[ติ๊ง! หม้อไฟกึ่งสำเร็จรูปเติมสต็อกอัตโนมัติ หัก 30 เหรียญทอง ยอดคงเหลือในระบบเหลือ 5,675 เหรียญทอง อพาร์ตเมนต์บรรลุเงื่อนไขการอัปเกรด โปรดให้โฮสต์ทำการอัปเกรดอพาร์ตเมนต์]
หลังจากที่แม่ลูกทั้งสามคนเพิ่งถูกดึงเข้าสู่บัญชีดำ ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาทันที
จากการลองผิดลองถูกและหัดใช้ระบบมาได้ระยะหนึ่ง หลินโยวโยวเริ่มคุ้นเคยกับหน้าต่างโปร่งแสงนี้มากขึ้น เธอยื่นมือน้อย ๆ ไปเขี่ยแผงควบคุมอย่างคล่องแคล่ว กดกลับสู่หน้าหลัก จากนั้นจึงกดที่ไอคอนอัปเกรด
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ อัปเกรดอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 เป็เลเวล 3 สำเร็จ ปลดล็อกร้านอาหารชั้นสอง และเปิดใช้งานลิฟต์หนึ่งตัว ได้รับไส้กรอก นม โคล่า กระดาษชำระ แบบไม่จำกัดจำนวน และสามารถเปิดห้องเช่ารายเดือนได้ โฮสต์สามารถหักค่าเช่าห้องรายเดือนร้อยละสิบเป็ค่าจ้างภารกิจ ซึ่งค่าจ้างภารกิจสามารถถอนเป็เงินสดได้ตลอดเวลา]
หลินโยวโยวเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความตื่นตาตื่นใจ เก้าอี้ไม้ตัวเดิมที่เธอนั่งอยู่ถูกเปลี่ยนเป็โซฟาเดี่ยวหนานุ่ม โต๊ะไม้ตรงหน้าเปลี่ยนเป็โต๊ะกาแฟกระจกเงาวับ และบนผนังยังมีนาฬิกาทรงกลมเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเรือน
ผนังและพื้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ข้างบันไดมีประตูเหล็กบานหนาเพิ่มขึ้นมาหนึ่งบาน
หลินโยวโยวไม่เคยเห็นประตูแบบนี้มาก่อน เธอะโลงจากโซฟาแล้วเดินไปที่หน้าประตูบานนั้น เธอยกมือน้อย ๆ ขึ้นกำลังจะลองผลักประตูดู ประตูบานนั้นกลับเลื่อนเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ
หลินโยวโยวเบิกตากว้างด้วยความใและรีบถอยหลังหนีไปก้าวหนึ่ง
ถังเวยเดินออกมาจากด้านในลิฟต์ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "โยวโยว เธอทำได้ยังไงน่ะ?"
"เอ๋?" หลินโยวโยวจ้องมองเธอด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความฉงน พี่ถังเดินออกมาจากประตูบานนี้ได้ยังไงกัน?
"อ้อ เมื่อกี้พี่ออกจากห้อง แล้วพบว่าตรงทางขึ้นบันไดมีลิฟต์เพิ่มมาตัวหนึ่งเลยลองกดใช้ดู ไม่นึกเลยว่าลิฟต์ตัวนี้จะไม่เพียงแต่มีไฟฟ้า แต่ยังทำงานได้ปกติด้วย มหัศจรรย์จริง ๆ !"
ลิฟต์? หลินโยวโยวพยายามนึกทบทวน เมื่อกี้ระบบพูดจริง ๆ ด้วยว่าเธอได้รับลิฟต์หนึ่งตัว ที่แท้ก็คือประตูบานนี้นี่เอง! "พี่คะ ลิฟต์มีไว้ทำอะไรเหรอคะ?"
"นี่เธอไม่รู้เหรอ?" ถังเวยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หรือว่าลิฟต์ตัวนี้ไม่ได้เป็สิ่งที่หลินโยวโยวตั้งใจสร้างขึ้นมา?
"มาเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปนั่งลิฟต์" ถังเวยย่อตัวลงอุ้มหลินโยวโยวเดินเข้าไปในลิฟต์ "โยวโยว เธอรู้จักตัวเลขไหม?"
