มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ดังนั้น แม้ว่าเหลียวชาชาจะหัวแข็งไปนิด ก้าวร้าวไปหน่อย แถมยังมีหน้าอกน้อย” ฉินเฉามองไปที่เหลียวชาชาที่ค่อยๆ หน้าซีดทีละน้อย แล้วพูดว่า “แต่ธรรมชาติของเธอไม่ใช่คนไม่ดี เธอแค่ตัดขาดจากโลกภายนอกนานไปหน่อย ทำให้จิตใจของเธอหมกมุ่น แต่นายกับเอาความโกรธไปลงที่เด็ก โทษที ฉันดูถูกแกว่ะ ไม่แมนเลย”

“ฉันไม่ต้องการให้แกมาห่วง!” อาตงโมโห ร้องใส่ฉินเฉา

“หยุด!” ในตอนนี้เอง ฟางโม่ตะโกนหยุดอาตง “อาตง ที่นี่คือที่ของฉัน ปู่โม่ ฉันไม่ปล่อยให้นายเดือดร้อน ถอยไป”

คำพูดของฟางโม่ได้ผลอย่างมาก อาตงข่มความโกรธของเขาไว้ และเหมือนกับหมาที่ซื่อสัตย์ กลับไปที่ด้านข้าง

“เจ้าหนู แกเป็นใคร?” ฟางโม่คนนั้นหยิบบุหรี่ซองหนึ่งออกมาจากโต๊ะ จุดขึ้นสูบ และค่อยๆ พ่นควันออกมา

ตาของฉินเฉาโตขึ้น คิดว่า ‘ลุงมันเหอะ ฉันสามารถสูบบุหรี่ที่นี่ได้’ สิงห์บุหรี่คนนี้กำลังปิดบังความคิดชั่วร้าย พร้อมกับมองไปที่วิธีที่เจ้าอ้วนสูบ ที่มุมปากของเขาทันใดนั้นก็มีรอยยิ้มลอยออกมา

“ก็บอกไงแล้ว ว่าเป็นแค่บอดี้การ์ดตัวเล็กๆ ธรรมดา” ฉินเฉาแสยะยิ้มอีกครั้ง “แต่ บุหรี่นั่นดูดีนี่ ฉันขอแล้วกัน”

“หืม!” ฟางโม่ถุยน้ำลายที่อยู่เต็มปากลงพื้น และด่า “แกคิดว่าแกเป็นใคร ถึงกล้ามาเอาบุหรี่ของฉัน ปู่โม่? จะบอกให้ ไม่ว่าแกจะใหญ่แค่ไหนบนโลก แต่ในเมืองเต็มสุขนี้ แกต้องฟังฉัน ปู่โม่คนนี้ ไม่อย่างนั้น ปู่โม่คนนี้จะทำให้แกไม่อยากมีชีวิตแต่ก็ตายไม่ได้! เอาล่ะ ก้มหัวลงกับพื้นต่อหน้าฉันซะ เลียนิ้วเท้าฉัน และจากนั้น ปู่โม่คนนี้จะไว้ชีวิตแกสำหรับวันนี้!”

ฟางโม่ส่ายร่างที่มีแต่ไขมันของเขา และจากนั้นก็ยื่นเท้าขวาออกมา เขาไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ล้างเท้า เมื่อกลิ่นกระจายออกไป มันทำให้คนอื่นรู้สึกคลื่นไส้

“โทษที” ฉินเฉายื่นมือออกไป ทันใดนั้น บุหรี่ในมือของฟางโม่ก็ลอยเข้ามาในมือเขา

จากนั้น ฉินเฉาก็เอาบุหรี่ออกมาและคาบมันไว้ในปากอย่างชำนาญ และจุดไฟแช็กด้วยความคิดของเขา

“อะไรน่ะ?” เจ้าอ้วนสะดุ้ง เขามองไปที่มือที่ว่างเปล่าของเขา และตะลึงไปชั่วขณะ

“ผู้มีพลัง!” ผู้คนที่ดูอยู่สะท้าน ท่าทางที่ฟางโม่มองไปที่ฉินเฉาต่างไปนิดหน่อย “เป็นราชาผีเหมือนกันนี่ ดี ดี กล้ามเนื้อในร่างฉัน ปู่โม่คนนี้ไม่ได้ขยับมานานแล้ว ตอนนี้ฉันจะทำให้แกเข้าใจ ต่อหน้าฉัน ปู่โม่ ราชาผีไม่มีอะไรให้ภูมิใจ!”

