กะดึก..นึกหลอน

คำว่า "กำลังสร้างสำเนา" ทำให้ผมนั่งแข็งอยู่ใต้โต๊ะนานหลายนาที

ผมไม่รู้ว่าสำเนาหมายถึงอะไร สำเนาไฟล์ สำเนาเครื่อง หรือสำเนาของผมเอง แต่หลังผ่านคืนแบบนั้นมา ผมไม่อยากเชื่อว่ามันเป็นแค่คำในคอมธรรมดาอีกแล้ว

แสงเช้ายังไม่มา นาฬิกาข้อมือบอก 04:02 ผมรอดจาก 03:33 แล้ว แต่กฎข้อแรกบอกชัดว่าห้ามปิดหน้าต่างแชตจนกว่าจะเห็นคำว่า "จบงาน" หลังเวลา 06.00 น. แปลว่าผมยังติดอยู่กับเครื่องนี้อีกเกือบสองชั่วโมง

ผมคลานออกจากใต้โต๊ะ ขาอ่อนจนต้องพิงเก้าอี้ไว้ ประตูยังล็อกสองชั้น ไม่มีรอยบุบ ไม่มีรอยมือดำ มีเพียงหยดน้ำสีดำสามหยดบนพื้นหน้าประตู เรียงกันเหมือนรอยเคาะ ผมไม่แตะมัน

คีย์บอร์ดกับเมาส์หลุดจากเครื่องแล้ว แต่หน้าจอยังมีข้อความแชตค้างอยู่ได้เอง เหมือนมันไม่ต้องใช้มือผมอีกต่อไป

MidnightAdmin พิมพ์มา

ดีมาก คุณหาช่องว่างแรกเจอ

ผมอยากด่ามัน แต่ไม่มีแป้นพิมพ์ให้พิมพ์ และถึงมี ผมก็ไม่แน่ใจว่าคำที่ออกไปจะเป็นคำของผมหรือคำที่มันบิดให้เป็นอย่างอื่น

ข้อความใหม่ขึ้นมา

งานยังไม่เสร็จ

ลบโฟลเดอร์

ผมหัวเราะออกมาแบบไม่มีเสียง

หลังจากเกือบถูกอะไรบางอย่างบิดคอหัก มันยังสั่งให้ผมกลับไปทำงานเดิม ลบโฟลเดอร์ที่ลบไม่หาย เหมือนทั้งหมดเมื่อครู่เป็นแค่ขั้นตอนยืนยันตัวตนของช่างคนใหม่

ผมต่อคีย์บอร์ดกลับอย่างระวัง มือพร้อมกระชากออกทุกวินาที หน้าจอไม่สะดุ้ง ไม่โกรธ ไม่ทำอะไร มันแค่เปิดหน้าต่างเดิมให้เห็นโฟลเดอร์สีแดง

_DoNot

ผมไม่กดลบทันที คราวนี้ผมอ่านชื่อมันดี ๆ อย่าลบ มันสั่งชัดเจนตั้งแต่แรก แล้วงานที่ชายคนนั้นให้มาคือให้ลบทุกอย่าง ความขัดแย้งนี้อาจเป็นกับดักแรกของเรื่องทั้งหมด

ถ้าโฟลเดอร์บอกว่าอย่าลบ บางทีการลบตรง ๆ อาจทำให้มันยิ่งมีสิทธิ์อยู่

ผมลองเปลี่ยนชื่อ

จาก _DoNot เป็น _DoNotOpen

อย่าเปิด

หน้าจอกะพริบ โฟลเดอร์สีแดงสั่นเหมือนตัวหนังสือไม่พอใจ แต่คราวนี้มันไม่กลับไปชื่อเดิมทันที

