บทที่4
ใครกันคือฆาตกร
สายกั้นเหตุสีเหลืองแดงได้ถูกกั้นเอาไว้บริเวณที่เกิดเหตุ หลังจากมีการปล่อยข่าวเื่การตายอย่างน่าอนาทภายในการนักการเมืองชื่อดัง ผู้คนมากมายต่างพากันเข้ามามุงดูเหตุการณ์อย่างล้นหลามในยามค่ำคืน อีกทั้งฝูงนักข่าวจากเกือบทุกสำนัก พากันเข้ามารุมล้อมถ่ายรูปเพื่อทำข่าวราวกับว่ามีคนจงใจปล่อยข่าวออกไป การฆาตกรรมในครั้งนี้ ไม่ได้เงียบหรือถูกปิดข่าวเหมือนทุกครั้ง เนื่องจากผู้ตายเป็ถึงนักการเมืองที่มีระดับสูงในกลุ่มรัฐบาล จึงทำให้ไม่สามารถจะปิดข่าวได้ และนั่นก็ยิ่งทำให้เป็ที่สนใจ ผู้คนต่างพากันเชื่อมโยงถึงคดีฆาตกรรมห้ารายที่ผ่านมา เพราะสภาพเหยื่อเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน หรือนี่จะเป็ความตั้งใจของฆาตกรที่อยากให้มีคนมาสนใจในการสังหารโหดของตัวเอง
หมวดสาวร่างบาง แหวกฝูงชนวิ่งเข้ามาภายในตัวบ้าน พร้อมกับเด็กหนุ่มนักศึกษาคู่กาย เธอมีท่าทางกระหืดกระหอบเพราะเหนื่อยจากการจับกุมผิดพลาดก่อนหน้า และยังรีบมาที่นี่อย่างรวดเร็วภายในใจเริ่มสับสนไม่รู้อันไหนจริงอันไหนปลอม หมวดสาววิ่งตรงเข้าไปจนถึงบริเวณที่มีศพนอนอยู่ ก่อนจะยืนอึ้ง ใช้มือเรียวปิดปากเอาไว้แล้วถอยหลังเล็กน้อย
สภาพศพด้านหน้าที่เธอได้พบเห็น เหมือนกันกับอีกห้าศพที่ผ่านมา ทั้งร่างกายที่เต็มไปด้วยเืสีแดงข้นขัก ลำคอห้อยพับไปด้านหลังเหมือนกำลังจะขาดได้ทุกเมื่อ ดวงตาของศพยังคงเบิกกว้างเกือบถลน ริมฝีปากอ้าออก ภายในมีอวัยวะเพศสีคล้ำม่วงเปื้อนเืยัดเอาไว้อยู่จนคับปาก ร่องรอยการไหลของเืที่ไหลออกมาจากหว่างขาของเหยื่อ ยังคงไหลนองออกมาเรื่อยๆ จนกู้ภัยที่นั่งอยู่ ต้องหาผ้ามารีบห้ามเืกันให้ควัก
"เดี๋ยวก่อน!! อย่าพึ่งโดนตัวศพ" หมวดสาวรีบะโห้าม เมื่อเห็นว่ากำลังมีคนจะนำผ้าเข้าไปปิดปากแผลที่มีเืสีแดงไหลออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปเเล้วคว้าผ้านั่นออกจากมือกู้ภัยคนหนึ่ง
"ไม่รู้เหรอ ว่าเค้าห้ามโดนตัวศพ อยากตกเป็คนร้ายรึไง!" หมวดสาวตวาดเสียงดัง จนคนที่อยู่บริเวณรอบๆพากันจ้องมองมายังเธอ การที่เธอทำงานผิดพลาดไปเมื่อครู่ที่ผ่านมา ทำให้เธอหัวเสียและไม่อยากจะทำพลาดอีก ด้านกู้ภัยคนนั้น ก็รีบผละออกมา ก่อนจะขอโทษขอโพยเป็การใหญ่
"ขะ ขอโทษครับ"
"หมวด ผมว่าใจเย็นๆก่อนดีกว่านะครับ คนมองกันหมดแล้ว" สิงหาใช้มือวางบนไหล่ของหมวดสาวเบาๆ เพื่อทำให้เธอใจเย็น ก่อนจะมองไปยังเด็กสาวอีกคน ที่นั่งอยู่ข้างๆศพ
"แพร"
"สิงห์..ช่วยพ่อเราด้วย ฮึก ฮืออ ช่วยพ่อเราด้วย" เด็กสาวร้ำไห้น้ำตานองหน้า ก่อนลุกขึ้นแล้ววิ่งพรวดเข้ามากอดสิงหาเอาไว้แน่น สิงหาที่เห็นแบบนั้น ก็กอดกลับแล้วใช้มือหนาลูบแผ่นหลังเธอเบาๆเป็การปลอบใจ
"ไม่เป็ไร"
"ฮึก ฮือ แล้วเราจะอยู่ยังไง" เด็กสาวยังคงร่ำไห้ไม่หยุด จนสิงหาต้องได้พาเธอไปนั่งที่โซฟาอีกด้านหนึ่งของบ้านเพื่อสงบอารมย์
ด้านหมวดธิดา..
