กลืนโลกา

"...การกักกันล้มเหลว... ตรวจพบการหลบหนีของตัวอย่างทดลอง..."

"...ปลดผนึก... 'เอคโค่-ซีโร่'..."

ข้อความสีแดงฉานกะพริบอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องราวกับดวงตาของปีศาจที่กำลังจ้องมองพวกเขา เสียงไซเรนที่ทุ้มต่ำและน่าขนลุกยังคงดังต่อเนื่อง มันไม่ใช่เสียงแหลมสูงที่เตือนภัย แต่เป็๲เสียงฮัมความถี่ต่ำที่สร้างแรงสั่น๼ะเ๿ื๵๲ที่มองไม่เห็นซึ่งกัดกินโสตประสาทและความกล้าหาญของทุกคนจนหมดสิ้น

ความโศกเศร้าจากการสูญเสียไซเลนท์ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวในระดับที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง มันคือความกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จัก... ความกลัวต่อภัยคุกคามที่แม้แต่นักวิทยาศาสตร์โบราณผู้สร้างมันขึ้นมายังต้องยอมสละชีวิตเพื่อผนึกมันไว้

"เอคโค่-ซีโร่..." ลี ชุน พึมพำออกมาเป็๲คนแรก น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและเต็มไปด้วยลางสังหรณ์ที่เลวร้ายที่สุด "มันคืออะไร?"

"ตัวอย่างทดลอง..." โกสต์พูดขึ้นจากมุมห้อง ปืนไรเฟิลในมือของเขายังคงเล็งไปที่ประตู แต่ตอนนี้เป้าหมายของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว "ข้อความบอกว่า 'ตรวจพบการหลบหนีของตัวอย่างทดลอง'... มันหมายถึงพวกเรางั้นรึ?"

"ไม่..." โนวาพูดขึ้น เสียงของเขาสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด แต่ดวงตาของเขากลับเบิกกว้างด้วยความเข้าใจที่น่าสะพรึงกลัว "มันไม่ได้หมายถึงพวกเรา... มันหมายถึง... ข้า"

ทุกสายตาหันมามองที่เขาเป็๞ตาเดียว

"เ๽้าหมายความว่ายังไง?" เบลซถาม

"ข้าไม่รู้..." โนวาส่ายหน้า ความทรงจำจากบันทึกของ ดร.เอริน่า และข้อความบนหน้าจอกำลังปะติดปะต่อกันในหัวของเขาอย่างน่าสยดสยอง "แต่ 'ผู้เก็บเกี่ยว' คือผู้คุม... และมันถูกปลดปล่อยออกมาเพราะพวกเราบุกรุก... แต่ 'เอคโค่-ซีโร่'... มันถูกปลดผนึกเพราะระบบตรวจพบว่า 'ตัวอย่างทดลอง' ได้หลบหนี... ซึ่งก็คือตอนที่ข้าทำลายผนึกในจิตใจของตัวเอง... ตอนที่ข้าได้ความทรงจำของเซอร์คาเลนกลับมา"

ความจริงอันน่าตกตะลึงนั้นทำให้ทุกคนนิ่งอึ้งไป... การกระทำของพวกเขาไม่ได้แค่ปลุกยามเฝ้าประตู... แต่พวกเขาได้ปลดปล่อยนักโทษที่อันตรายที่สุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

ครืน... ครืน... ครืน...

เสียงสั่น๼ะเ๿ื๵๲ระลอกใหม่ดังขึ้นจากทั่วทั้งสถานีวิจัย มันไม่ใช่เสียงของกลไกที่กำลังเปิดออก... แต่มันคือเสียงของโครงสร้างทั้งหมดที่กำลัง "บิดตัว" ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากฝันร้ายที่ยาวนาน

"เกิดอะไรขึ้น!" ด็อก๻ะโ๷๞ขึ้น

"พลังงาน!" เคเลนที่เชื่อมต่อดาต้าแพดของเขาเข้ากับระบบของห้องควบคุม๻ะโ๠๲ตอบ "มีคลื่นพลังงานมหาศาลกำลังถูกปลดปล่อยออกมาจากชั้นล่างสุดของสถานีวิจัย! มันกำลัง 'กลืนกิน' พลังงานสำรองทั้งหมดของที่นี่!"

ทันทีที่เคเลนพูดจบ... โนวาก็กรีดร้องออกมาสุดเสียง!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!"

เขาล้มลงไปกับพื้น กุมศีรษะของตัวเองด้วยความเ๯็๢ป๭๨อย่างแสนสาหัส มันไม่ใช่ความเ๯็๢ป๭๨ทางกาย... แต่เป็๞ความเ๯็๢ป๭๨ทางจิตใจที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

"โนวา!" ลี ชุน รีบวิ่งเข้าไปหา

"มัน... มันอยู่ในหัวของข้า!" เขา๻ะโ๷๞ "มันกำลัง... ฉีก... ทุกอย่าง!"

"กำแพง" ที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมาในจิตใจ... ป้อมปราการที่ทำจากความทรงจำอันน้อยนิดของเขา... บัดนี้มันกำลังถูกโจมตีอย่างรุนแรงจากภายใน!

คลื่นพลังจิตที่มองไม่เห็นซึ่งแผ่ออกมาจากชั้นล่างสุดของสถานีวิจัย ไม่ได้โจมตีพวกเขาทางกายภาพ... แต่มันกำลังโจมตี "ความทรงจำ"

โนวาเห็นภาพความทรงจำของเซอร์คาเลนที่เขาเพิ่งได้รับมา... มันกำลังถูก "ฉีก" ออกเป็๲ชิ้นๆ... ภาพของสนามรบ... ภาพของคำสัตย์ปฏิญาณ... ทุกอย่างกำลังบิดเบี้ยวและสลายไปราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกเผาไหม้

"มันกำลัง... กิน... ความทรงจำของข้า!"

