ก่อนที่สุดท้ายแล้วคนเราก็ไม่อาจฝืนสัญชาตญาณดิบตามธรรมชาติได้ และด้วยความอยากลองบวกกับธรรมเนียมแก๊งเทพของพวกเราที่ถ้าใครใคร่อย่างจะสละความบริสุทธิ์ในวันจบการศึกษาแล้วละก็พวกรุ่นพี่ที่จบไปก่อนหน้านี้ก็จะเตรียมสาว ๆ สวย ๆ ที่พร้อมจะพลีกายให้แก๊งเราด้วยความเต็มใจเอาไว้รอ...เพื่อให้รุ่นน้องได้เปิดประสบการณ์ใหม่ ๆ ในชีวิต...
‘ก็ถ้าไม่ลองมันก็ไม่มีวันรู้...อีกอย่างคนอย่างไอ้ฮันจะไม่มีทางเชื่ออะไรเด็ดขาด...!! ถ้าไม่ได้เจอกับตัวเอง...’
ฝ่ามือหนาลูบไปยังใบหน้าหล่อเหลา สันกรามที่ขึ้นได้รูปเมื่อบวกเข้ากับเรือนผมสีเงินที่ได้มาตามดีเอ็นเอของบรรพบุรุษยิ่งส่งให้ผิวขาวเนียนละเอียดดูซีดลงเล็กน้อย แต่ทว่า...ยังคงความดุดันไร้เคล้าของนักเรียนไฮสคูลแต่ดูเป็หนุ่มทรงเสน่ห์เต็มไปด้วยกลิ่นอายความเย้ายวนมากกว่า
จนกระทั่ง...เมื่อค่ำคืนของงานจบการศึกษาผ่านพ้นไป ่เวลาที่พวกหนุ่ม ๆ วัยกลัดมันรอคอยก็มาถึง ภายในห้องโรงแรมหรูโซนวีไอพีที่ถูกปิดทั้งชั้นเพื่อการนี้ที่อภินันทนาการโดยลูกเ้าของและยังเป็หนึ่งในผู้บริหารโรงแรมอย่างพี่กัสรุ่นพี่ในกลุ่มที่จบการศึกษาไปเมื่อปีก่อนได้จัดเอาไว้ให้
บรรยากาศภายในห้องวีไอพีสุดหรูที่เต็มไปด้วยความครึกครื้น...เด็กหนุ่มที่มีความกระตือรือร้นและอย่างรู้อย่างลองอย่างปิดไม่มิดจนทำให้ภายในห้องนี้ดูจะเป็ฝูงนกกระจอกแตกรังมากกว่าลูกหลานผู้รากมากดี
‘มาแล้วหรอว่ะ...ไอ้ฮัน’
พี่กัสทักผมหลังจากเห็นว่าผมมาเป็คนสุดท้าย
‘ยังมั้งครับพี่...’
ผมกวนประสาทกลับตามสไตล์แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้รุ่นพี่ตรงหน้าโกรธเคืองแต่อย่างใด นอกจากส่งคำอวยพรมาให้แทน
‘ก..ร..ว..ย’
‘หึหึ...แล้วนี่มากันครบแล้วหรอครับ’
ผมกลั้วขำในลำคอให้กับการกระทำของรุ่นพี่ก่อนจะถามถึงสมาชิกคนอื่น ๆ
‘มาครบแล้วนะ...’
‘ว่าแต่ทำไมคนเยอะจังครับพี่’
สายตาที่มองกวาดไปทั่วพร้อมกับนับจำนวนคนไปคร่าว ๆ เพราะไม่ว่าจะมองยังไงชายหนุ่มในห้องก็น่าจะเกินหกคนแน่นอน
‘หึ...จะไม่ให้เยอะได้ไง...พอพวกแม่งรู้ว่ามีน้องมิกิไอดอลสาวที่ดังอยู่ตอนนี้มาด้วยพวกแม่งก็แห่กันมาหมดนี่ดีนะพวกรุ่นพี่รุ่นก่อน ๆ แม่งทยอยมีเมียกันไปหมดแหละไม่งั้น...เฮ้ออออ ~~’
รุ่นพี่ที่มีดีกรีเดือนคณะคนปัจจุบันอดถอดหายใจด้วยความเซ็งไม่ได้ เพราะการที่มีคนเพิ่มไม่เพียงแค่ต้องหาคู่มาเพิ่มแต่การตามเก็บปัญหาที่จะตามมาทีหลังก็จะเพิ่มขึ้นอีกด้วย...แต่เพราะคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องและความผูกพันที่เหนียวแน่นของตระกูลพวกเราทุกคนที่ล้วนรู้จักกันทำให้เื่พวกนี้ดูจะเล็กน้อยกว่าคำว่าคอนเนคชั่นในอนาคต
ส่วนผมที่ไม่รู้จักว่ามิกิเป็ใครก็ได้แต่มองรุ่นพี่ถอนหายใจก่อนจะเดินไปนั่งยังโซฟาวงกลมขนาดใหญ่ที่อยู่กลางห้องเพื่อรอเวลา
จนกระทั่งเมื่อเวลาที่รอคอยมาถึง...ทุกคนก็ได้หันหน้าไปยังกระจกบานใหญ่ที่กั้นไว้ระหว่างสองห้องกันอย่างพร้อมเพรียง โดยที่ห้องฝั่งหนึ่งนั้นเป็ห้องที่พวกผมอยู่ในตอนนี้ ส่วนห้องอีกฝั่งหนึ่งเป็ห้องที่เหล่าดอกไม้งามที่จะมาร่วมเสพสุขก็กำลังสังสรรค์ละลายพฤติกรรมกันอยู่ และความพิเศษคือจะมีแค่ห้องทางฝั่งของพวกผมเท่านั้นที่เห็นอีกฝั่งอย่างชัดเจน ส่วนกระจกเดียวกันที่อยู่อีกฝั่งนั้นจะเป็เพียงกระจกเงาบานใหญ่เท่านั้น
และทันทีที่ภาพตรงหน้าปรากฏขึ้นก็ทำให้เหล่าภมรหนุ่มที่นั่งเรียงกันเกือบสิบคนดูจะตื่นตาตื่นใจกระตู้วู้จนทำให้ห้องที่เงียบเสียงไปเล็กน้อยเมื่อครู่พลันคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง
‘เชี้ยยยย...มิกิมาจริงด้วยว่ะ’
ไอ้เปอร์โพล่งออกมาเสียงดังลั่นเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะหันไปประจบสอพลอสปอนเซอร์รายใหญ่ในงาน
‘พี่กัสสุดยอดไปเลยอ่ะ...ขออวยยศให้พี่มีเมียเร็ว ๆ มีลูกทันใช้ให้ป๊ายกมรดกให้หมดเลยนะคร้าบบบบ...’
