"ตู้ม!!!"เสียงะเิดังขึ้นท่ามกลางฝุ่น ปรากฏภาพของมนุษย์หมาป่าขนสีเงินยืนต่อสู้กับชายร่างั์สีแดงกำลังแสยะยิ้ม
"มีตัวทดลองมาเพิ่มอีกแล้ว....ตัวนี้จะพิเศษเลย"กัซพูดแล้วค่อยๆถอดแว่นวางบนโต๊ะ เดลไม่รีรอะโเข้าใส่แทบจะทันที แต่ในวินาทีนั้น กัซกลับต่อยสวนกลับมาแทบจะทันที ทำให้เดลกระเด็นไถลไปกับพื้น
เนลและทารันกลับทำได้แค่มอง แต่ไม่สามารถจะช่วยอะไรได้เลย
"พวกแก ออกไปตามตัวทดลองกลับมาให้หมด!!"กัซบอกกับผู้ติดตามทั้ง2 และทั่ง2ก็ะโออกหน้าต่างไป
กัซค่อยๆเดินเข้าไปหาเดลอย่างช้าๆ
"นึกว่าจะแน่แค่ไหน!!"กัซ คว้าแขนของเดลขึ้นมา ร่างของเดลไม่ต่างอะไรกับท่อนไม้
"แกน่าสนใจ ข้าจะเก็บแกไว้"กัซ ยื่นหน้าเพื่อมองดูใกล้ๆ แต่ทันใดนั้นเดล ต่อยเข้าเต็มหน้า จนกัซปล่อยมือจากเดลและถอยออกมา กัซเอามือกุมหน้าอย่างเ็ป
"โอ๊ย!!! แก!!"กัซเอามือที่ปิดหน้าออก สายตาของเขาแค้น คนที่สร้างความเ็ปให้กับเขา แต่ยังไม่ทันที่จะคิดอะไรก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น
มนุษย์หมาป่า ขนสีเงินกลับปลิวไสว ราวกับสายลมพัด แรงดันรอบข้าง สายลมที่พัดบ่งบอกถึงความอันตรายจากเขาอย่างเห็นได้ชัด
"อสุราร่ายรำ"เดล กระทืบเท้าลงอย่างแรงพื้นปราสาทค่อยๆ แตกออก แสงสีขาวค่อยๆ เปล่งออกมาจากมือทั้ง2ของเขา กัซเห็นสถานการณ์ที่ตัวเองอาจจะแพ้ ก็ยืนข้อต่อรอง
"พวกเ้าออกไปก็ได้นะ ข้าจะ...อ็อกก!!!!"ไม่ทันทีกัซจะพูด กำปั้นสีขาวถูกอัดใส่ท้องของกัซอย่างเต็มแรง ความแรงของหมัดทำให้กล้ามเนื้อของกัซราวกับก้อนสำลี แรงปะทะของหมัดที่เดลต่อยไป ทำให้ตัวของกัซ ทะลุออกนอกปราสาทที่ตั้งอยู่บนยอดเขา ตัวของกัซลอยอยู่กลางอากาศ เขาเอามือกุมท้องอย่างเ็ป เดละโตามไปอย่างรวดเร็ว แสงสีขาวค่อยๆ เปล่งประกายราวกับสายฟ้าสีขาว เดลต่อยกัซอีกครั้ง กัซรู้ตัวว่าไม่อาจจะหลบได้แล้วได้แต่เอามือปัดป้อง
"อย่า!!!"กัซร้องะโราวกับเด็กน้อยผิดกับร่างกายสีแดงราวกับั์นั้น
แต่เหมือนกับมีบางอย่างหมัดของเดลหยุดลงโดยที่ห่างจากกัซเพียงแค่ฝ่ามือ ปีกสีแดงกั้นระหว่างหมัดของเดลและร่างของกัซ จะเป็ไครไปไม่ได้นอกจากเรย์
"มันยังมีประโยชน์ต่อนายของข้า คงจะให้ตายไม่ได้"เรย์ พูดขึ้นและเอามือข้างขวาจับแขนของเดลไว้ และปีกสีแดงก็โอบกัซไว้ไม่ให้ตก ทั้ง3ลอยอยู่กลางอากาศนิ่ง
"ไว้เจอกันอีก"เรย์ถีบเดล จนกระเด็นเข้าไปในปราสาท เรย์และกัซบินกลับออกไปอย่างง่ายดาย
ในขณะที่เนลและทารันกลับเจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้เลย
"ท่านเป็ยังไงบ้าง?"เนลถามทารัน ในขณะที่เดลค่อยๆเดินออกมาหา
"เขานะ ั้แ่าวาดิชเขาอ่อนแอลงมากพลังของเขาไม่เสถียร"เดลบอกกับเนล และมองไปที่ทารัน
"ข้า...ไม่อยากเป็ตัวถ่วงใคร"ทารันพูดขึ้น และหลบสายตาของทั้งสอง
เนล มองทารันอย่างเงียบก่อนบอก
"เราไปที่พักก่อนเถอะ"ทั้งสามค่อยๆ เดินออกมาจากปราสาท
.