"ใครพบศพเป็คนแรก"
หลังจากมองตามสิงหากับเเพรเดินออกไป ธิดาก็หันกลับมาถามตำรวจที่ยืนอยู่
"ลูกสาวของผู้ตายครับ เห็นว่าเธอพึ่งกลับมาจากงานปาร์ตี้ แล้วเห็นไฟในห้องทำงานของผู้ตายเปิดอยู่จึงเข้าไปดู แล้วก็พบว่าพ่อของเธอถูกฆาตกรรมครับ"
"งั้นเหรอ ฉันขอตรวจสอบเพิ่มอีกหน่อย"
"ครับ"
หมวดสาวพูดจบ ก็ล้วงเอาถุงมือยางสีดำจากกระเป๋าออกมาแล้วสวมใส่ ก่อนจะเดินไปยังศพ นั่งคุกเข่าลงมองไปรอบๆ ใช้มือััผลิกร่างของศพไปมาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง
"นั่นมัน"
หมวดสาวรีบเอื้อมไปคว้าเอาสิ่งที่เธอเห็นบริเวณใต้โต๊ะทำงานของเหยื่อ แล้วนำมันขึ้นมามองดูให้แน่ใจ
"เข็มกลัดอีกแล้วเหรอ!" หมวดสาวพูดออกมา พร้อมกำเข็มกลัดนักศึกษาพิพัฒน์เมธาเอาไว้แน่น ครานี้คงไม่บังเอิญอีกเป็แน่ คนร้ายตั้งใจทิ้งมันเอาไว้เพื่อเหตุผลอะไรบางอย่าง ซึ่งเธอก็ยังไม่รู้หรือคนร้ายจงใจจะใส่ร้ายเด็กในมหาลัย เธอลุกขึ้นยืน ก่อนจะสบตากับนายตำรวจแล้วผยักหน้า เชิงเป็การบอกให้เคลื่อนย้ายศพไปชันสูตรต่อที่แผนกนิติเวชได้ ก่อนจะเดินมายังคู่รักที่ยังคงปลอบประโลมกันอยู่
"เธอเห็นใครต้องสงสัยเข้ามาในบ้านบ้างไหม" หมวดสาวเอ่ยถาม
"ไม่ ไม่เห็นใครทั้งนั้น" แพรเอ่ยตอบอย่างขอไปที ก่อนจะซบลงไปยังแผงอกของสิงหาอีกครั้ง
"เลิกร้องไห้!! แล้วหันมาให้ความร่วมมือ เธอคิดว่าร้องไห้ไปพ่อเธอจะฟื้นขึ้นมาเหรอ!!" หมวดสาวเริ่มมีอารมณ์ขุ่นมัว เพราะนอกจากแพรจะเอาแต่ร้องไห้แล้ว ยังตอบปัดไม่ให้ความร่วมมือกับเธออีก
"หมวดใจเย็นๆหน่อยสิครับ" สิงหารีบเอ่ยห้าม ก่อนจะดันร่างบางของแพรออกแล้วใช้มือหนาจับไปยังไหล่ทั้งสองข้างของเธอ
"แพร เรารู้ว่าเธอเสียใจ แต่ถ้าเธอไม่อยากให้พ่อเธอต้องตายฟรี เธอควรให้ความร่วมมือกับหมวดเขานะ"
เด็กสาวสะอื้นมองธิดาและสิงหาสลับกันไปมาสักพัก เธอก็พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น
"แพรพึ่งกลับมาจากปาร์ตี้ แพรไม่รู้จริงๆ"
"แล้วคนอื่นๆล่ะ ทำไมวันนี้ที่บ้านถึงไม่มีใครอยู่เลย มันไม่ผิดปกติไปหน่อยเหรอ"
"วะ..วันนี้พ่อให้แม่บ้านกับพวกบอดี้การ์ดลาพัก แพรก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม"
"ลาพักหมดเลยเนี่ยนะ!"
