข้าเลยอยากออกไปช่วยมัน”นางรีบเดินออกไปดูใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้กับหน้าต่างของห้องนาง
“นั่นไงข้าเจอแล้ว”หลินเซียงเซียงรีบเดินไปประคองลูกนกที่พลัดตกจากรังและนำผ้าเช็ดหน้าของนางค่อยๆห่อที่ตัวของมัน
“มันคงจะพลัดตกจากรังและถูกทิ้งไปแล้วข้าว่าเราเอามันเข้าไปข้างในกันเถอะมันอยู่ข้างนอกอาจจะหนาวจนตายได้”หลินเซียงเซียงพูดจบนางก็รีบนำเ้านกน้อยเข้าไปในเรือนของนางในทันที
มือเล็กๆค่อยๆนำผ้าผืนเล็กๆนุ่มๆมาซับขนที่เปียกชุ่มไปด้วยหิมะของมันออกจนแห้ง
“เ้านกน้อยเ้าคงจะหนาวมากสินะ”หลินเซียงเซียงพูดกับนกตัวน้อยพร้อมกับเอาผ้าซับขนมันอย่างเบามือ
“ฮูหยินข้าว่ามันไม่น่าจะรอดหรอกนะเ้าคะ”แม่บ้านหลี่รีบบอกกับหลินเซียงเซียง
นางเมื่อได้ยินที่แม่บ้านหลี่พูดแบบนั้นก็ค่อยๆนำผ้าและเทียนมาตั้งใกล้ๆเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้มัน
“ข้าจะทำให้มันรอดชีวิตให้ได้เ้านกน้อยตัวนี้ก็ไม่ต่างกับข้า ที่พลัดพรากจากท่านพ่อท่านแม่มา มันชั่งน่าสงสารข้าจะทำให้มันมีชีวิตรอดให้ได้”หลินเซียงเซียงเอามือลูบตัวมันเบาๆ
……1อาทิตย์ต่อมา……
นกน้อยที่หลินเซียงเซียงช่วยเหลือเริ่มแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ
“แม่บ้านหลี่ดูสิมันเริ่มจะบินได้แล้ว”หลินเซียงบอกกับแม่บ้านหลี่ด้วยความดีใจและตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าเ้านกน้อยเริ่มขยับปีกและบินขึ้น
“จริงด้วยเ้าค่ะฮูหยิน ข้านึกว่ามันจะต้องตายเสียแล้ว”
หลินเซียงเซียงมองดูเ้านกน้อยที่เริ่มโบยบินอยู่ในห้องของนางมันบินมาเกาะที่มือของหลินเซียงเซียงอย่างคุ้นเคย
“เ้านกนอยเ้าปลอดภัยแล้วตอนนี้ข้าจะปล่อยเ้าให้เป็อิสระนะ”หลินเซียงเซียงนำนกน้อยออกมาปล่อยให้มันกลับสู่ธรรมชาติแต่เมื่อนางเดินกลับมาที่ห้องเ้านกน้อยกับบินเข้ามาเกาะที่หน้าต่างห้องนอนของนาง
“ฮูหยินเ้าคะเ้านกน้อย”แม่บ้านหลี่ชี้ไปที่นกน้อยที่มาเกาะอยู่ขอบหน้าต่างห้องของนาง
นางเดินไปหามันและยื่นมือไปหามันอย่างช้าๆนกตัวน้อยก็บินมาเกาะที่มือของหลินเซียงเซียงในทันที
“ทำไมเ้าไม่ไปเล่าเ้าอยากอยู่กับข้าเช่นนั้นหรือ”นางมองดูมันด้วยสายตาเอ็นดู
“เ้าก็คงเหมือนข้าสินะที่ต่อให้พลัดพรากจากบ้านมาแต่เมื่ออยู่ที่นี่นานเข้าก็รู้สึกผูกพันแต่เ้าต่างกับข้าเพราะข้ามาอยู่ที่นี่โดยที่เ้าของบ้านเขาไม่้าให้อยู่เลยซักนิดแต่ข้ากลับรู้สึกไม่อยากจากที่นี่และเ้าของบ้านใจร้ายคนนั้นไปไหน”
แม่ทัพจื่อที่บังเอิญผ่านตรงนั้นพอดีเขาจึงยืนแอบฟังและทันได้ยินทุกอย่างที่หลินเซียงเซียงพูดกับเ้านกน้อยตอนนี้เขารู้สึกเ็ปใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนเมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูดเขารีบหันหลังเดินกลับเรือนของเขาทันที
“ฮูหยินเ้าคะข้าเอากรงนกมาให้ท่านแล้วเ้าค่ะ”แม่บ้านหลี่บอกหลินเซียงเซียง
นางพยักหน้าก่อนจะเอาเ้านกน้อยเข้าไปในกรงพร้อมกับยืนมองมันอย่างมีความสุข
3K
