ตำหนักหลักสำนักจันทร์กระจ่าง
ขณะที่พิธากำลังยืนอยู่ต่อหน้าสิงหราชประมุขสำนักภายในตำหนักหลักที่ดูโอ่อ่าแต่กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดสิงหราชถอนหายใจเฮือกใหญ่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลจนเห็นได้ชัดว่าไม่ได้พักผ่อนมาหลายวัน
"ศิษย์หลานพิธา...ข้ามีเื่สำคัญจะบอกเ้า" สิงหราชเริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง
พิธาพยักหน้าช้าๆเขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีนัก ั้แ่ก้าวเข้ามาในโลกบำเพ็ญเพียรแห่งนี้ชีวิตของเขาก็ไม่เคยสงบสุขเลยแม้แต่วันเดียว
"อาจารย์พัชราภา...นางได้ทำข้อตกลงสำคัญกับสำนักไว้" สิงหราชกล่าวต่อ"ด้วยเหตุผลบางอย่าง... นางเชื่อมั่นในตัวเ้าและศิษย์น้องของเ้ามาก"
พิธาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย 'ข้อตกลงสำคัญ?เชื่อมั่นในตัวข้า? อาจารย์พัชราภานี่ชอบสร้างเื่ให้ข้าปวดหัวจริงๆ!'
"ข้อตกลงคืออะไรหรือขอรับท่านเ้าสำนัก?" พิธาถามด้วยความระแวง
สิงหราชมองพิธาด้วยแววตาที่ซับซ้อนมีทั้งความหวังและความสิ้นหวังปะปนกันไป "ถ้าศิษย์จากยอดเขาหยกมรกต...ไม่สามารถติดหนึ่งในห้าสิบอันดับแรกในการประลองใหญ่ของสำนักในอีกสามเดือนข้างหน้า...ยอดเขาหยกมรกตจะถูกยุบรวมเข้ากับยอดเขาเมฆาิญญา"
"อะไรนะขอรับ!?" พิธาอุทานออกมาด้วยความใดวงตาของเขาเบิกกว้างราวกับไข่ห่าน "ยุบรวมยอดเขา!? นี่มันเื่อะไรกันขอรับ!?"
สิงหราชพยักหน้าช้าๆ "ใช่...อาจารย์พัชราภาเดิมพันด้วยอนาคตของยอดเขาหยกมรกตทั้งหมดแล้ว"
พิธาถึงกับอ้าปากค้างเขานึกภาพตัวเองกำลังถูกลากไปรวมกับยอดเขาอื่นซึ่งเต็มไปด้วยศิษย์สำนักที่เขาไม่รู้จัก และต้องใช้ชีวิตอย่างแออัดยัดเยียดเขาผู้ซึ่งปรารถนาเพียงความสงบสุขบนยอดเขาเล็กๆ ของตนเองตอนนี้กลับต้องมาแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้
'อาจารย์พัชราภา! ท่านทำอะไรลงไป!นี่มันไม่ใช่แค่การเดิมพันธรรมดาแล้ว! นี่มันหายนะชัดๆ!ข้าจะไปหาใครมาติดหนึ่งในห้าสิบอันดับแรกได้ในสามเดือน!ศิษย์น้องเมขลาเพิ่งจะเริ่มบำเพ็ญเพียรได้ไม่นาน ส่วนข้า...ข้าก็แค่คนธรรมดาที่อยากทำอาหารอร่อยๆ กินแค่นั้นเองนะ!' พิธาคิดในใจด้วยความสิ้นหวังใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนเห็นผี
สิงหราชเห็นสีหน้าของพิธาเขาก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง "ข้ารู้ว่ามันเป็เื่ยาก...แต่ข้าเชื่อว่าเ้าทำได้"
"แต่... แต่ข้า..."พิธาพยายามจะคัดค้าน
"ไม่ต้องห่วงเื่ทรัพยากร"สิงหราชกล่าวพลางหยิบถุงผ้าไหมสีทองออกมาจากแขนเสื้อ"นี่คือหินิญญาระดับกลางห้าสิบก้อน... และยาบำเพ็ญเพียรอีกจำนวนหนึ่ง...หวังว่ามันจะช่วยให้เ้าและศิษย์น้องของเ้าแข็งแกร่งขึ้นได้ทันเวลา"
พิธามองถุงหินิญญาในมือของสิงหราชเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกยัดเยียดความรับผิดชอบที่ไม่พึงประสงค์หินิญญาเหล่านี้มีค่ามหาศาล แต่สำหรับเขาแล้วมันคือสัญลักษณ์ของความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น
'หินิญญา? ยาบำเพ็ญเพียร? นี่มันเหมือนกับการติดสินบนให้ข้าต้องออกไปประลองชัดๆ! อาจารย์พัชราภา! ท่านช่างเป็อาจารย์ที่ "ใจดี" กับศิษย์จริงๆ!'พิธาคิดในใจด้วยความขมขื่น
ในขณะที่พิธากำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเองจู่ๆ ก็มีเสียงสั่นะเืดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศทางของหอกระบี่เสียงนั้นรุนแรงกว่าครั้งก่อนหลายเท่าราวกับว่ามีสัตว์ประหลาดกำลังอาละวาดอยู่ภายใน
"ครืนนนนน! เปรี้ยงงงง!"
