"ท่านพ่อ ลูก้าคนงานที่ร้านใหม่ของเราที่ท่าเรือ ข้าจะสอนวิธีการย่างปลาไหล เพื่อดึงดูดลูกค้าเข้าร้าน"ถึงเวลาต้องปรึกษางานกันในครอบครัว
"การย่างทุกวันนี้ไม่ดีหรือลูก"จ้าวซื่อถามลูกสาวด้วยสงสัย
"เค้าเรียกว่าศิลปะในการขายเ้าคะท่านแม่"
"อาหารจะเป็ศิลปะได้อย่างไร"จ้าวอันเองก็ถามลูกสาว ศิลปะกับอาหารจะเหมือนกันได้อย่างไร
"ได้เ้าคะข้าจะสอนทุกขั้นตอนั้แ่ต้อนรับลูกค้าและการย่างปลา"ส่วนซอสข้าไม่สอนใครมันจะเป็สูตรลับของทางบ้านข้าเท่านั้น
"ลูก้าคนทำงานกี่คน"จ้าวอันเตรียมพร้อมรับมือเสมอั้แ่รู้ว่าลูกของเค้าคนนี้วางแผนจะทำอะไรบ้าง
"สำหรับร้านที่ท่าเรือสามคน ส่วนที่ร้านในเมืองไม่ต้องจะให้ป้าเฉินเป็คนดูแล"
"ส่วนท่านแม่แค่เตรียมซอสกับน้ำจิ้มสูตรลับอยู่ที่บ้านและรอรับเงินก็พอ ท่านแม่จะได้มีเวลาอยู่กับชิงชิง แบบนี้ดีไหมเ้าคะท่านพ่อ ท่านแม่"
"ร้านในเมืองข้ายังหาที่ไม่ได้เ้าคะ แต่ขอร้องเถ้าแก่จางช่วยหาให้เ้าคะ ตอนนี้ลูกอยากปรับปรุงร้านที่ท่าเรือก่อนเ้าคะ"
แบบของร้าน หลินตั้งใจให้เป็เหมือนร้านในญี่ปุ่น เพราะข้าวหน้าปลาไหลย่างมีต้นกำเนิดมาจากที่นั่น แน่นอนยุคนี้มีความห่างไกลเื่ระยะการเดินทาง ร้านแบบนี้ต้องยังไม่มีและปลาไหลของหลินก็ออกมาจากมิติ เื่รสชาติต้องไม่มีใครเหมือน หลินส่งแบบให้ท่านพ่อไปจัดการบอกความ้าหมดแล้ว คงต้องบอกเื่เงินลงทุนครั้งนี้ว่ามีมากพอไม่ต้องกังวล
"เื่ร้านที่ท่าเรือข้าขอให้ท่านพ่อซื้อเลยนะเ้าคะ อย่างไรเราต้องมีหน้าร้านเพื่อจะได้นำสินค้าที่ร้านไปขายเอง ดีกว่าผ่านคนกลางเ้าคะ ส่วนข้าวเราจะเก็บไว้กินและสำหรับเปิดร้านแค่นี้ตันทุนเราก็มีไม่มาก ทุกอย่างที่เราปลูก ท่านพ่อก็รู้เื่รสชาติว่าเลิศรสทั้งสิ้น"
"ซื้อเหรอลูก เงินเราไม่พอนะ"
"นี่เงินเ้าคะห้าแสนตำลึงทอง สำหรับเริ่มต้นร้านข้าวปลาไหลย่างที่ท่าเรือส่วนร้านในเมืองขอไปดูที่พื้นก่อนนะเ้าคะท่านพ่อ"
"ท่านพ่อ...ท่านพ่อ....เป็อะไรเ้าคะ"จ้าวอันมีอาการเหมือนเถ้าแก่จางเลย ถ้าข้าเอาเงินมาวางทั้งหมดจะเกิดอะไรขึ้น
"เอ่อ...คือพ่อใเงินที่เ้าออกเอามานะสิ"
"นี่แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นข้ายังไม่ได้เอาออกมาทั้งหมดเลยนะท่านพ่อ"
