สายฟ้าเหลือบมองชายหนุ่มแต่งกายแพงคนนั้นพูดคุยกับพันดาวั้แ่เริ่มแรกเขาสังเกตได้ว่า เธอมีท่าทีอึดอัดและต่อต้านอีกฝ่ายชัดเจน จึงรอดูท่าทีของทั้งคู่จนกระทั่งฝ่ายชายผละจากไป
เขาเก็บอุปกรณ์ทำงานลงกระเป๋าแล้วตั้งใจมองเธอเขม็งให้เธอรู้ตัว เมื่อพันดาวหันมาเขาจึงเอียงคอพยักหน้าเป็เชิงถามทวง
“ไปกันได้” เธอก้าวเท้ามายืนต่อหน้าเขาสายตาเอือมระอา ชีวิตของเธอ่นี้เรียกได้ว่า ความวัวยังไม่หายความควายก็เข้ามาแทรกแท้ๆ
“อืม!”เขาอมยิ้มเล็กๆ
เธอขับรถเงียบๆไม่พูดไม่จา
“เปิดเพลงหน่อยได้ไหม?”
“ไม่มีรถรุ่นนี้ต้องลิ้งค์มือถือ มันเปลืองแบตฉัน”
เขามองดูหน้าคอนโซลรถ รู้ว่าเธอไม่โกหก“งั้นผมจะใช้มือถือผมเอง” เขาถือวิสาสะเชื่อมต่อระบบไร้สายแล้วเปิดเพลงดังลั่นจนเธอนิ่วหน้า
“กระดูกค้อน ทั่ง โกลนในหูฉันคงพังตอนนี้ล่ะ” เธอบ่นดังๆ
“เห็นคุณไม่คึกคัก ผมเลยอยากสร้างบรรยากาศ”เขาะโสวน
เธอกดลดเสียงที่ปุ่มพวงมาลัยด้านซ้าย เหลือบมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มด้านข้างชั่ววินาที‘ฝากไว้ก่อนเหอะ’
ไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงหน้าร้านสวีทคาเฟ่คอฟฟี่แอนด์พิซซ่า พฤกษ์ยืนรอหน้าประตูพร้อมกับยิ้มหวานเมื่อเห็นคนขับรถความสงสัยผุดขึ้นมาเป็ริ้วๆ
“ทำไมได้มาส่งพี่ฟ้าล่ะ ดาว”น้ำเสียงสัพยอกมากกว่าจะหาความจริง
“บังเอิญค่ะ ดาวจะมาซื้อพิซซ่าพอดี”
เธอทำหน้าที่คิดว่านิ่งพอ
“ขอติดรถเขามาน่ะ”
“ฝากพี่พฤกษ์กลับไปส่งแขกด้วยนะคะ”
หนุ่มร่างสูงก้มมองคนฉวยโอกาสผลักปัญหาออกจากตัวได้อย่างรวดเร็วเขาหรี่ตาลงเล็กน้อย พฤกษ์จับสังเกตได้ทัน ‘อ่ะ! หมาป่ากับลูกแกะ’ กริยาแบบนี้ของเพื่อนรักคาดว่าเื่ของสองคนนี้อาจจะยาว
พันดาวไม่รอให้ใครขัด เธอรีบก้าวยาวๆไปหน้าตู้ขนมเค้กเพื่อเรียกกองหนุน
“แป้ง ออกมานี่หน่อย”
แป้งมองเห็นสายฟ้าที่เดินเข้าประตูมาแล้วสายตาเธอวิบวับแฝงแววตื่นเต้น แต่ยังยอมเดินออกมา ชะโงกหน้ามากระซิบเบาๆ “พระเอกฉันมาแล้ว”
จากนั้นก็พุ่งไปที่ลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์ค้นเอากล้องถ่ายรูปออกมาถือไว้มั่นแป้งเดินลิ่วตรงไปโต๊ะของสองหนุ่มโดยไม่สนใจจะทักทายกับพันดาวแม้แต่น้อย
“สวัสดีค่ะ พี่ฟ้า” เธอรีบยิ้มประจบ“วันนี้ขอถ่ายรูปอีกหน่อยนะคะ ครั้งก่อนมีคนมาที่ร้านเพราะรูปของพี่เยอะเลยค่ะ”
“ยินดีครับ” ชายหนุ่มรูปหล่อยิ้มเล็กๆเขานั่งแอ็คชั่นตามที่แป้งกำกับได้หลายมาหลายรูป
