Chapter 17
บุกรังมาเฟีย
ณ บริษัทของบริกซ์ตั้น
ในที่สุดเธอก็อ้อนวอนให้ลูกน้องทั้งสามคนพาเธอมาที่บริษัทซึ่งบริกซ์ตั้นเป็ประธานบริษัทอยู่ที่นี่
ที่จริงบริษัทนี้ก็เป็แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ตระกูลเบอริอันต์ยังมีงานอีกหลายอย่างที่ต้องทำ
“อะไรกันเนี่ยบริษัทนี้...”
มาถึงหน้าตึกเพียงฟ้าก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่นมองตึกสีดำทะมึนที่อยู่ตรงหน้า เป็ตึกที่ดูโหดร้ายั้แ่ยังไม่ทันได้เข้าไปเยือน
“คุณฟ้าจะเข้าไปเลยไม่ได้นะครับ.. เรายังไม่ได้นัดนายเลย”
จอห์นตอบเสียงแบบไม่เต็มเสียงนักเพราะเขากังวลกลัวว่าจะโดนด่าที่พาเพียงฟ้ามาที่นี่ แต่นั่นเป็เพราะเธอรบเร้าและขู่ว่าถ้าไม่พามาจะอ้อนเ้านายบนเตียงให้ลดเงินเดือนพวกเขาทั้งสามคน
มีเหรอที่ทั้งสามคนจะไม่กลัว...ขึ้นชื่อว่าคุยบนเตียงมันก็ต่างจากยืนคุยนั่งคุยอยู่แล้ว หากเพียงฟ้าอ้อนได้สำเร็จจริงพวกเขาก็จบเห่เลยสิ
“ไม่เห็นจะต้องบอกก่อนเลย พวกนายก็รู้ว่าฉันน่ะมันวีไอพีขนาดไหน”
เพียงฟ้าตอบไปอย่างมั่นอกมั่นใจแล้วยิ้มขยิบตาข้างหนึ่งให้กับบอดี้การ์ดสามหนุ่ม ไม่รอช้าเธอก้าวเข้าสู่บริษัทของตระกูลเบอริอันต์ทันที
“โห สมแล้วที่เป็บริษัทของคุณบริกซ์ตั้นแก๊งค์มาเฟียใหญ่ในนิวยอร์ก เหมือนหลุดมาในหนังอาชญากรรมยังไงยังงั้นเลย”
เพียงฟ้าอุทานกับตัวเองเป็ภาษาไทยแล้วมองรอบๆบริเวณที่ถูกตกแต่งอย่างอึมครึม บริษัทแห่งนี้ผลิตชิ้นส่วนอาวุธส่งออกหลายประเทศและเป็กำลังเงินสำคัญของตระกูลเบอริอันต์เพราะออร์เดอร์รวมในแต่ละปีมหาศาลยิ่งนัก
“คุณฟ้าครับ อย่าเดินซนไปทั่วสิครับ”
เจเรมี่เอ่ยออกมาทั้งจอห์นและไมเคิลเองต่างก็เป็กังวล
“ก็แค่อยากจะดูรอบๆเท่านั้นเอง เอาเถอะ รีบพาฉันไปเจอเ้านายพวกนายสิ”
เพียงฟ้าบอกไปแบบนั้นเพราะอยากจะเจอบริกซ์ตั้นเร็วๆแล้ว อยากจะขออนุญาตให้ลูกน้องพาเธอไปที่ห้างเพราะเธออยากไปงานอีเวนท์นี้มากๆ
ลูกน้องทั้งสามได้แต่ลอบถอนหายใจอยู่ในใจก่อนจะพาเธอขึ้นไปยังห้องทำงานของเ้านาย
“นายครับ พวกเจเรมี่มันพาคุณเพียงฟ้ามาครับ”
เจมส์เข้ามาแจ้งกับเ้านายก่อนที่จะอนุญาตให้สี่คนนั้นเข้ามา
“อะไรของมันวะ...กูสั่งเอาไว้แล้วไงว่าห้ามพามาที่นี่”
มาเฟียหนุ่มวัยสามสิยสบถอย่างหัวเสีย ตอนนี้บนตักเขามีหญิงสาวนางแบบหน้าสวยชาวอเมริกัน เธอเป็คู่ขาคนประจำของเขาแล้ววันนี้แวะมาหาตอนพักเที่ยงเพราะบริกซ์ตั้นไม่ได้ติดต่อเธอไปหลายวันเนื่องจาก่นี้เขามาติดใจยัยสาวไทยตัวเล็กอย่างเพียงฟ้า
“ใครคือเพียงฟ้าเหรอคะ...ผู้หญิงคนใหม่ของคุณบริกซ์เหรอ?”