.
ณ เขตเมืองหลวงคลอเทีย อาณาจักรที่ปกคลองโดยฟาเซียราชันย์แห่งเพลิงสีเื ปราสาทสีแดงตั้งตระหง่านกลางปล่องูเาที่ยังไม่ดับ แม็กม่ายังเดือดอยู่ราวกับถูกต้มอยู่ใต้ปราสาทที่ยกตัวลอยขึ้น และมีปราสาทน้อยใหญ่ ราวล้อมอยู่ริมปากหุบเขาไป เส้นทางถูกเชื่อมต่อกันด้วยสะพานสีขาว ผู้คนมากมายต่างเดินกันขวักไขว่ไขว้
เรย์ยืนก้มหน้า ราวกับเกรงกลัวบางอย่าง ภายในห้องมีทหารนับร้อยยืนประจำอยู่อย่างเป็ระเบียบ ในห้องที่กว้างใหญ่
"ข้าพากัซมาหาท่านครับ เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้นนิดหน่อยขอรับ" เรย์พูดจบแล้วยังก้มหน้า
"เหตุการณ์ไม่คาดคิด"เสียงผู้หญิงพูดขึ้น บนบัลลังก์สีแดงมีเพรชสีแดงเม็ดใหญ่อยู่บนบัลลังก์ ถูกประดับประดาอย่างสวยงาม
"เ้าไม่ลองอธิบายให้ข้าฟังหน่อยรึ?"เสียงหญิงสาวพูดขึ้นอย่างเชื่องช้า
เรย์ตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อได้ฟังเสียงของหญิงสาว
"ข้าๆๆๆๆ........"เรย์พูด ติดๆขัดๆ ราวกับตั้งสติไม่ได้ ทันใดนั้นหางตาเห็นบางสิ่งบางอย่าง หมาป่าเพลิงสีแดงฉาน ตัวของมันลุกไหม้ราวกับกองเพลิง มันค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ เรย์เหงื่อออกและยังสั่นมากขึ้นกว่าเดิม
"ในตัวเ้าข้ารู้สึกถึงพลังแปลกๆ....."หญิงสาวค่อยเดินลงจากบัลลังก์สีแดงในชุดกระโปรงยาวสีแดงถูกปักด้วยเส้นด้ายสีทองเป็รูปหมาป่า ด้วยรูปร่างที่สมส่วนทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากมายนัก เธอค่อยๆเดินมาหาเรย์พร้อมกับค่อยๆจับเอามือค่อยจับหน้าเรย์ขึ้น เผยให้เห็นใบหน้า ที่ขาวอมแดง ดวงตาที่กลม ปากได้รูปงดงาม ดวงตาขวาใส่ที่ปิดตา และผมสีดำที่ยาวถึงกลางหลัง
"บอกข้าที"เธอพูดอีกครั้ง
"ขะ ข้า ข้า ไปเจอกับชายที่มีพลังแปลกๆ ข้าไม่เคยเห็นพลังแบบนั้นมาก่อน มันเหมือนพลังของท่านแต่มันอ่อนแอเกินไป"เรย์ พูดด้วยใบหน้าที่สั่นกลัวและหลบสายตา
"อืม......แล้วไม่พามันมาหาข้าละ"เธอพูดขึ้นอีกครั้งและจ้องหน้าเรย์ไม่กะพริบ
"ข้าคิดว่ามันไม่สำคัญ"เรย์ยังก้มหน้าพูด