พื้นดินสั่นะเือย่างรุนแรงผนังตำหนักหลักถึงกับมีรอยร้าวปรากฏขึ้น ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆตกหล่นลงมาแตกกระจาย
สิงหราชใบหน้าซีดเผือดเขารีบวิ่งออกไปจากตำหนักหลักทันที
"เกิดอะไรขึ้น!?" พิธาอุทานออกมาด้วยความใเขารีบวิ่งตามสิงหราชไปติดๆ
หอกระบี่
เมื่อพิธาและสิงหราชมาถึงบริเวณหอกระบี่ภาพที่เห็นทำให้ทั้งสองถึงกับตะลึงพรึงเพริด
หอกระบี่ทั้งหลังกำลังสั่นะเือย่างรุนแรงแสงสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายออกมาจากตัวหอคอยพลังปราณกระบี่ที่ทรงพลังแผ่ออกมาปกคลุมไปทั่วบริเวณทำให้เหล่าศิษย์สำนักที่อยู่ใกล้เคียงต้องกระเด็นกระดอนออกไปบางคนถึงกับกระอักเืออกมา
"ค่ายกลกระบี่ดาราดับ!"สิงหราชอุทานออกมาด้วยความใ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตาย"นี่มันค่ายกลป้องกันโบราณของสำนัก! มันไม่ควรจะทำงานเองได้!"
เหล่าผู้าุโหลายท่านก็รีบวิ่งมาถึงที่เกิดเหตุใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสับสน
"ท่านเ้าสำนัก! เกิดอะไรขึ้น!?" ผู้าุโท่านหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ค่ายกลกระบี่ดาราดับทำงานเอง!ไม่รู้ว่าใครไปกระตุ้นมัน!" สิงหราชกล่าวด้วยความร้อนรน
ผู้าุโท่านหนึ่งพยายามจะเข้าไปใกล้หอกระบี่แต่พลังปราณกระบี่ที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงเกินไป ทำให้เขาต้องกระเด็นถอยหลังออกมา
"พลังปราณกระบี่รุนแรงเกินไป!ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้!" ผู้าุโท่านนั้นกล่าวด้วยความใ
พิธามองไปที่หอกระบี่เขารู้สึกได้ถึงพลังปราณกระบี่ที่คุ้นเคย
'นี่มันพลังปราณกระบี่ของศิษย์น้องเมขลา!นางต้องเป็คนกระตุ้นค่ายกลนี้แน่ ๆ!' พิธาคิดในใจด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูก
[ระบบตรวจสอบพบศิษย์น้องเมขลาอยู่บนชั้นที่เก้าของหอกระบี่! นางได้กระตุ้น"ค่ายกลกระบี่ดาราดับ" โบราณให้ทำงาน! ท่านได้รับรางวัลพลังบำเพ็ญตบะ200 ปี!]