แอนนี่เอ่ยทำหน้านิ่งแม้ภายในใจจะหึงและไม่พอใจสักเพียงใดแต่ก็ต้องเก็บอาการเพราะกฎของเขาที่แจ้งกับผู้หญิงทุกคนคือห้ามทำตัวเป็เ้าข้าวเ้าของอย่างเด็ดขาด
ร่างแกร่งไม่ตอบแอนนี่เพราะไม่มีความจำเป็อะไรที่จะต้องบอกเธอ
ไม่นานเพียงฟ้าและบอดี้การ์ดทั้งสามก็เดินเข้ามาและแน่นอนว่าสายตาของเธอหยุดอยู่ที่แอนนี่ซึ่งนั่งอยู่บนตักของบริกซ์ตั้น
“ขอโทษนะคะที่หนูมารบกวน ไม่คิดว่าคุณจะทำงานยุ่งอยู่ขนาดนี้”
เพียงฟ้าทำหน้านิ่งแสดงถึงความเพิกเฉยต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าแต่ความเป็จริงในใจเธอรู้สึกไม่พอใจเป็อย่างมาก
ไอ้เราก็นึกว่าจะทำงานหนักหักโหมเป็มาเฟียโหด ใครจะไปคิดว่าจะมัวนั่งบ้ากามอยู่กับผู้หญิงในห้องทำงานกลางวันแสกๆแบบนี้ ตอนกลางคืนก็เข้าไปหาเธอเพราะตอนกลางวันก็มาอยู่กับอีกคนสินะ
คนตัวเล็กได้แต่คิดไม่พอใจอยู่ในใจแต่ไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมาเพราะรู้สถานะตัวเองดีว่าเป็ได้แค่ไหนและไม่ควรคิดเกินเลยกับบริกซ์ตั้นหากตัวเธอเองไม่อยากเ็ป
“ไม่ต้องมาประชด...เธอมาที่นี่ทำไม ไอ้ไมเคิลกูบอกพวกมึงแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้พาเพียงฟ้ามาที่นี่!”
ประโยคแรกดุหญิงสาวประโยคหลังหันไปด่าลูกน้องโดยที่แอนนี่ถูกผลักออกจากตักแล้วเขายืนขึ้นพร้อมเดินมาประจันหน้าที่กับเพียงฟ้า
“ไม่ต้องว่าพวกนี้หรอกค่ะ หนูเป็คนรบเร้าให้พามาเองเพราะอยากจะมาขออนุญาตคุณให้หนูไปที่ห้างได้”
"เมื่อวานก็เกือบโดนลูกตะกั่วเจาะหัวไม่กลัวรึไง ก็เห็นอยู่ว่ามันอันตรายจะออกไปข้างนอกได้ยังไง"
"ก็อยากไปนี่คะ อินฟลูเอ็นเซอร์ที่หนูติดตามมานานมาร่วมงานอีเวนท์เป็ครั้งแรกแถมยังเปิดตัวแบรนด์เครื่องสำอางอีก"
"กับอีแค่เครื่องสำอางของอินฟลู บัตรเครดิตฉันก็ให้วงเงินเธอเต็มอยู่แล้วก็เอาไปรูดซื้อออนไลน์เอาสิจะต้องไปหน้างานทำไม"
เขาไม่พอใจนักที่เพียงฟ้าดื้อและอยากจะออกนอกสถานที่ให้ได้ ความกังวลของบริกซ์ตั้นในตอนนี้ไม่ใช่กลัวว่าเธอจะหนีแต่กลัวว่าจะถูกทำร้ายจากคู่อริอย่างลูคัสอีก
"ให้หนูไปเถอะค่ะ หนูอยากไปเจอนางแบบคนนี้จริงๆมีแจกลายเซ็นต์ในงานด้วย"
"ยังไงก็ไม่ได้"
บอดี้การ์ดทั้งสามคนได้แต่ก้มหน้างุดไม่ช่วยสู้เพราะกลัวว่าจะโดนหางเลขไปด้วย ลำพังแค่ยอมพาเพียงฟ้ามาที่นี่ก็หนักพออยู่แล้ว
"นะคะ...แล้วหนูจะให้รางวัลคุณอย่างเต็มที่"
เพียงฟ้าเอ่ยออกไปพร้อมกับหน้าแดงไป ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะกล้าพูดประโยคแบบนี้ออกมา
"รางวัลที่ว่าว่านี่มันคือรางวัลอะไรเหรอสาวน้อย...หืม?"