"รู้จักค่ะ!" หลินโยวโยวพยักหน้ารับคำแข็งขัน
ถังเวยชี้ไปที่แผงปุ่มตัวเลขเรืองแสงในลิฟต์ "ตัวเลขบนนี้แทนชั้นต่าง ๆ เธออยากไปชั้นไหน ก็แค่กดตัวเลขที่ตรงกัน"
พูดจบถังเวยก็เอื้อมมือไปกดเลข 2 ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลงอย่างนุ่มนวลและเริ่มเคลื่อนที่ขึ้นไปอย่างราบรื่น "เดี๋ยวรอให้ลิฟต์หยุดนิ่งและประตูเปิดออก พวกเราก็ออกไปได้แล้ว"
พอถังเวยพูดจบ ประตูลิฟต์ก็เปิดออกทันที เธออุ้มหลินโยวโยวเดินก้าวออกมา และเมื่อเห็นตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนหราว่า ‘ร้านอาหาร’ อยู่ด้านนอก เธอก็ถึงกับอึ้งไป
ห้องพักของเธอไม่ได้อยู่ที่ชั้นสองหรอกเหรอ ทำไมตอนนี้ที่นี่ถึงกลายเป็ร้านอาหารไปได้?
ตอนที่เธอเดินออกมาเมื่อกี้ ที่นี่ไม่ได้เป็แบบนี้สักหน่อย!
คนที่อึ้งไม่แพ้กันก็คือซูมู่หยางที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาเป็แขกคนแรกในอพาร์ตเมนต์ลึกลับแห่งนี้ จึงตั้งสติได้เร็วว่าโยวโยวคงจะใช้พลังพิเศษอัปเกรดพื้นที่อพาร์ตเมนต์อีกครั้ง
เขารีบก้าวเท้าเดินตรงมาหาหลินโยวโยว และยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากถามอะไร หลินโยวโยวก็เห็นเขาเสียก่อน เธอรีบยื่นแขนเล็ก ๆ ทั้งสองข้างออกไปหาเขาทันที "พี่ชายอุ้มหน่อย!"
เสียงของหลินโยวโยวทั้งหวานและนุ่มนวล รอยยิ้มจิ้มลิ้มนั้นยิ่งทำให้ใครก็ต้านทานความน่ารักไม่ไหว ซูมู่หยางยิ้มบาง ๆ แล้วชูมือขึ้นรับตัวเธอมาอุ้มไว้ "โยวโยว อยากลองไปดูในร้านอาหารไหมครับ?"
"อื้อ!" หลินโยวโยวพยักหน้าอย่างแรง อพาร์ตเมนต์เพิ่งอัปเกรดเสร็จ และเธอเพิ่งได้ลองนั่งลิฟต์เป็ครั้งแรก จึงยังไม่มีเวลามาเดินสำรวจโซนร้านอาหารเลย!
ซูมู่หยางก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือข้างหนึ่งไปหมายจะผลักประตูเข้าไป เขาลองออกแรงผลักไปครั้งหนึ่งแต่ประตูกลับไม่ขยับ พอลองเปลี่ยนเป็ดึงดู ประตูกระจกของร้านอาหารก็ยังคงนิ่งสนิทไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
"เกิดอะไรขึ้น?"
"พวกคุณดูตรงนี้สิ ตรงนี้เขียนว่า เวลาให้บริการอาหารเช้า 7 โมงถึง 9 โมง เวลาให้บริการอาหารกลางวัน 11 โมงถึง 14 นาฬิกา เวลาให้บริการอาหารเย็น 17 นาฬิกาถึง 20 นาฬิกา"
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูมู่หยางจึงหันไปมองตามที่ถังเวยชี้ และพบว่ามีป้ายสีทองแผ่นหนึ่งติดอยู่บนผนังสีขาวสะอาด บนป้ายเขียนเวลาให้บริการอาหารทั้งสามมื้อไว้จริง ๆ
ถังเวยยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา "อีกสองนาทีจะถึงเวลาอาหาร รออีกนิดนะ!"