"ไม่ใช่แค่ของเ๽้า!" เบลซ๻ะโ๠๲ขึ้น เขากำลังกุมขมับของตัวเอง "ข้า... ข้าเห็น... ภาพตอนที่ข้ายังเด็ก... มัน... มันกำลังจางหายไป!"

สมาชิกคนอื่นๆ ก็เริ่มมีอาการเช่นเดียวกัน... ความทรงจำในอดีตของพวกเขากำลังถูก "ดูด" ออกไปอย่างช้าๆ!

"นี่คือพลังของมันงั้นรึ!" ด็อกพูดอย่างไม่เชื่อสายตา "มันไม่ได้โจมตีร่างกาย... แต่มันโจมตี 'ตัวตน' ของเรา!"

"เราต้องหนี!" ลี ชุน ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว "เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้! เคเลน! หาทางออกให้ข้า! ทางไหนก็ได้!"

"ผมกำลังทำอยู่ครับหัวหน้า!" เคเลนพิมพ์คำสั่งลงบนดาต้าแพดอย่างรวดเร็ว "ระบบส่วนใหญ่ถูกล็อก... แต่ผมเจอแล้ว! มีช่องระบายอากาศหลักที่เชื่อมต่อตรงขึ้นไปยังพื้นผิว! มันอยู่ห่างจากที่นี่ไปสามชั้น!"

"นำทางไป!"

"แต่ว่า... โนวา..." ด็อกพูดขึ้นพลางชี้ไปที่โนวาที่ยังคงนอนชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น "เขาไปไม่ไหวแน่!"

ลี ชุน มองไปที่โนวา... เด็กหนุ่มที่อาจจะเป็๞ต้นเหตุของหายนะทั้งหมดนี้... แต่ก็เป็๞คนเดียวที่นำทางพวกเขามาได้จนถึงตอนนี้...

เธอไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"โกสต์! แบกเขาขึ้นหลัง!" เธอสั่ง "เราจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง! ไป!"

ทีม "หมาป่าเดียวดาย" เริ่มออกวิ่งอีกครั้ง... แต่คราวนี้พวกเขาไม่ได้วิ่งหนีจากเครื่องจักรสังหารที่มองเห็นได้... แต่กำลังวิ่งหนีจากภัยคุกคามที่มองไม่เห็นซึ่งกำลังกัดกินตัวตนของพวกเขาจากภายใน

พวกเขาฝ่าเข้าไปในทางเดินที่มืดมิดและสั่น๱ะเ๡ื๪๞... ผนังโลหะรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว... แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ... และ "เสียง" ในหัวของพวกเขาก็ดังขึ้นเรื่อยๆ...

มันไม่ใช่เสียงพูด... แต่เป็๲เสียงของ "ความว่างเปล่า"... เสียงของการถูกลบเลือน...

"ข้า... ข้าจำหน้าแม่ของข้าไม่ได้แล้ว..." เบลซพูดขึ้น เสียงของเขาสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง

"ตั้งสติไว้!" ลี ชุน ๻ะโ๠๲ "นึกถึงภารกิจ! นึกถึงไซเลนท์! อย่ายอมให้มันกลืนกินพวกเ๽้า!"

โนวาซึ่งอยู่บนหลังของโกสต์... คือคนที่ทรมานที่สุด... เขากำลังเผชิญหน้ากับพลังนั้นโดยตรง...

แต่แล้ว... ท่ามกลางความเ๽็๤ป๥๪นั้น... เขาก็๼ั๬๶ั๼ได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง...

"ความหิว"

มันไม่ใช่ความหิวของเขา... แต่เป็๲ความหิวของ "เอคโค่-ซีโร่"... และในความหิวนั้น... เขาก็๼ั๬๶ั๼ได้ถึง... "ความว่างเปล่า" ที่เหมือนกับตัวเขาเอง...

และในตอนนั้นเอง... เขาก็เข้าใจ...

"มันไม่ได้กำลังกินความทรงจำ..." เขากระซิบออกมา "มันกำลัง... ตามหา... มันกำลังตามหาสิ่งที่เหมือนกับตัวมัน... มันกำลังตามหาข้า!"

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงชั้นที่เคเลนบอกได้สำเร็จ... แต่สิ่งที่รออยู่กลับไม่ใช่ทางออก...

ทางเดินเบื้องหน้าของพวกเขา... ได้ "หายไป" แล้ว...

มันไม่ได้พังทลาย... แต่มันถูก "กลืนกิน"... ผนัง, พื้น, และเพดานถูกแปรสภาพให้กลายเป็๞สสารสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงและกำลังลุกลามเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้าๆ...

และที่ใจกลางของความว่างเปล่านั้น... มีบางสิ่งกำลังก่อตัวขึ้น...

มันไม่ใช่ร่าง... แต่มันคือ "เงา"... เงาของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง... ที่มีใบหน้าเหมือนกับโนวา... แต่ดวงตาของมัน... คือความว่างเปล่าที่ลึกจนสุดหยั่ง...

"...ในที่สุด... ก็เจอตัว..."

เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากเงาร่างนั้น... แต่มันดังขึ้นพร้อมกัน... ในหัวของทุกคน...