"ใช่ แพรไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่หรอก อีกอย่าง เวลาพ่อจะทำอะไรเขามักจะมีเหตุผลเสมอ แพรเลยไม่อยากจะถามเซ้าซี้"
"หมวด ผมว่ามันบังเอิญมากเลยนะครับ" สิงหาเอ่ยแล้วมองสบตากับธิดาที่ยืนอยู่
"แล้วก่อนหน้านั้น มีคนอื่นเข้ามาหาพ่อเธอบ้างไหม"
เด็กสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหน้าของสิงหา
"กะ..ก็ไม่มีค่ะ จะมีก็แต่"
"ผมเองครับ" สิงหาตอบ ทำให้หมวดสาวหันกลับไปมองเขาด้วยคิ้วที่ขมวด
"นายมาทำอะไร?"
"สิงห์มารับแพรไปมหาลัยด้วยกัน แพรเป็คนเรียกเขามาเอง แต่สิงห์เค้าไม่ได้เจอพ่อเลยนะ" เด็กสาวตอบไปอย่างมั่นใจ
"ใช่ครับ ผมมารับแพรแล้วออกไปพร้อมกัน"
"อืม แล้วยังมีคนอื่นอีกไหม" หมวดสาวทำท่าครุ่นคิดแล้วถามต่อ หากจะกล่าวหาว่าสิงห์เป็คนทำ ก็คงเป็ไปไม่ได้ เพราะเขาอยู่กับเธอตลอดเวลาระหว่างที่มีการฆาตกรรมเกิดขึ้น
"ไม่มีแล้วค่ะ"
"หมวดครับ! ทางนี้หน่อยครับ" เสียงเรียกของนายตำรวจ ทำให้ธิดาหันไปมอง แล้วเดินเข้าไปหา
"มีอะไร"
"เราพบมีดเล่มนี้ซ่อนอยู่ใต้โซฟาครับ" นายตำรวจเอ่ย แล้วยื่นมีดเปื้อนเืเล่มหนึ่งให้กับธิดา
"ทำไมถึงอยู่ที่นี่ คนร้ายจงใจทิ้งเอาไว้งั้นเหรอ"
"คาดว่าเป็แบบนั้นครับ ลักษณะที่มีดอยู่ เหมือนเป็การซุกเอาไว้ ไม่ได้ทำหล่นครับ"
"ดี! เอามีดไปให้ฝ่ายชันสูตร เอาผลมาให้เร็วที่สุด"
"ครับหมวด!"
หมวดสาวยืนนิ่งค้างไปพักหนึ่งเพื่อใช้ความคิด คนแปลกหน้าที่เข้ามาภายในบ้านก่อนเกิดเหตุมีแค่สิงหา แต่สิงหาอยู่กับเธอตลอดตอนที่คนร้ายก่อเหตุ แล้วยังจะเื่ที่ผู้ตายสั่งให้แม่บ้านแล้วบอดี้การ์ดทุกคนลาพักในวันเดียวกันหมด เหลือเพียงแค่ตัวเหยื่อที่อยู่ในบ้าน ลูกสาวคนเดียวก็ออกไปปาร์ตี้ มันเป็เื่ที่ผิดวิสัยจนเกินไป เกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนร้ายเป็คนภายในบ้านอย่างนั้นเหรอ หรือไม่ก็ต้องเป็คนที่สนิทสนมกับผู้ตาย เเล้วใครกันคือฆาตกร !?