"อย่าเอาสมองเบาๆ อย่างเ้ามาคิดแทนข้า"เธอพูดขึ้นเสียงดัง หมาป่าเพลิงสีแดงแยกเขี้ยวใส่เรย์ราวกับจะโจมตีเปลวเพลิงสีแดงสว่างขึ้น
"ข้าขออภัยขอรับ ข้าจะไปพามันมา ข้าจะไปพามันมา"เรย์ทรุดลงกับพื้นแล้วก้มหน้าพูดอย่างรวดเร็ว หมาป่าเพลิงสีแดงค่อยๆ ก้าวมาหาเขาอย่างช้าๆ มันแยกเขี้ยวใส่เรย์โดยไม่ห่างจากหน้าของเขา
"ยังก่อน ข้าคิดอะไรดีๆ ออกละ!!"เธอยิ้มขึ้น และหัวเราะ เสียงดังก้องกังวาน
.
.
.
ในบ้านหลังหนึ่งอยู่นอกเมืองเฮเทีย บ้านหลังเดิมที่ก่อนหน้านี้
ชายแก่หยิบตะเกียงวางบนโต๊ะไม้เก่า เเสงตะเกียงสว่างพอให้ทั้ง3เห็นหน้ากัน
"ทารันท่านเป็ยังไงบ้าง?เนลถาม
"ไม่ ข้าไม่เป็อะไร"ท่านตอบกลับพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่
"เขากำลังจะตาย เ้าควรรู้ไว้ การกลายร่างเป็ัขาว ทำให้ร่างกายของเขาเก็บพลังเวทย์ไม่ได้อีกแล้ว พวกข้าห้ามเขา แต่เขายังออกนอกเมืองเพื่อตามหาบางสิ่งเอาชีวิตไปเสี่ยง ข้าไม่เคยเข้าใจเ้าเลย"เดล เอามือจับแก้วนํ้ายกขึ้นกระดกมันเข้าปาก
"หึๆ งั้น ข้าจะเล่าให้ฟัง"ทารันขยับตัว เพื่อคลายเมื่อย และเอนตัวลงพิงเก้าอี้ และยิ้ม
"ข้าตามหาน้องสาวของข้า ข้าเกิดเผ่าัขาวผู้ดูแลฟากฟ้า แต่แล้ววันหนึ่งเซนอฟก็ฆ่าพวกข้าทิ้งจนเกือบจะสิ้นเผ่า..."ทารันยกแก้วกินนํ้าแล้วนิ่งไปสักพัก
"ข้าหนีออกมาพร้อมกับน้องสาว เราหนีออกมาด้วยกัน แต่ระหว่างทางข้าโดนชาวบ้านจับตัวได้เพราะความเหนื่อยล้า.....ข้าบอกให้เธอหนีไป โดยที่ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเธอรอดไหม.....ทุกที่ที่ข้าไปไม่ว่า จะที่ไหนข้าก็ออกตามหา และไม่ว่าเบาะแสที่ไหน ข้าก็ไป ข้าสัญญาว่าจะพาเธอกลับมา แต่ข้าก็เจอเ้ากับพี่สาวของเ้า......ข้ารู้ว่าข้าอาจจะเป็ตัวถ่วงมากมาย กับเ้า"ทารันมองหน้าเนลและเดล
"แต่ข้าก็ดีใจที่เจอเ้านะ เนล และเดลและอีกหลายคน สหายของข้า"ทารันเอามือจับไหล่เนลและเดลแน่น
"ข้าอ่อนแอลงมาก จนข้าไม่แน่ใจ ถ้าข้าต้องใช้พลังอีก ข้าอาจจะตายก็ได้"ทารันหลับตาลง
เนลนั่งมองหน้าทารัน อยู่นิ่งๆราวกับคิดอะไรบางอย่าง
เดลเปิดประตูเดินออกไป
.