หนุ่มผิวคล้ำที่นั่งข้าง หน้าหมองลงแต่ยังคงทำเสียงแข็ง “บริการแขกให้เท่าเทียมกันสิน้อง”
แป้งปรายตามองเล็กน้อย “ต้องบริการคนสำคัญก่อนค่ะร้านนี้เราไม่ได้ถือว่า ลูกค้าทุกคนเป็พระเ้า”
พันดาวกระตุกชายเสื้อแป้งเบาๆ “เอาเหอะ ยายแป้ง”เธอเห็นพี่พฤกษ์สีหน้าไม่ดีก็รู้สึกสงสาร สังเกตมาหลายปีแล้วว่าพี่ชายของธาราน่าจะมีใจกับแป้ง ทั้งที่มีสาวๆ วนเวียนเข้ามาใกล้ชิดมากหน้าหลายตาแต่พี่พฤกษ์ก็ยังลอยตัวเหนือดราม่า ไม่ยอมเกาะเกี่ยวกับสาวคนไหนยกเว้นการวอแวและต่อปากต่อคำกับแป้ง
แป้งเพิ่งจะย้ายมาเรียนที่จังหวัดนี้ตอนมัธยมศึกษาปีที่1 ห้องเดียวกับเธอ ส่วนธารานั้นเป็เด็กเรียนดี จึงอยู่ห้องหลักของโรงเรียนแป้งกับธาราจึงรู้จักกันผ่านเธอ แต่ทั้งสองก็ไม่ได้สนิทกันนัก
“เดี๋ยวแป้งให้เด็กมารับออร์เดอร์นะคะขอบคุณมากค่ะที่ให้ถ่ายรูป” หญิงสาวหันไปยิ้มประจบ
ลูกค้าหลายคนมุงรอบตู้เค้ก เค้กชิ้นเล็ก รสชาติดีสีสันสดสวยเป็ที่ชื่นชอบของเด็กๆ และสาวๆ ดังนั้นลูกค้าจึงนิยมเหมาใส่กล่องยาวจำนวน 12 ชิ้น ทั้งเอากลับไปรับประทานเองและซื้อเป็ของฝาก เค้กร้านเธอจึงนับเป็ตัวดึงดูดเงินได้อีกอย่างหนึ่ง
“ฉันเอาแบบเดียวกันอีกสามกล่องนะ”สาวสวยในชุดรัดรูปสีไข่ไก่ ผมสีทองสยาย แต่งหน้าเนี้ยบยืนชี้นิ้วสั่งเสร็จก็หันไปมองรอบๆ ร้าน
“มาเหมือนกันเหรอ?” พันดาวทักอย่างเสียไม่ได้
ปิ่นปักยิ้มเสแสร้ง “ก็ร้านเพื่อนเหมือนกันนี่” สายตาเธอมองไปถึงโต๊ะสองหนุ่มพอดีจึงละความสนใจจากสองสาว มุ่งไปหาเป้าหมาย
“พี่พฤกษ์คะ” สาวสวยโบกมือให้ปลัดหนุ่มฝ่ายนั้นยิ้มแหยๆ พร้อมขมวดคิ้ว ปิ่นปักขยับสายตาไปยังเพื่อนร่วมโต๊ะพลันต้องเบิกตากว้างกับความสะดุดตาของอีกคน
‘โอว....หลุดมาจากรันเวย์ไหนเนี่ย’เธออยากจะยกมือขึ้นทาบอก แต่เกรงจะเป็กริยาที่เกินไปต้องรักษาภาพนางเอกเอาไว้ก่อนท่าทางการเดินเข้าไปก็ต้องพยายามไม่ให้ดูเหมือนจะถลาเข้าไปหา
“สวัสดีค่ะ” เดินจนแทบจะชิดขาปลัดพฤกษ์แล้วปิ่นปักจึงยกมือขึ้นไหว้ และยังหันไปไหว้สายฟ้าด้วยท่าทีชดช้อยกว่าปกติ
“เพื่อนพี่เอง สายฟ้า มาดูงานที่ไร่”
เธอประเมินผู้ถูกแนะนำ ‘เสียดายจังเป็แค่พนักงาน’ รูปร่างหน้าตาขนาดนี้ ถ้าบอกว่า คุณชาย เธอก็พร้อมจะเชื่อ
“ปิ่นค่ะ รุ่นน้องโรงเรียนพี่พฤกษ์”
“เรียกพี่ฟ้าก็ได้ครับ” ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยทำเอาปิ่นปักชะงัก รัศมีของเขาเจิดจ้าจนแสบตา
“มานานหรือยังคะ?”