หลังจากที่พูดอย่างนั้น ฟางโม่ ทันใดนั้นก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย ยื่นมืออ้วนๆ ของเขาออกไปทางฉินเฉา

อากาศแกว่งไปมาอย่างเห็นได้ชัด ช่องว่างรอบๆ ฉินเฉาเหมือนถูกแช่แข็ง ล็อกร่างเขาแน่น

ไฟแช็กยังไม่ถูกฉินเฉาวางลง เขายืนอยู่ที่นั่นไม่ขยับ แทบจะเหมือนหุ่นขี้ผึ้ง

ฉินเฉาขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่า นี่ก็คือความสามารถของราชาผี ดูเหมือนว่า ในเมืองเต็มสุขนี้ ราชาผีจะไม่ใช่แค่ราชาหลัวซาคนเดียวซะแล้ว

แต่ราชาผีก็ไม่สามารถเทียบได้กับผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจ

ฉินเฉาแสยะยิ้ม ไม่แสดงอาการอะไรไม่ว่าจะแตกตื่นหรือตกใจ เขายืนอยู่กับที่ และค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ขาวๆ ออกมา

“ฮ่าๆ ๆ เจ้าโง่ ดู!” ฟางโม่รู้ว่าความสามารถของเขาจับฉินเฉาได้แล้ว ทันใดนั้นก็เท้าเอว และหัวเราะ “ตอนนี้ ฉันจะให้แกสองทางเลือก หนึ่งเรียกฉันว่าปู่โม่ หลังจากนี้แกเป็นผู้ติดตามของฉัน และจะได้เพลิดเพลินไปกับความร่ำรวยในเมืองเต็มสุขนี้! ดู ตราบเท่าที่แกติดตามปู่โม่คนนี้ สาวน้อยอย่างนี้ แกต้องการเท่าไหร่ ก็ได้เท่านั้น! คิดว่าไง ถ้าแกฉลาดพอ ก็ติดตามฉันซะ!”

“งั้น อีกทางล่ะ?” ปากฉินเฉายกยิ้มขึ้น ไม่ได้ตอบปู่โม่ตรงๆ แต่ถามออกมา

“หึหึ!” ฟางโม่ฉีกยิ้ม “อีกทางคือ ถูกฉัน ปู่โม่คนนี้กลืนเข้าไป แกจะกลายเป็นอาหารของฉัน ฮ่าๆ ๆ ๆ!”

ในเมืองเต็มสุขนี้ หลี่ได้บอกเกี่ยวกับกฎให้ฉินเฉาฟัง นั่นคือ ทำตามผู้แข็งแกร่ง! เมืองเต็มสุขแห่งนี้วุ่นวายอย่างมาก ไม่มีกฎอะไรทั้งนั้น ที่นี่ คนที่น่ารังเกียจที่สุดเรียกว่า หวู่ซิ่น ราชาหลัวซาคนเถื่อน

เพราะว่าความสามารถของชายคนนี้ แข็งแกร่งที่สุดและชั่วร้ายสุดๆ ดังนั้น เขาจึงเป็นกฎของเมืองเต็มสุข

นี่จึงทำให้เกิดสถานการณ์วุ่นวายขึ้น ตราบเท่าที่คุณแข็งแกร่ง คุณก็จะเป็นผู้ปกครองเมืองเต็มสุขนี้ ผู้แข็งแกร่งกดขี่ หรือกลืนกิน ผู้อ่อนแอ ความนิยมของเมืองเต็มสุขทันใดนั้นก็ตกต่ำลง ซึ่งดึงดูดความสนใจจากยมโลก

พยายมราชส่งยมทูตมามากมายเพื่อปราบปรามเมืองเต็มสุข แม้แต่จงขุ่ย ผู้จับวิญญาณก็ยังถูกส่งมาที่เมืองเต็มสุขแห่งนี้ แต่เขาถูกจัดการอย่างรวดเร็วโดย หวู่ซิ่น ราชาหลัวซา

สถานการณ์ในเมืองเต็มสุขนี้ในที่สุดก็คงที่ แต่ก็เหมือนกับโลก มีทั้งตำรวจและอันธพาล ขณะที่ผิวเผินดูเหมือนสงบ แต่เมืองเต็มสุขก็ยังมีเวลาวุ่นวาย ผู้คนที่แข็งแกร่งมากมายฉุดดึงกลุ่มเล็กๆ เข้าไปเป็นพวกด้วยกำลังของพวกเขา พวกเขาสู้และกลืนกินคนอื่นๆ สถานะในเมืองเต็มสุขของพวกเขาจึงจะสูงขึ้น

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ยมทูตก็เร่งเข้ามาจัดการ แต่จนกระทั่งวันนี้ กลุ่มที่เข้ามาจัดการ วันพรุ่งนี้พวกเขาก็จะจากไปตามทางของพวกเขา ในที่สุด ตราบเท่าที่พวกเขาไม่สร้างปัญหาหนักมาก ยมทูตก็จะหลับตาข้าง