ผมหายใจช้า ๆ

นี่อาจเป็นช่องว่างที่สอง

งานของผมไม่จำเป็นต้องทำให้มัน "หาย" แบบที่มันคาด ผมต้องทำให้เครื่อง "เหมือนใหม่" สำหรับคนทั่วไป ถ้าคนเปิดเครื่องมาแล้วไม่เห็นไฟล์ ไม่เปิดโฟลเดอร์ ไม่ถูกชวนให้ลบ มันอาจหมดทางจับคนต่อไป

ผมสร้างโฟลเดอร์ใหม่หลายชั้น ตั้งชื่อธรรมดา ๆ เช่น รูปเก่า เอกสาร งานสำรอง แล้วลากโฟลเดอร์สีแดงเข้าไปลึกที่สุด เหมือนเอาของอันตรายไปวางไว้ในห้องหลายประตู แต่ทุกครั้งที่ลาก มันพยายามเด้งกลับมาหน้าแรก ผมต้องกดซ้ำ กดค้าง ยืนยัน แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ ว่าใจเย็น

MidnightAdmin พิมพ์

คุณไม่ได้รับคำสั่งให้ซ่อน

ผมมองข้อความนั้นแล้วตอบในหัว

แต่ลูกค้าสั่งให้ทำเหมือนเครื่องใหม่

คำว่าเหมือนใหม่ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างต้องหาย มันแปลว่าคนใช้ไม่ควรเห็นสิ่งสกปรกตั้งแต่เปิดเครื่อง นั่นคือภาษาของช่างคอมบ้าน ๆ คนหนึ่ง และอาจเป็นช่องว่างในงานที่ระบบไม่ทันคิด

ผมปิดการแสดงโฟลเดอร์ซ่อน ตั้งหน้าจอใหม่ ลบประวัติการเปิดไฟล์ ล้างรายการล่าสุด ทุกอย่างที่ผมทำเป็นขั้นตอนง่าย ๆ ที่เคยทำให้ลูกค้ามานับร้อยครั้ง เพียงแต่คืนนี้ ทุกคลิกมีเสียงหายใจตามหลัง

โฟลเดอร์สีแดงยังอยู่

แต่ไม่อยู่หน้าแรกแล้ว

หน้าจอเดสก์ท็อปกลับมาว่างเปล่าเหมือนเครื่องใหม่

ผมเกือบโล่งใจ

แล้วโทรศัพท์ของผมสั่น

ไฟล์วิดีโอใหม่ถูกส่งเข้ามาเอง ชื่อไฟล์เป็นภาษาไทย

ถ้าคุณหยุดตรงนี้

ผมไม่อยากเปิด แต่หน้าจอโทรศัพท์เล่นเอง

ในคลิป ผมเห็นห้องเช่าของตัวเองตอนเช้า เห็นผมนอนคว่ำอยู่บนพื้น ข้าง ๆ มีเคสสีดำเปิดฝาอยู่ บนจอคอมมีโฟลเดอร์สีแดงกลับมาอยู่หน้าแรก และหน้าประตูมีเงาผู้ชายคนหนึ่งยืนกอดเคสคอมอีกเครื่อง

คลิปตัดไปที่ห้องอื่น

ห้องของช่างคนใหม่

ผมเห็นเด็กผู้ชายอายุไม่เกินยี่สิบต้น ๆ นั่งอยู่หน้าคอม สีหน้าดีใจตอนเห็นเงินสดห้าปึกบนโต๊ะ แล้วผมก็เห็นเงาดำหลังชั้นวางของเขา เหมือนภาพซ้ำของผมทุกอย่าง

ผมเข้าใจทันที

ถ้าผมแค่ซ่อนมัน เครื่องจะถูกส่งต่อ และคนถัดไปจะเจอเหมือนผม

การรอดคนเดียวไม่พอ

ผมต้องทำให้โฟลเดอร์นี้ไม่มีทางเรียกช่างคนต่อไป

แต่จะทำยังไงกับสิ่งที่ลบไม่หาย

ผมมองเคสสีดำ มองฮาร์ดดิสก์ข้างใน แล้วมองมือของตัวเอง มือที่เฮียตงขู่จะหัก มือที่ระบบพยายามใช้พิมพ์แทน มือที่ผมยังต้องใช้หาเงินในวันต่อ ๆ ไป