“สักพักแล้วล่ะ”
เธอปรายตามองร่องรอยถ้วยกาแฟ และถาดพิซซ่าที่พร่องไป‘จังหวะแบบนี้ไม่ควรรุกจนเกินไป’
“ปิ่นได้เค้กแล้วก็จะกลับล่ะค่ะคราวหน้าปิ่นจะไปเที่ยวที่ไร่นะคะ” เธอยิ้มหวานให้กับปลัดพฤกษ์ก่อนจะยกมือไหว้สองหนุ่มด้วยท่าทีสวยงาม เดินจากไปด้วยท่วงท่าที่คิดแล้วว่า สมบูรณ์แบบที่สุด
“คงไม่มีคนมาขัดคอแล้วล่ะนะ”
พฤกษ์ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ มองซ้ายมองขวาแม้บริเวณนั้นจะปลอดคน เขาก็ยังลดเสียงลง
“อืม! เริ่มเื่เราดีกว่า ่นี้คนงานบอกว่ามีคนแปลกหน้ามาป้วนเปี้ยนแถวท้ายไร่บ่อยๆ ยังจับตัวใครมาถามไม่ได้ ข้าว่าท่าทางชักไม่ดี”
“เรามีศัตรูด้วยเหรอ?”
“ถ้าจะนับก็มีแต่คนที่อยากขอซื้อที่ดินนี่ล่ะมีสองสามรายที่พื้นที่ติดกับเรา เคยมาขอซื้อหลายครั้งแล้ว แต่พ่อไม่ตกลง”
“ตรงไหนที่มีคนอยากได้มากที่สุด”
“ส่วนที่ติดตีนเขาไงล่ะ ตรงนั้นนายทุนไล่ซื้อที่ส.ป.ก. จากชาวบ้านมาเกือบหมดแล้วแล้วต่อจากตรงนั้นเป็ที่ดินของเราซึ่งมีโฉนดปกติ”
ที่ ส.ป.ก.ที่พฤกษ์พูดถึงรัฐจัดสรรให้คนฐานะยากจนโดยให้ทำเกษตรกรรมเท่านั้นซื้อขายไม่ได้และตกทอดให้กับทายาทเท่านั้นแต่ชาวบ้านส่วนหนึ่งกลับเอาไปขายในนายทุน
“แล้วเขามาซื้อไปทำอะไร?”
“เท่าที่มีการสืบ น่าจะเป็พวกแอบตัดไม้พะยูงเดือนก่อนสวนสาธารณะในจังหวัดโดนแอบตัดไปหลายต้น จับมือใครดมไม่ได้”
“ทำไมต้องตัดพะยูง?”