"เราจะเริ่มจากการหาคนมาฝึกก่อนละกัน แล้วพ่อค่อยไปหาเพื่อนพ่อในหมู่บ้านที่เก่งเื่งานไม้ที่เ้าออกแบบ ส่วนเื่ทำของขายให้แม่เ้าจัดการละกัน แม่เ้าจะได้พักซักที"
"แล้วแต่ท่านพ่อ ท่านแม่นะเ้าคะข้าเหนื่อยแล้ว ส่วนเงินนี่ท่านแม่เป็คนเก็บ ท่านพ่อเบิกท่านแม่เองนะเ้าคะ ลูกไม่ขอยุ่งเื่เงินก้อนนี้แล้ว ส่วนเงินอีกส่วนหนึ่งข้าฝากไว้ที่ร้านแลกเงินหนึ่งล้านตำลึงทอง ในเมือง นี่เป็ตั๋วเงินของท่านแม่ ตอนนี้ท่านแม่ของข้าเป็เถ้าแก่เนียะแล้ว"
"ดูลูกพูดเข้า"ท่านแม่แสนสวยของข้าเขินอายได้น่ารักมาก
"ข้าขอไปป่าท้อนะเ้าคะ จะไปใส่ปุ๋ยให้น้ำต้นท้อซักหน่อย"
หลังจากหลินไปป่าท้อทุกคนต่างแยกย้ายกันทำงานท่านพ่อ เข้าไร่ ท่านแม่เตรียมของขาย โดยจ้างคนงานมาทำเพิ่มแค่หนึ่งคนเท่านั้น เป็ลูกสาวชาวบ้านระแวก เดียวกันสามีเธอตายต้องหาเลี้ยงตัวเอง ท่านแม่สงสารจึงให้มาช่วยกันทำงานที่บ้าน ช่วยเลี้ยงชิงชิง ท่านแม่ของข้าจะได้มีเวลาพักบ้าง
ส่วนข้าตอนนี้ไปเที่ยวป่าท้อของข้าเป็การพักผ่อนก่อน ท่านพ่อมาส่งแล้วเข้าไปในไร่ ส่วนข้าค่อยๆเดินผ่านต้นบ๊วยที่เริ่มแข่งกันออกดอกแล้ว ข้าเดินอย่างสบายอารมณ์ไม่ต้องคิดอะไรปล่อยให้สมองให้ว่างเดี๋ยวค่อยกลับไปลุยใหม่ ว้าว...ป่าท้อของข้าโตวัยมากเลย ต้นซากุระมีแววได้เห็นดอกแล้ว เข้าหน้าหนาวแล้วข้าใช้ประโยชน์อะไรจากพวกเ้าได้บ้าง ต้นไม้พวกนี้มีพลังปราณทำให้บ้านของหลินที่อยู่ด้านในเหมาะแก่การฝึกปราณ ซึบซับพลังปราณไม่รู้ตัว
"ร่างกายของข้าดูผิวขาวอมชมพูขึ้น สูงขึ้นมาก"
"แหวนน้อยข้าขอน้ำบริสุทธิ์ลงในบ่อน้ำหลังบ้านด้วยนะเอาไว้ให้ท่านพ่อมาใช้ ดื่มยามเหนื่อยล้า"
"ขอรับนายท่าน"แหวนน้อยรีบตอบ
"ต้นไม้สวยแล้ว เยอะไปก็ไม่ดีไปนั่งเล่นที่ศาลาริมน้ำดีกว่า ั้แ่มาอยูที่นี่ไม่ได้อ่านหนังสือเป็จริงเป็จังเลย อุตส่าห์แอบซื้อมาตั้งหลายเล่มเอาเก็บไว้ในมิติ "
ข้าเอาหนังสือออกมาพร้อมผูเถา, ผิงกั่ว,จวี๋จื่อ,ซีกวา อย่างละนิดละหน่อยพอกินคนเดียว นั่งอ่านหนังสืออย่างเพลิดเพลิน ก็เป็นิยายในสมัยนี้ไม่ค่อยมีอะไรเยอะ หรือข้าจะไปเรียนดี.....หยุดความคิดเื่เรียนดีกว่า....หาเงินเท่านั้นสำหรับยุคนี้อ่านจนเผลอหลับไปจนเย็นจึงรีบกลับบ้าน