.
.
.
"ตื่นเถอะ "เดลปลุกเนลขึ้น
"ทารันเข้าไปช่วยคนในเมืองเฮเทียมีการฏพวกต่อต้านกำลังสู้กัน"เดลพูดขึ้น
เนลรีบลุกขึ้น
"เราไปกันเถอะ"เนลพูดขึ้นแล้วรีบวิ่งออกมา แสงอาทิตย์ในยามเที่ยงวันส่องแสงร้อนแรง
เสียงะเิมากมายเกิดขึ้นในเมือง หลายร้อยคนต่างพากันวิ่งแตกตื่นออกมา ไม่ว่าเป็ผู้หญิงเด็กหรือคนแก่ๆก็วิ่งเอาชีวิตรอด ทหารนับสิบต่างวิ่งถืออาวุธ เพื่อสู้กับพวกต่อต้าน
"เกิดอะไรขึ้น?"เนลถามขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย
"เห็นว่าพวกต่อต้านคือพวกที่พวกพี่น้องของตนหายไป คงเพราะโดนเ้ากัซเอาไปทดลองนั้นละ และทหารก็ทำเพิกเฉย บวกกับการกดขี่ข่มเหงด้วยละมั้ง"เดลพูดขึ้น
เดลและเนลวิ่งมาสักพักก็เจอเด็กน้อยนั่งตื่นใอยู่กลางถนน ทันใดนั้นทหารนับสิบต่างวิ่งหนีอะไรบางอย่าง อย่างสุดชีวิต ล้มลุกคลุกคลาน ลำแสงสีแดงพุ่งทะลุตัวของทหารคนหนึ่งจนล้มลง จากนั้นลำแสงนับสิบก็พุ่งมาอีกครั้ง เนลเห็นลำแสงนั้นจะโดนเด็กคนนั้นก็พุ่งตัวไปรับอย่างรวดเร็ว โล่สีฟ้าป้องกันได้อย่างรวดเร็วเช่นเคย จากนั้นก็เห็นที่มีของลำแสงสีแดง พวกต่อต้านถือปืนสีดำ อันใหญ่ ท้ายปืนมีผลึกสีแดง
"เรเควียม นั้นมันมายังไง?"เนลพูดขึ้นอย่างใ
"ยิงมัน"หนึ่งในพวกต่อต้านพูดขึ้น ปืนนับสิบถูกตั้งขึ้นมีเป้าหมายเป็เนลที่ถือโล่สีฟ้าอยู่ ทันใดนั้นธนูนับสิบก็ปักแขนพวกต่อต้านจนปืนร่วงลง
"มาทางนี้"เสียงทารันะโขึ้น เดลและเนลอุ้มเด็กคนนั้นไปหาทารัน
ทั้งสามพากันวิ่งลัดเลาะ กันอยู่พักใหญ่ จนปลอดภัยก็เอาเด็กไปฝากใว้
"ข้าจะไปช่วยคนอื่นอีก"ทารันพูดขึ้น แต่ไม่ทันทารันจะหันหลัง
เงาสีดำทอดตัวยาวบังแสงแดด ราวกับมีบางอย่างปิดท้องฟ้า ขนาดของสิ่งนั้นทำให้ทุกคนในเมืองต้องมองด้วยความสงสัย ัสีขาวขนาดั์ สยายปีกออกราวกับจะปิดแผ่นฟ้า มันค่อยบินๆออกไป แรงกระพือทำให้เกิดลมอย่างรุนแรง มันบินวนไปมา จนสุดท้ายก็ไปเกาะอยู่บนปราสาทสีขาวของเมืองเฮเทีย
"เฟร"ทารันมองอย่างไม่กะพริบตา
261