“ไม้เนื้อดี ราคาแพง ปลูกง่ายแต่ตัดยาก ผิดกฎหมายยกเว้นแอบอ้างว่า ปลูกในที่ดินส่วนตัว ที่ดินเรามีปลูกอยู่เยอะนะ ฝั่งนั้นต้องคอยระวังตลอด เสาร์นี้เอ็งมานอนไร่นะ เดี๋ยวเราย่างเนื้อกินกัน”
“โอเคงานทางนี้ นายจ้างยังไม่ตัดสินใจพอดี ข้าจะออกไปตอนบ่ายล่ะกันฝากแม่บ้านจัดห้องให้ด้วย”
หลังอาบน้ำชายหนุ่มเอนตัวลงพิงหมอนที่ยกตั้งชันชิดหัวเตียง เปิดโคมไฟหัวเตียงแสงอ่อนๆ ยกมือถือขึ้นมาเช็กข้อความก่อนนอนตามปกติข้อความจากแอพพลิเคชั่นก็เด้งขึ้น
-----------------------------------------------------------
ผืนดิน : เจอล่ะ หนี้เยอะเชียว ก็สร้างแบบกู้มาเต็มๆ
สายฟ้า : นอกหรือในระบบ
ผืนดิน :นอกระบบมาั้แ่รีสอร์ตแล้ว ตอนหลังเอารีสอร์ตไปจำนองเอาเงินมาวางแผนกู้สร้างโรงแรมต่อ
สายฟ้า : ตอนนี้สัดส่วนหนี้เป็ไง
ผืนดิน : รีสอร์ตจำนองกับเสี่ยมิ่งที่จังหวัดนั่นล่ะโรงแรมติดหนี้แบงค์กับนายทุนใหญ่ที่กรุงเทพ
สายฟ้า :พอสืบได้ไหมว่าใคร
ผืนดิน :เอ็งก็รู้จักนะคนนี้
สายฟ้า : (สติกเกอร์งุนงง)
ผืนดิน : นายท่านไงล่ะอยากรู้อะไรเอ็งก็ถามเอาเองเลย 5555555
(สติกเกอร์เผ่นหนี)
-------------------------------------------------------------
สายฟ้าเองก็คาดไม่ถึงเื่ราวจะพัวพันมาจนถึงตัวเขา การที่เพิ่งเหยียบย่างถิ่นใหม่ เขาก็ไม่อยากจะบุ่มบ่ามเข้าไปวุ่นวายกับคนแถวนี้มากนักหากไม่รู้เขารู้เราแล้วจะรบชนะได้อย่างไร
ดูท่าทางนายจ้างใหม่ของเขาน่าสนใจอยู่ไม่น้อยค่าจ้างการออกแบบภาพลักษณ์ของโรงแรมโดยใช้มือระดับเขาที่ได้รางวัลทั้งในและนอกประเทศมาไม่น้อย นับว่าสูงเกินกว่าที่โรงแรมระดับนี้จะเรียกใช้บริการอีกทั้งท่าทีของพันดาวที่ปฏิเสธการจ่ายอย่างจริงจัง น่าจะทำให้งานนี้ชวดไป
แม่สาวน้อยคนนั้นประกาศแล้วว่า เธอรับภาระไม่ไหวคุณนินนาทคงต้องใช้เวลาอีกสักพักสำหรับหางบประมาณมาเพิ่มเติม่นี้คงต้องไปดูแลไร่ช่วยพฤกษ์ไปก่อน ถึงยังไงก็ต้องรอจนกว่าพ่อกับแม่พฤกษ์จะกลับจากนอร์เวย์อยู่ดี
------------------------------------------------------------------------------
สายฟ้า : งานครั้งที่ 2 พรุ่งนี้เช้ามากินข้าวผม 6.30 น.จะรอที่โต๊ะริมน้ำ
พันดาว : ฉันต้องเดินตรวจรีสอร์ต
สายฟ้า : คุณตรวจั้แ่ตีห้าครึ่งอยู่แล้ว
พันดาว : ฉันตรวจนาน เผื่อมีเหตุฉุกเฉิน
สายฟ้า : งั้น 7.00 น.
พันดาว : ฉันต้องเตรียมตัวออกไปร้าน
สายฟ้า : 17.00 น. มารับผมไปส่งที่ไร่สุดเขตฟ้า
พันดาว : ฉันต้องทำบัญชีร้านต่อ
สายฟ้า : ตามนั้น ไปไร่สุดเขตฟ้า ห้ามต่อรอง
พันดาว : (สติกเกอร์หน้าเซ็ง)
สายฟ้า : (สติกเกอร์สั่งการ)
พันดาว : (สติกเกอร์โอเค)
------------------------------------------------------------------------------------
41K
![[จบ] พันธะรักวิวาห์จำเป็น [Bond of Love - Wedding]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649843972_61584910.webp)