ฉะนั้น ฟางโม่ก็เป็นหนึ่งในราชาผีที่ทรงพลัง มีฐานะสูงในเมืองนี้ ถ้าฉินเฉาไม่ปฏิญาณว่าจะจงรักกับเขา เขาก็จะกลืนกินฉินเฉาไป

“ขอโทษจริงๆ ....” ฟางโม่แปลกใจ ฉินเฉาปฏิเสธข้อเสนอเขาจริงๆ “ฉันแค่มาตามหาสาวน้อยคนนี้เท่านั้น หลังจากพบเธอแล้วฉันจะไป”

“ฝันไปเถอะ!” เจ้าอ้วนตัวสั่น และตะโกนไปด้วยความโกรธ “เมื่อแกเข้ามาที่เมืองเต็มสุขนี้แล้ว แกก็ไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้แม้แต่ก้าวเดียว! ฉินเฉา ฉันจะบอกแกให้ ถ้าแกไม่ฟังฉัน แกจะตายที่นี่วันนี้!”

“ฮ่าๆ ฉัน ฉินเฉา เป็นนายของตัวเอง”

“หลงตัวเอง!” ขณะที่ฟางโม่เตรียมเคลื่อนไหว ชายคนหนึ่งทันใดนั้นก็ทะลุประตูเข้ามา ใบหน้าของเขาหดหู่ สวมชุดสีดำ ขณะที่มือของเขาถือโซ่สีทอง

“ยมทูต!” ทุกคนในห้องตกใจ ฟางโม่หรี่ตา เผยให้เห็นประกายชั่วร้ายหนาแน่น

“ท่านยมทูตที่สูงส่งมาที่บ้านของฉัน นี่นำแสงสว่างมาให้ที่พักที่ซอมซ่อของฉันแล้ว!” ฟางโม่รีบเปลี่ยนสีหน้า หน้าอ้วนๆ ของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาเดินเข้าไปและยื่นบุหรี่ให้หลี่ “มา มา สูบบุหรี่กัน”

“สวะ!” หลี่ปัดมือของเขาทิ้งไป

หน้าของฟางโม่เย็นชา แต่ไม่นานก็กลับไปยิ้มอีกครั้ง

“ท่านยมทูตผู้สูงส่ง เราเป็นพลเมืองผู้รักษากฎ ท่านมาหาเราที่นี่ ฉันไม่รู้ว่าท่านมีเป้าหมายอะไร?”

“พลเมืองผู้รักษากฎ?” หลี่ยกคิ้ว “ถ้าเจ้าเป็นพลเมืองผู้รักษากฎ ทำไมเจ้าถึงจับเพื่อนของข้ามาตั้งสองคน?”

“กลายเป็นว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนของท่านยมทูตผู้สูงส่ง! ฉันผิดไปแล้ว ผิดไปแล้ว!” ฟางโม่รีบพูด “ฉันจะปล่อยเขากลับไปให้ท่าน หวังว่าท่านยมทูตผู้สูงส่งจะไม่นำมันมาใส่ใจ”

“ฮึ่ม!” เมื่อเห็นฟางโม่มีท่าทางเชื่อฟัง หน้าของหลี่ก็อ่อนลง เขาเข้าไปหาฉินเฉา และถามออกมา

“เจ้า โอเคมั้ย?”

“สบายดี” เพราะว่าร่างของฉินเฉาถูกจำกัดทำให้หันไปไม่ได้ เขาทำได้แค่บังคับยิ้มผ่านบุหรี่ที่คาบอยู่ในปาก “ถ้านายไม่เข้ามา ฉันคงกลายเป็นปุ๋ยไปแล้ว”

“ฮึ่ม!” หลี่พยักหน้าอย่างเย็นชา และจ้องไปที่ฟางโม่ “ยังไม่ปล่อยเขาอีก!”

“ครับ ครับ...” ฟางโม่ผงกหัว ทันใดนั้นก็แขวนรอยยิ้มน่าเกลียดบนปาก

ผลัวะ! แท่งไม้วิญญาณสีขาวฟาดใส่หลังหัวของหลี่อย่างไร้ปรานี หลังจากถูกฟาด เขาเซไปหลายก้าว และแทบล้มลงกับพื้น

จากนั้น ฟางโม่ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกมา และใช้ความสามารถของเขาจับยมทูตไว้

ช่องว่างที่อยู่รอบๆ หลี่ล้อมเขาไว้ ทำให้ยมทูตตนนี้ตกใจ

“แกกล้าลงมือยมทูตจริงๆ!” หลี่คำรามออกไปอย่างโมโหไปที่ฟางโม่ “แกต้องการท้าทายยมโลกจริงๆ?”

“หึ...” ฟางโม่หัวเราะอย่างชั่วร้าย “ท่านยมทูตพูดอะไรอย่างนั้น ฉัน ปู่โม่ จะไปกล้าได้ยังไง? แต่ถ้าแอบกลืนยมทูตแค่ตนเดียว เจ้าหน้าที่ก็คงไม่รู้ ทำไมยมโลกจะต้องมาหาราชาผีตัวเล็กๆ อย่างฉัน?”