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของพิธาทำให้เขาถึงกับกุมขมับ
'200 ปี!? นี่มันรางวัลอะไรกัน!ข้าแค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็ได้รางวัลแล้ว! แต่ศิษย์น้องเมขลานี่มันตัวปัญหาชัดๆ!นางไปทำอะไรบนชั้นเก้าของหอกระบี่!นั่นมันชั้นที่แม้แต่ผู้าุโบางท่านยังไม่เคยไปถึงเลยนะ!' พิธาคิดในใจด้วยความทึ่งปนระอา
สิงหราชและเหล่าผู้าุโพยายามหาวิธีหยุดค่ายกลแต่ก็ไร้ผลพลังปราณกระบี่ที่แผ่ออกมาจากหอกระบี่นั้นรุนแรงเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือได้
"เราต้องอพยพศิษย์ทุกคนออกจากบริเวณนี้!"สิงหราชสั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด"และพยายามหาวิธีหยุดค่ายกลให้เร็วที่สุด!"
เหล่าศิษย์สำนักต่างพากันวิ่งหนีตายออกจากบริเวณหอกระบี่ด้วยความหวาดกลัว
พิธามองไปที่หอกระบี่อีกครั้งเขาเห็นแสงสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายออกมาจากชั้นที่เก้าของหอคอยนั่นคือตำแหน่งของเมขลา
'ศิษย์น้องเมขลา...เ้าช่างสร้างเื่ให้ข้าได้ไม่เว้นแต่ละวันจริง ๆ!' พิธาคิดในใจ
เขาตัดสินใจแล้วเขาจะต้องเข้าไปช่วยเมขลา ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้
พิธาสูดหายใจเข้าลึกๆเขาเดินตรงเข้าไปยังหอกระบี่อย่างเงียบๆไม่มีใครสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเขาเลยแม้แต่น้อย
พลังปราณกระบี่ที่ทรงพลังซึ่งแผ่ออกมาจากหอกระบี่นั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพิธาเลยแม้แต่น้อยราวกับว่าเขาเป็ส่วนหนึ่งของพลังเ่าั้เขาเดินผ่านม่านพลังปราณกระบี่เข้าไปในหอกระบี่ได้อย่างง่ายดาย
สิงหราชและเหล่าผู้าุโที่กำลังวุ่นอยู่กับการควบคุมสถานการณ์พวกเขาต่างก็ไม่เห็นการกระทำของพิธา
เมื่อเข้ามาภายในหอกระบี่พิธาก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากกระบี่นับพันเล่มที่แขวนอยู่บนผนังกระบี่เ่าั้ต่างเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนออกมา ราวกับมีชีวิต
พิธาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นที่เก้าอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงชั้นที่เก้าเขาก็เห็นเมขลานอนหมดสติอยู่กลางห้อง ร่างกายของเธอเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนออกมาพลังปราณกระบี่ที่รุนแรงกำลังหมุนวนรอบตัวเธอ
'นี่นางไปทำอะไรมาเนี่ย!?'พิธาคิดในใจด้วยความใ
เขาเดินเข้าไปใกล้เมขลาเขาััได้ถึงพลังปราณกระบี่ที่บริสุทธิ์และทรงพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของเธอ
พิธาสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาหลับตาลงช้าๆพลังปราณที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างของเขาปกคลุมไปทั่วทั้งชั้นที่เก้าของหอกระบี่
นี่คือ "ขอบเขตคืนสู่สามัญ"ของเขา!
ทันทีที่ "ขอบเขตคืนสู่สามัญ"ของพิธาแผ่ออกไปพลังปราณกระบี่ที่รุนแรงที่แผ่ออกมาจากหอกระบี่ก็พลันสงบลงอย่างกะทันหันแสงสีฟ้าอ่อนที่เปล่งประกายออกมาจากกระบี่นับพันเล่มก็พลันดับลง
"ครืนนนนน!"
เสียงกระบี่นับร้อยนับพันเล่มร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าราวกับสายฝน กระบี่เ่าั้สูญเสียพลังทั้งหมด กลายเป็เพียงเหล็กธรรมดาๆที่ร่วงหล่นลงมากระทบพื้นดินเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
ภายนอกหอกระบี่สิงหราชและเหล่าผู้าุโถึงกับอ้าปากค้างพวกเขาเห็นกระบี่นับร้อยนับพันเล่มร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ราวกับปาฏิหาริย์
"เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?" สิงหราชอุทานออกมาด้วยความใ"ค่ายกลหยุดทำงานแล้ว! ใครเป็คนทำ!?"