"พี่หลินเ้าขาาาา....ไปป่าท้อไม่เอาชิงชิงไปด้วยงอนแล้ว"
"ก็เ้ามัวไปช่วยงานท่านแม่อยู่ไม่ใช่เหรอ ข้าไม่อยากกวนคนกำลังหาเงิน"
"แต่ข้าอยากไป"
"รอท่านแม่ว่างเดี่ยวเราไปด้วยกันดอกบ๊วยสวยมากเลย"
"อย่าลืมสัญญานะเ้าคะ"
เ้าหลินเอาซีกวา ออกมาให้น้องสาวชิงชิงตาโตดีใจเื่กินทำให้ชิงชิงหยุดบ่นได้
เช้าวันนี้จ้าวหลินและท่านพ่อไปดูร้านที่ท่าเรือ เพราะเริ่มทำการซ่อมแซมบางส่วนแล้ว
"ท่านพ่อโต๊ะตัวนี้ให้สูงประมาณสามศอกปิดยาวถึงด้านนี้(คล้ายเคาร์เตอร์นั่งกินอาหารเพื่อโชว์การทำอาหาร) ทำประตูทางเข้าด้วยนะสำหรับคนงานเดินเข้าในส่วนของการทำอาหาร คนแล่เนื้อปลาให้อยู่ด้านหลังทำที่ล้างปลาและทิ้งเศษอาหารลงด้านนี้ ส่วนคนย่างอยู่ด้านนี้ทำเตาย่างยาวออกมาสิบเซี๊ยะ ทำตะแกรงย่างจากเหล็กต้องไปหาช่างเหล็ก" กว่าข้าจะสั่งคนงานเสร็จเล่นเอาเหนื่อย ท่านพ่อได้ฟังลูกสาวจนสั่งงานเรียบร้อยแล้วก็พากันออกมา
"ท่านพ่อว่าประมาณกี่วันเ้าคะ"
"น่าจะประมาณสิบห้าวันนะลูก"
"ก็ไม่นานเท่าไหร ไปหาซื้อถ้วยชามกันดีกว่าเ้าคะ"
"ไปตลาดที่ขายถ้วยชามกัน ด้านตะวันตก"
เดินมาไม่นานก็ถึงร้านค้ามากมายสมกับเป็เมืองการค้าจริงๆ ถ้วยสำหรับซุป จานเล็กๆสำหรับใส่เครื่องเคียง ถ้วยเล็กใส่น้ำจิ้ม ส่วนกล่องข้าวให้ช่างในหมู่บ้านทำให้เหมือนเดิม ช้อนข้าอยากได้ช้อนมีไหมน้า
"ถ้วยใบนี้ราคาเท่าไหร่จ๊ะพี่สาว ข้าอยากได้มากสักหน่อย"
"ไม่แพงเ้าคะคุณหนู ใบละ5อีแปะราคาเท่ากันทั้งหมด"สาวน้อยขายของวางบนพื้น ท่านพ่อให้นำถ้วยชามที่ทำเองของที่บ้านมาขายแต่ไม่มีใครรับซื้อจนต้องมานั่งขายตรงนี้
"สวย...ข้าชอบแบบไม่เหมือนใครข้าเอาทั้งหมดเท่าไหร่"
"เหมาหมดเลยหรือเ้าคะ ขอข้าคำณวน สักครู่"
"ไม่ต้องหรอกเอ้านี่เงิน 1 ตำลึงทอง เอาไปส่งที่...ที่ไหนเ้าคะท่านพ่อ"
"ร้านฝั่งตะวันออกที่ท่าเรือถามหาร้านตระกูลเ้านะแม่หนู"
"ข้าจะรีบห่อแล้วรีบไปส่งให้ขอบพระคุณมากนะเ้าคะ"สาวน้อยดีใจที่ขายหมดแถมราคาที่ได้1ตำลึงทองเลยนะ
"ทำไมเราถึงซื้อร้านนั้นละลูก"
" ข้าดูที่การเผาและลวดลายแปลกตา ไม่มีใครเหมือนเ้าคะ"