พร้อมกันนั้นฟางโม่ก็หัวเราะออกมาเสียงดัง “ยมทูต ยมทูตกับตูดน่ะสิ! ที่นี่ คำพูดของพ่อเอ็งคนนี้คือที่สุด!”

“ฟางโม่ เจ้าหาที่ตาย!” หลี่สามารถบอกได้ว่าฟางโม่กำลังจะฆ่าเขาจริงๆ ร่างของเขาสั่น หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความกลัว

“ตาย? ฮ่าๆ ๆ ๆ!” ฟางโม่หัวเราะ “ฉัน ปู่โม่ ตายมาร้อยกว่าปีแล้ว โคตรแม่ของเอ็งลืมรสชาติของความตายไปหมดแล้ว!”

เมื่อสถานการณ์พลิกกลับ ทำให้เหลียวชาชาสิ้นหวัง เธอมองไปที่ฉินเฉาด้วยความรักที่ลึกซึ้ง และร้องออกมา

“ฉินเฉา รีบหนีไป ทิ้งฉันไว้! เร็วเข้า ฉัน ฉันจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกคนเลวนี้ข่มเหงฉัน!”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ!” พวกเขาหัวเราะ ตาของฟางโม่เป็นประกายด้วยราคะ มองไปที่เด็กสาวที่อยู่บนโต๊ะ และยิ้ม “ตอนนี้แกเป็นวิญญาณ ฉันอยากจะเห็นนัก ว่าแกจะฆ่าตัวตายยังไง?”

“ฉัน...ฉัน...” เหลียวชาชา จากนั้นก็นึกได้ว่าเธออยู่ในนรก น้ำตาไหลออกมาจากตาของเธอ ร้องออกมาราวกับฝนตก

“ร้องไห้ทำไม” ฉินเฉาถือบุหรี่ไว้ด้วยปากของเขา ขยับปากพ่นควันออกมาเป็นวง “ใครบอกว่าเธอจะตาย? ตั้งแต่ที่ฉัน ฉินเฉาอยู่ที่นี่ ฉันจะปล่อยให้เธอ เหลียวชาชา ตายได้ยังไง?”

“ความตายใกล้เข้ามา แต่ยังทำตัวราวกับเป็นพระเอก” ฟางโม่เยาะเย้ย และมองไปที่ฉินเฉา “ไม่ต้องห่วง หลังจากฉันเล่นกับเธอแล้ว ฉันจะให้พวกแกทั้งคู่ลงไปในกระเพาะของฉัน ให้พวกแกได้อยู่ด้วยกันเหมือนกับนกยวนยาง”

พร้อมกันนั้น เขาก็หัวเราะ และออกคำสั่งกับชายสองคน “ฆ่ายมทูตตนนั้นก่อน! จากนั้น ฉันจะเล่นกับยัยเด็กนี่ ต่อหน้าเจ้าหนูนั่น!”

ฟางโม่ยิ้มอย่างชั่วร้าย ชายทั้งสองคนนำไม้วิญญาณของพวกเขามา และยิ้มอย่างชั่วร้ายเข้าไปหาหลี่

“พวกแกกล้า!” หลี่จ้องไปที่พวกเขา คำรามพร้อมกับกัดฟันซ้ำไปซ้ำมา “ข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไป!”

“แกไม่มีโอกาสแล้ว!” ชายคนหนึ่งพูดอย่างเย็นชา และเหวี่ยงไม้มาที่หัวของหลี่

เหมือนกับโซ่จับวิญญาณ ไม้วิญญาณก็ทำลายวิญญาณได้เหมือนกัน แม้แต่หลี่ที่เป็นยมทูต ถ้าถูกฟาดหลายครั้งเข้า ก็ไม่รอดเหมือนกัน และจากนั้นก็จะถูกฟางโม่กลืนวิญญาณของเขาเข้าไป

หลี่รู้ว่าเขากำลังจะตาย แต่หัวใจของเขายังสงบ

ด้วยเหตุนี้ เขาจะไม่เป็นหนี้ฉินเฉาอีกต่อไป

แต่เหมือนพระเจ้าจะปฏิเสธคำขอของเขา น้ำเสียงขี้เล่นก็ดังออกมาให้ได้ยิน จากนั้นไม้วิญญาณก็เหมือนกับถูกมือที่มองไม่เห็นจับไว้ หยุดอยู่ตรงหน้าก่อนที่จะถึงหน้าผากของหลี่

“ฉันบอกแล้ว ถ้าพวกแกต้องการฆ่าเพื่อนของฉัน พวกแกทุกคนไม่ต้องถามหาความเมตตาจากฉันเลย?”

จบตอน