ซูมู่หยางชักมือกลับ แล้วใช้สองแขนโอบอุ้มหลินโยวโยวไว้ให้มั่นคง ทั้งสามคนยืนรออยู่ที่หน้าประตูร้านอาหารครู่หนึ่ง ประตูลิฟต์ก็เปิดออกพร้อมกับเสี่ยวเอ้อร์ที่ก้าวเดินออกมา มันรีบเดินตรงมาที่หน้าประตูร้านอาหาร
ทันใดนั้นประตูกระจกก็ส่งเสียง ‘ติ๊ด’ แล้วเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ
"ยินดีต้อนรับแขกทุกท่านสู่ร้านอาหาร ผมคือเสี่ยวเอ้อร์ พนักงานบริการของร้านอาหาร แขก้าสิ่งใด โปรดสั่งเสี่ยวเอ้อร์ได้เลยครับ"
"เสี่ยวเอ้อร์ไม่ใช่พนักงานต้อนรับชั้นล่างหรอกเหรอ?" ถังเวยตั้งข้อสงสัย พลางเลิกคิ้วมองหุ่นยนต์ป้อม
"คุณลูกค้าครับ เสี่ยวเอ้อร์เป็หุ่นยนต์สารพัดประโยชน์ของอพาร์ตเมนต์ ที่ไหน้าความช่วยเหลือ เสี่ยวเอ้อร์ก็จะไปที่นั่นครับ" เสี่ยวเอ้อร์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"แขกเชิญด้านในครับ!"
"โยวโยว เธอเนี่ยขูดรีดแรงงานหุ่นยนต์จริง ๆ เลยนะ!" ถังเวยพูดหยอกล้อด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับสวมรองเท้าส้นสูงเดินนำเข้าไปด้านใน
ทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นธรณีประตู ไฟฟลูออเรสเซนต์บนเพดานร้านอาหารก็กะพริบสองครั้ง แล้วสว่างพรึบขึ้นมาทั้งหมด ทำให้ร้านอาหารสว่างจ้าเหมือนตอนกลางวัน ซูมู่หยางอุ้มหลินโยวโยวเดินตามหลังถังเวยเข้าไป
ทั้งสามคนเดินสำรวจดูรอบ ๆ และพบว่าโครงสร้างภายในร้านอาหารนั้นเรียบง่ายมาก ตรงทางเข้ามีเคาน์เตอร์ชำระเงินตั้งอยู่ ข้าง ๆ เคาน์เตอร์มีแผ่นเมนูขนาดใหญ่พื้นหลังสีแดงตัวอักษรสีขาวแปะไว้อย่างชัดเจน
เดินลึกเข้าไปอีกจะเป็ห้องครัวแบบเปิดที่สะอาดสะอ้าน มีเพียงกระจกใสบานใหญ่กั้นระหว่างห้องครัวและโซนรับประทานอาหาร บนกระจกมีช่องเจาะไว้สองช่อง ช่องหนึ่งสำหรับส่งอาหาร และอีกช่องหนึ่งสำหรับเก็บจานชามที่ใช้แล้ว
ตรงข้ามกับห้องครัวคือโซนสำหรับนั่งรับประทานอาหาร มีตู้ฆ่าเชื้อสองตู้ตั้งอยู่สองฝั่งข้างผนัง ภายในแยกจัดวางชาม ตะเกียบ และช้อนไว้อย่างเป็ระเบียบ
ส่วนโต๊ะอาหารและม้านั่งยาวถูกออกแบบให้เชื่อมติดกัน โต๊ะหนึ่งตัวสามารถนั่งได้สี่คนพอดี
"ในครัวไม่มีเชฟอยู่เลยสักคน พวกเราจะสั่งอาหารที่นี่คืนนี้ได้จริง ๆ เหรอ?" ถังเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย พร้อมถามข้อสงสัยในใจออกมา
พอเธอพูดจบ เสียงของเสี่ยวเอ้อร์ก็ดังขึ้นช้า ๆ จากด้านหลัง "แขกครับ โปรดสั่งอาหารและชำระเงินที่เคาน์เตอร์ชำระเงินก่อนครับ"
"ลองดูเถอะ!" ซูมู่หยางอุ้มหลินโยวโยวเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ สายตามองไปที่เมนูอาหารซึ่งไม่ได้มีรายการมากมายนัก เขารู้ว่าหลินโยวโยวอ่านหนังสือไม่ออก จึงค่อย ๆ อ่านชื่อเมนูให้เธอฟังทีละอย่าง
"ไข่ต้ม ซาลาเปา โอเด้ง หมูสามชั้นผัดซอสเผ็ด หมูเส้นผัดซอสเปรี้ยวหวาน มันฝรั่งผัดพริกหยวก ยำมะเขือยาว บะหมี่เนื้อ บะหมี่ไส้หมู"
หลังจากอ่านเมนูจบ ซูมู่หยางก็ก้มลงมองหลินโยวโยวด้วยความอ่อนโยน "โยวโยว อยากกินอะไรครับ?"