"ช่างความคิดนะเรา"
"แน่นอนเ้าคะ ลูกท่านพ่อนี่นา"สองคนพ่อลูกหัวเราะพร้อมกัน
"ข้าจะแวะร้านผ้าสั่งตัดแบบชุดร้านขายข้าวเ้าคะ ท่านพ่อไปส่งข้าหน่อย"
"ไปไป...วันนี้พ่อจะพาเ้าเดินให้ทั่ว"ไหนๆก็มาแล้ว นานแล้วที่ลูกสาวคนนี้ไม่ได้ออกบ้านเลยเพราะร่างกายไม่แข็งแรง หลังเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ หลายร้านจนครบทุกสิ่งอย่าง 100 ตำลึงทองหายไปในพริบตา
"หิวแล้วเ้าคะ หาอะไรกินกันเถอะ โรงเตี๊ยมนี้ดีหรือไม่'
โรงเตี๊ยมหงเยว์ ชื่อเพราะดีอาหารจะอร่อยหรือเปล่าต้องลองชิมดู
" เชิญด้านในขอรับ้าห้องส่วนตัวหรือนั่งทาง้าชั้นสองดูวิวเมืองดีขอรับ"เสี่ยวเอ้อร์ เห็นสองคนพ่อลูกหน้าตาท่าทางอย่างคนมีเงินจึงรีบเชื้อเชิญอย่างว่องไว
"ข้าขอห้องส่วนตัว กับอาหารชั้นเลิศ 5 อย่างชาอย่างดี 1 กา"
เชิญด้านนี้ขอรับ พากันเดินขึ้น้าที่กั้นเป็สัดส่วน มองเห็นร้านค้าด้านล่างผู้ตนจับจ่ายสินค้ามากมาย
"รอสักครู่นะขอรับ"
"ท่านพ่อร้านสวยมากเ้าคะ ตกแต่งก็ดีเราทำบ้างดีไหมเ้าคะ"
"อย่าเลยลูกแค่นี้ก็ทำไม่ทันแล้ว"
หลินนั่งมองการค้าขาย ต่อราคาด้านล่าง สาวน้อยที่ขายชามกำลังแพ็คสินค้าอย่างดีเพื่อส่งที่ท่าเรือ ไม่นานอาหารก็มาส่ง
"อร่อยสมกับเป็โรงเตี้ยมอันดีบหนึ่ง"
"อร่อยก็กินเยอะๆจะได้โตเร็วๆ"
"ท่านพ่อ ท่านแม่กับน้องไม่ได้มาด้วยข้าผิดหรือไม่ ที่มากินคนเดียว"
"ไม่เป็ไรเ้ากินเถอะ เราจะมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้ อย่าลืมอาหารบ้านเราอร่อยกว่าที่ร้านนี้มากนะลูก"
"เราซื้อไปฝากท่านแม่ ชิงชิง พี่ใหญ่ด้วยนะเ้าคะ"หลินก็ยังไม่ลืมครอบครัว
ในห้องชั้นสามที่เป็เขตหวงห้ามชายหนุ่มนึกไม่ถึงว่าสาวน้อยใจกล้าจะมากินอาหารที่ร้านของเขา คิดจะมาลิ้มรสอาหารที่นี่ อยากรู้ว่าเ้าจะชมหรือติ แต่อาหารจานปลาบ้านนางอร่อยเลิศจริงๆ
"จงเล่อ เ้าไปบอกว่าห้องแม่นางน้อยที่เข้ามาเมื่อกี้ไม่ต้องคิดเงิน ให้บอกว่าเถ้าแก่จางสั่งใว้ ถ้านางถาม ถ้าไม่ถามก็ไม่ต้องบอก"จงเล่อองค์รักษ์คนสนิทเย่ว์เทียนรับคำด้วยความสงสัย แต่ไม่กล้าเอ่ยปากถาม
ยังไงดี.....เรือนี้ดีหรือไม่เ้าคะ
71K