ช่างคอมรู้ดีว่าข้อมูลบางอย่างลบด้วยปุ่มลบไม่ได้ แต่ถ้าทำให้ที่เก็บมันพังจริง ๆ ข้อมูลก็อ่านต่อไม่ได้ อย่างน้อยคนทั่วไปก็เปิดไม่ได้

ผมหยิบไขควง

MidnightAdmin พิมพ์ทันที

ห้ามทำลายทรัพย์สินของระบบ

ผมหยุดมือ

ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นปลายนิ้วขวา เหมือนมีเข็มเล็ก ๆ ทิ่มใต้เล็บ ผมเกือบปล่อยไขควง แต่กัดฟันไว้

ข้อความใหม่ขึ้นมา

มือของคุณจำเป็นต่อสัญญาจ้างถัดไป

"กูยังไม่ได้รับสัญญาอะไรทั้งนั้น" ผมพูดเสียงแห้ง

หน้าจอไม่ตอบ

ผมถอดฝาเคสออก ฮาร์ดดิสก์สีดำอยู่ตรงนั้น เรียบ เย็น ไม่มีชื่อ ผมไม่กล้าทุบมันทั้งลูกทันที เพราะไม่รู้ว่ามันจะย้อนทำอะไรกับมือผม ผมจึงเลือกวิธีที่ช่างจน ๆ ทำได้โดยไม่ต้องใช้เครื่องมือแพง

ผมถอดสายมันออกทีละเส้น

หน้าจอกะพริบ

ผมขันน็อตออก

ลำโพงดังซ่า

ผมยกฮาร์ดดิสก์ขึ้นจากเคส

ทั้งห้องเย็นวูบ

จากจอคอม หน้าต่างโฟลเดอร์สีแดงเด้งขึ้นเต็มจอ แม้ฮาร์ดดิสก์จะอยู่ในมือผมแล้ว ตัวหนังสือกระพริบเร็วขึ้น

_DoNot

_DoNot

_DoNot

ผมไม่ลบ

ผมไม่กดอะไร

ผมห่อฮาร์ดดิสก์ด้วยผ้าขนหนูเก่า เอาวางบนพื้น แล้วใช้ไขควงกับค้อนเล็กตอกตรงจุดที่ผมรู้ว่าแผ่นข้างในอยู่

ครั้งแรก

ปัง

เสียงในห้องเหมือนมีคนร้องใต้น้ำ

ครั้งที่สอง

ปัง

ไฟหน้าจอดับครึ่งหนึ่ง

ครั้งที่สาม

ปัง

หน้าต่างสีแดงแตกเป็นเส้น ๆ เหมือนกระจก

ผมตอกต่อจนมือชา เหงื่อไหลเข้าตา เจ็บนิ้วจนแทบจับค้อนไม่อยู่ แต่ผมหยุดไม่ได้ ถ้าหยุด มันอาจกลับมา ถ้ากลับมา คนถัดไปอาจเป็นเด็กในคลิป หรือใครสักคนที่จนพอจะเปิดประตูให้เงินห้าหมื่นเหมือนผม

สุดท้าย ฮาร์ดดิสก์สีดำยุบลงเป็นรอยบุบลึก

หน้าจอคอมดับสนิท

แล้วติดขึ้นใหม่

ข้อความสีขาวกลางจอปรากฏขึ้น

ที่เก็บหลักเสียหาย

กำลังใช้สำเนา

ผมรู้สึกเหมือนอากาศในห้องถูกดูดออก

บนเดสก์ท็อป มีไฟล์ใหม่เกิดขึ้น

คิน_สำรอง_0601

ชื่อผม

เวลา 06:01 ที่ยังมาไม่ถึง

ผมไม่ได้ทำลายมัน

ผมแค่บังคับให้มันย้ายเข้ามาใกล้ผมกว่าเดิม