ไม่มีใครตอบคำถามของสิงหราชได้ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความสับสนและหวาดกลัว
ภายในหอกระบี่ พิธาถอนหายใจเฮือกใหญ่เขาลืมตาขึ้น เขามองไปที่เมขลาที่ยังคงนอนหมดสติอยู่
'เฮ้อ... รอดไปอีกหนึ่งยก!ข้าคงต้องหาวิธีจัดการกับศิษย์น้อง "สัตว์ประหลาด" ของข้าแล้ว...ไม่อย่างนั้นชีวิตของข้าคงไม่มีวันสงบสุขแน่ ๆ!' พิธาคิดในใจด้วยความสิ้นหวัง
เขาอุ้มเมขลาขึ้นมาในอ้อมแขนก่อนจะเดินลงจากหอกระบี่ไปอย่างเงียบๆไม่มีใครสังเกตเห็นการปรากฏตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย
เมื่อมาถึงด้านล่างพิธาก็แอบวางเมขลาลงบนพื้น ก่อนจะแกล้งทำเป็เพิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ
"เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับท่านเ้าสำนัก?" พิธาแกล้งถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย
สิงหราชมองพิธาด้วยแววตาที่สับสน"ไม่รู้เหมือนกันศิษย์หลาน! จู่ ๆ ค่ายกลก็หยุดทำงานเอง!แล้วกระบี่ก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าเต็มไปหมด!"
พิธาพยักหน้าช้าๆ "แปลกจริงๆนะขอรับ"
'แปลกอะไรกัน!ข้าเป็คนทำเองนี่แหละ!' พิธาคิดในใจพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
ดูเหมือนว่าชีวิตที่เรียบง่ายของเขาจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้วจริงๆ!
---
บทสรุปของบทที่ 20
พิธาได้รับรู้จากสิงหราชประมุขสำนักเกี่ยวกับการเดิมพันที่อาจารย์พัชราภาทำไว้ศิษย์จากยอดเขาหยกมรกตต้องติด 50อันดับแรกในการประลองใหญ่ของสำนักในอีกสามเดือนข้างหน้ามิฉะนั้นยอดเขาจะถูกรวมเข้ากับยอดเขาอื่นซึ่งสร้างความตื่นตระหนกให้กับพิธาผู้ปรารถนาชีวิตที่เรียบง่ายไม่น้อย
ทันใดนั้น วิกฤตก็ปะทุขึ้นที่หอกระบี่ที่ซึ่งเมขลาได้ขึ้นไปถึงชั้นที่เก้าโดยไม่รู้ตัวและได้กระตุ้น"ค่ายกลกระบี่ดาราดับ" โบราณให้ทำงาน สร้างความโกลาหลไปทั่วสำนักในขณะที่เ้าสำนักและเหล่าผู้าุโทำอะไรไม่ถูกพิธาได้ยืนยันกับระบบของเขาว่าศิษย์น้องของเขาเป็ต้นเหตุ เขาจึงแอบเข้าไปในหอคอยอย่างง่ายดายพบเมขลาที่หมดสติอยู่ จากนั้นจึงปลดปล่อย "ขอบเขตคืนสู่สามัญ" ของเขาทำให้ค่ายกลกระบี่ทั้งหมดหยุดทำงานในทันทีและทำให้กระบี่หลายร้อยเล่มร่วงหล่นจากท้องฟ้าดุจสายฝนสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน
การแสดงพลังลึกลับครั้งใหญ่อีกครั้งได้เกิดขึ้นหน้าประตูยอดเขาหยกมรกตแม้ว่าพิธาจะลงมืออย่างรวดเร็วและไม่มีใครสังเกตเห็นแต่ความสามารถของเขาในการผ่านค่ายกลที่แม้แต่เ้าสำนักยังไร้ความสามารถนั้นเป็อีกหนึ่งเบาะแสที่บ่งชี้ถึงพลังอันมหาศาลของเขาสิ่งนี้จะเพิ่มการตรวจสอบและความสงสัยอย่างไม่ต้องสงสัยซึ่งคุกคามชีวิตที่เรียบง่ายของเขามากยิ่งขึ้นไปอีกการเดิมพันที่อาจารย์ของเขาทำไว้ก็ยังเป็อีกเื่ในการสร้างเป้าหมายใหม่ที่จำกัดด้วยเวลาสำหรับยอดเขาหยกมรกตชีวิตที่สงบสุขของพิธาดูเหมือนจะห่างไกลออกไปทุกที
1K