มือหนาจับเข้าที่คางแล้วเชิดขึ้นพร้อมกับสบตาใบหน้าสวย ดวงตากลมโตคู่นั้นดูแล้วมันช่างยั่วยวนซะเหลือเกิน เห็นทีไรเป็ต้องใจอ่อนทุกที
"เดี๋ยวคืนนี้คุณก็รู้ค่ะ....แต่ขอหนูไปงานนี้นะคะ"
"ก็ได้ ถ้าอยากจะไปขนาดนั้นก็จะไม่ขัดอะไรแต่ต้องดูแลตัวเองให้ดี"
"ค่ะ หนูจะอยู่กับสามคนนี้ไม่ให้ห่าง....แม้ว่าจะไม่ค่อยช่วยอะไรก็ตามเถอะ"
พูดพร้อมกับเปรยตาไปมองสามบอดี้การ์ดหน้าหล่อที่ดูแล้วไม่ค่อยเป็ประโยชน์กับเพียงฟ้าสักเท่าไหร่ เมื่อวานก็ปล่อยให้เธอวิ่งลุยเดี่ยวเข้าไปในป่า อยากจะบ้าตาย!
"โถ่คุณฟ้าครับ...วิธีที่พวกผมคิดมันเป็วิธีการเอาตัวรอดที่ดีที่สุดแล้ว หากคุณฟ้าเกาะกระเตงไปกับพวกผมสามคนได้ตายกันหมดยกคอกแน่ๆ"
จอห์นเอ่ยพูดขึ้นมาบ้างเพราะทนไม่ไหวจริงๆหากจะมาว่าพวกเขาสามคนไม่โหดสมกับเป็บอดี้การ์ดมาเฟีย ฝึกมาตั้งกี่ปีให้รู้กันซะบ้าง
"เอาเถอะๆ ยังไงพวกมึงก็ดูแลเพียงฟ้าให้ดีอย่าคลาดสายตาก็แล้วกัน"
เพียงฟ้ายิ้มเมื่อเขาอนุญาตให้เธอไปงานอีเวนท์ของคนที่ติดตามมานาน แต่ดวงตากลมโตก็จ้องไปที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง หญิงสาวสูงโปร่งดูเหมือนว่าจะเป็นางแบบยืนจ้องเธอสลับไปมากับมองบริกซ์ตั้น
"แล้วนั่นใครเหรอคะ?"
เพียงฟ้าเอ่ยถามอย่างสงสัยแต่บริกซ์ตั้นพอจะรู้ว่าเธอทำเพราะอะไร
"จะใครก็ไม่สำคัญ มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ"
บริกซ์ตั้นตอบเสียงราบเรียบซึ่งแน่นอนว่าได้ยินแบบนั้นแอนนี่ก็เดินเข้ามาแล้วควงเข้าที่แขนแกร่งของบริกซ์ตั้น
"ฉันชื่อแอนนี่ค่ะ เป็ผู้หญิงคนโปรดของคุณบริกซ์"
แอนนี่ยิ้มอย่างไม่อายสักนิดที่ได้รับตำแหน่งนี้ ผู้หญิหลายๆคนในวงการนางแบบก็อยากเป็ผู้หญิงของบริกซ์ตั้นกันทั้งนั้นเพราะรู้ว่าเขาเงินหนักขนาดไหน
"อ๋อค่ะคุณแอนนี่ ฉันชื่อเพียงฟ้านะคะ"
ส่วนสถานะนั้นเป็เพียงนางบำเรอที่เธอเองก็ไม่อยากจะพูดให้ใครฟังหรอก มันมีแต่จะเ็ปซะเปล่าๆ
ดูท่าบริกซ์ตั้นก็คงจะชอบผู้หญิงคนนี้มาก ไม่งั้นคงจะไม่เรียกให้มาหาแบบนี้ ไม่รู้ทำไมพอคิดแล้วก็ปวดใจแปลกๆ
ทักทายกันเสร็จเพียงฟ้าก็เดินออกมากับบอดี้การ์ดทั้งสามแต่เดินมาได้ไม่นานก็มีเสียงเรียกไล่หลังตามมา
"เดี๋ยวสิเพียงฟ้า"
ผู้หญิงในชุดเดรสรัดรูปสีดำพร้อมกับส้นสูงคู่สวยวิ่งตามหลังเธอมาจนเพียงฟ้าถึงกับต้องหันไปแล้วเอียงหน้าด้วยความสงสัยนิดนึง
"มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแอนนี่"
แอนนี่ยื่นหน้ามาใกล้และกระซิบเข้าใกล้หูของเพียงฟ้า
“ถ้าคิดจะเป็เบอร์หนึ่งของคุณบริกซ์น่ะเลิกคิดได้เลย เพราะเบอร์หนึ่งของเขาคือฉันคนเดียวเท่านั้น”
216