หลินโยวโยวชูมือน้อย ๆ ขึ้นมา เอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้าไปมา ของพวกนี้เธอไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ยิ่งไม่รู้ว่ารสชาติเป็อย่างไร "พี่ชายเลือกให้หนูหน่อยค่ะ"
เมื่อสบกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นของหลินโยวโยว ซูมู่หยางก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก
เมื่อกี้ตอนโยวโยวเห็นเขา เธอเลือกที่จะให้เขาอุ้มแทนที่จะเป็ถังเวย และตอนนี้พอโยวโยวตัดสินใจเลือกอาหารไม่ได้ ก็เลือกที่จะให้เขาช่วยเลือกให้อีก ตำแหน่งของเขาในใจยัยหนูโยวโยว ยังคงเป็อันดับหนึ่งเสมอ!
"งั้นเอาไข่ต้มหนึ่งฟอง แล้วก็หมูเส้นผัดซอสเปรี้ยวหวานหนึ่งที่นะ หมูเส้นผัดซอสเปรี้ยวหวานรสชาติหวาน ๆ เปรี้ยว ๆ ไม่เผ็ด เหมาะกับเธอที่สุด"
"ตกลงค่ะ หนูเชื่อพี่ชาย!" หลินโยวโยวฉีกยิ้มหวาน
ซูมู่หยางสั่งอาหารให้หลินโยวโยว และสั่งหมูสามชั้นผัดซอสเผ็ดให้ตัวเองหนึ่งจาน เนื่องจากเขาเป็คนกินจุและเหนื่อยมาทั้งวัน จึงกังวลว่าหมูสามชั้นผัดซอสเผ็ดจานเดียวจะไม่พออิ่ม เลยสั่งโอเด้งเพิ่มอีกห้าไม้
หลินโยวโยวทานอาหารของระบบได้โดยไม่ต้องจ่ายเงิน ซูมู่หยางจึงจ่ายเฉพาะส่วนของตัวเอง หมูสามชั้นผัดซอสเผ็ดจานละ 30 เหรียญทอง โอเด้งไม้ละ 2 เหรียญทอง รวมทั้งหมดเป็เงิน 40 เหรียญทองพอดี
เสี่ยวเอ้อร์รับเงินไปแล้วยื่นป้ายพลาสติกสีแดงหมายเลข 01 ให้ซูมู่หยาง "โปรดใช้ป้ายหมายเลขรับอาหารที่ช่องส่งอาหารเมื่อสัญญาณร้านอาหารดังครับ"
ทางด้านถังเวย้ารักษาหุ่นให้เพรียวบาง ตอนกลางคืนจึงแทบจะไม่กินอะไรเลย แต่พอเห็นร้านอาหารเปิดใหม่และมีอาหารน่ากินโชว์อยู่ เธอก็รู้สึกคันยุบยิบในใจจนทนไม่ไหว
สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจสั่งโอเด้งสองไม้และไข่ต้มหนึ่งฟอง รวมเป็เงิน 9 เหรียญทอง และได้รับป้ายหมายเลข 02 มา
ทั้งสามคนกำลังเดินหาที่นั่งเพื่อเตรียมตัวรับประทานอาหาร แต่ยังไม่ทันที่จะได้หย่อนก้นนั่งลงบนม้านั่ง จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนด้วยความเ็ปดังสะท้อนมาจากชั้นล่าง
"อ๊าก! ไอ้สารเลวตัวไหน มันกล้าลอบโจมตีฉัน?"
9K