‘เออ...งั้นกูขอให้พรย้อนกลับไปหามึงด้วยแล้วกัน...หึ’
พี่กัสที่รู้ดีว่าไอ้เปอร์มันกลัวการมีครอบครัวมากที่สุด โดยเฉพาะเมื่อมันรู้ว่าหลังจากวันนี้ไปมันต้องไปมั่นหมายกับลูกสาวคู่ค้ารายใหญ่ของบริษัทพ่อมัน และถึงแม้ว่าที่ผ่านมันจะทั้งแผลงฤทธิ์ อาละวาด ประท้วงครอบครัวมันมากแค่ไหน แต่เพราะคำว่าครอบครัวและการที่ต้องโตมากับหน้าที่รับผิดชอบของลูกหลานตระกูลร่ำรวยที่บางอย่างก็ไม่อาจเลือกเองได้...และสุดท้ายแล้วมันก็ได้แต่...ยอม...
‘เชร้ดดด...พี่กัสแม่งทำเสียบรรยากาศหมด’
ไอ้เปอร์บ่นกระปอดกระแปด
‘อ้าวไอ้เวรนี่เมื่อกี้ยังแทบอุ้มกูไปบูชาอยู่เลย...’
จากนั้นเสียงหัวเราะครื้นเครงก็ดังลั่นออกมาพร้อม ๆ กัน ก่อนที่สายตาทุกคนนั้นจะหันกลับไปจับจ้องยังคนที่ตนปรารถนาเหมือนเดิม
‘งั้นกูขอมิกิ’
พี่พอร์ชพูดขึ้นมา่จังหวะชุลมุน จนทำให้พี่ต๊ะที่อยู่ข้าง ๆ ขัดขึ้นมาทันที
‘อะไรวะ...หยุดเลยไอ้พอร์ชไม่งั้นกูฟ้อง...’
‘จุ๊ๆๆ เมียไม่มาคือเมียไม่มีเว้ย...’
‘เดี๋ยวนะ...งานนี้สำหรับคนโสดไร้พันธะเว้ยนี่ ส่วนมึงถ้าไม่ไปนั่งแดกเหล้าเงียบ ๆ ก็กลับบ้านไปเลยกูี้เีมีปัญหาเดี๋ยวเมียมึงมาตามจะพากันซวยยกแผง’
พี่กัสถึงกับโวยวายออกไปทันทีหลังจากที่ตอนแรกยังไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครมางานนี้กันบ้าง จนกระทั่งคนเนียนกะจะมาเคลมสาวในงานเก็บอาการไม่อยู่นั่นจึงทำให้พี่กัสได้รู้และรีบจัดการตัดไฟเสียทันที
‘โห้...ไรว่ะไอ้กัส เพื่อนกันนะเว้ย’ พี่พอร์ชตัดพ้อ
‘ก็เพราะเพื่อนกันนี่แหละกูถึงยังให้มึงนั่งแดกเหล้า ไม่อย่างนั้นกูให้คนจับโยนออกไปแหละ หาแต่เื่ให้กูจริงไอ้เพื่อนเวร’
พี่กัสส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะหันไปเม้งคนที่นั่งหัวเราะอยู่ด้านข้างพี่พอร์ชต่อ
‘ส่วนมึงไอ้ต๊ะ...’
‘อะไรคร้าบบบ...ผมยังโสดสนิทขอใช้สิทธิ์ในการเป็รุ่นพี่เลือ..ก...’
และในจังหวะที่พี่ต๊ะยังพูดไม่ทันจบประโยค
‘คนของกูส่งข้อความมาบอกว่ามีผู้หญิงมารอมึงอยู่ด้านล่างเห็นบอกว่าจะไปเปิดห้องวีไอพีรอมึงอยู่ที่เลานจ์โรงแรม อ่อ...แต่ไม่รู้ว่ารอมึงจริงไหมนะเพราะเห็นสั่งให้คนของกูหาเด็กบริการไปสักสามสี่คนนี่แหละ...แถมยั..ง...’
และไม่ทันที่พี่กัสจะร่ายจนถึงประโยคสุดท้าย ร่างสูงโปร่งของพี่ต๊ะก็รีบวิ่งพรวดพราดออกไปจากห้องนี้จนได้ยินเพียงแค่เสียงลมฟิ้วผ่านหน้าพวกเราไปเท่านั้น...