"อึก!" จู่ๆ ธิดาก็เกิดอาการเจ็บแปล๊บภายในหัวขึ้นมา เธอจึงรีบควานหาที่นั่งเพื่อพัก แต่ก็เด้งตัวลุกขึ้นมาอีกครั้ง
"จริงสิ เข็มกลัด!" ด้วยร่างกายที่อ่อนล้ามาหลายวัน ทำให้หมวดสาวที่จู่ๆก็ลุกพรวดขึ้น เซไปด้านหลังทำท่าจะล้ม สิงหาที่เห็นแบบนั้นก็รีบผละออกจากแพร แล้ววิ่งเข้ามารับร่างบางของหมวดสาวเอาไว้ทัน
"หมวด เป็อะไรไหม"
"มะ ไม่เป็อะไร ปวดหัวนิดหน่อย"
"คุณควรจะพักบ้างนะครับ ส่วนเื่คดีผมจะช่วยคุณเอง"
"อืม ขอบใจ สิงห์ฉันเจอเข็มกลัดนั่นอีกแล้ว เข็มกลัดนักศึกษา มันตกอยู่ใกล้ๆกับศพเหมือนศพล่าสุด ฉันเชื่อว่าคนร้ายมันจงใจทำตกเอาไว้ มัน้าอะไรกันแน่"
"หมวดกลับไปพักก่อนเถอะครับผมว่าเราค่อยๆช่วยกันคิดดีกว่านะ"
สิงหาพูดพร้อมกับประคองร่างของหมวดธิดาเพื่อจะเดินออกไป แต่เสียงของแพรก็ดังขึ้น
"สิงห์คะ!! สิงห์อยู่กับแพรก่อนนะคะ แพรกลัว" เด็กสาวพูดพร้อมกับวิ่งมากอดแขนของสิงหาอีกข้างเอาไว้ ก่อนจะมองไปยังธิดาอย่างไม่พอใจ ธิดาจึงผละมือของสิงหาออกจากร่าง เพราะไม่อยากมีปัญหาอีก
"นายอยู่ดูแลแฟนนายไปก่อนเถอะ ฉันไหว"
"ไม่เป็ไร ผมไปส่ง" สิงหาเอ่ยก่อนจะหันไปบอกกับแพรว่าให้เธออยู่ที่บ้าน มีนายตำรวจคอยคุ้มกันอยู่ไม่มีความน่ากังวล ก่อนจะเดินเข้าไปคว้าแขนของธิดาแล้วประคองเธอเดินออกไปทันทีโดยไม่ฟังคำทวงติงจากธิดาและแพร
"นางมารหัวใจ" แพรพูดด้วยท่าทางหึดหัด ก่อนจะล้มตัวนั่งลงกับโซฟาอีกครั้ง เธอปลายตามองรอบๆ ซึ่งตอนนี้ผู้คนกำลังพากันวุ่นวายเพราะกำลังช่วยกันเคลียร์สถานที่เกิดเหตุ ความเศร้าหมองเริ่มกลับมาเกาะกินในใจอีกครั้ง พ่อเพียงคนเดียวของเธอได้ตายจากไปอย่างไม่มีวันย้อนกลับ ต่อจากนี้ไปชีวิตเธอจะเป็ยังไง ทำไมคนร้ายถึงเลือกที่จะฆ่าพ่อของเธอ ทำไมกัน ..น้ำตาของแพรเริ่มไหลออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลงนอนตะแคงไปกับโซฟา แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา........
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ สิงหาก็ขับรถมาถึงยังบ้านของธิดาก่อนจะจอดรถหยุดนิ่งแล้วหันไปมองร่างของหมวดธิดาที่นอนหลับอยู่ด้วยความอ่อนล้า
"หมวด ถึงบ้านแล้วครับ" สิงหาใช้มือััไปยังแขนธิดาเบาๆ ก่อนจะเขย่าเพื่อเรียกให้เธอตื่น หมวดธิดาสดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะปลายตามองภายนอกรถด้วยอาการสะลืมสะลือ
"ทะ โทษที ฉันเหนื่อยๆนิดหน่อย เลยเผลอหลับไป"
"ไม่เป็ไรครับ นี่กุญแจรถ" สิงหายื่นกุญแจรถให้กับธิดา ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินลงไป
"แล้วนายจะกลับยังไง?" ธิดาพูดขึ้น แล้วลงจากรถมาติดๆ
"เดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่ครับ ไม่ต้องห่วง คุณเข้าไปพักเถอะ"
"อืม ขอบใจนะ ขอโทษที่รบกวนนายด้วย"
"ไม่เป็ไรครับผมเต็มใจ" สิงหาก้มศรีษะลงเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้กับหมวดสาวเเล้วเดินจากไป..
ธิดายืนมองเด็กหนุ่มเดินออกไปจนหายลับตาก่อนจะยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เธอไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่แบบนี้ สิงหาช่างเป็คนดีจริงๆ คิดไม่ผิดเลยที่เธอเลือกให้เขาเข้ามาช่วยในครั้งนี้...
อีกด้านหนึ่ง... เด็กหนุ่มเดินมาตามทางเดินเรื่อยๆ จนถึงจุดที่พอจะลับตาคน ก่อนจะหันซ้ายขวาเพื่อดูว่าไม่มีใครตามมา ที่
ตรงนั้นมีรถเก๋งยี่ห้อดังสีดำคันหนึ่งจอดอยู่เพื่อรอให้เด็กหนุ่มเข้าไปหา เมื่อเห็นแบบนั้น สิงหาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในรถคันนั้น แล้วรถก็แล่นออกไป....
จบตอนที่4
1K
