กลางหุบเขา
เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่ามารเฉินหลุนที่พุ่งเข้ามาจากรอบทิศทางหวังเฉินไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ทว่ากลับคลี่ยิ้มเ็าที่มุมปาก
“หึ!”
“พวกแกรนหาที่ตายเองนะ!”
เขาพ่นลมหายใจอย่างเยือกเย็นพลางกวาดดาบวายุออกไปอย่างรวดเร็ว
ฉัวะ!
แสงเย็นะเืสาดประกายในพริบตามารเฉินหลุนตัวแรกที่พุ่งเข้ามาโจมตีหวังเฉิน ถูกคมดาบกรีดลำคอจนขาดสะบั้น
สังหารในดาบเดียว!
หลังจากจัดการมารเฉินหลุนตัวแรกได้หวังเฉินก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เท้าของเขาก้าวเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องร่างกายราวกับคมดาบที่พุ่งทะลวงเข้าสู่หมู่มารเฉินหลุนที่รายล้อม
ในชั่วขณะนั้นเขาเปรียบดั่งผีเสื้อที่ร่ายรำท่ามกลางมวลดอกไม้โบยบินอยู่ท่ามกลางมารเฉินหลุนหลายสิบตน ทุกครั้งที่ปีกขยับจะต้องมีโลหิตสาดกระเซ็น และมีมารเฉินหลุนล้มลงสู่พื้นดินโดยมิอาจลุกขึ้นมาได้อีก
โดยปราศจากข้อผิดพลาดมารเฉินหลุนทุกตนที่เผชิญหน้ากับหวังเฉินล้วนไม่อาจต้านทานคมดาบของเขาได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว
โดยทั่วไปแล้ว
ผู้เปลี่ยนอาชีพที่เพิ่งเปลี่ยนอาชีพมาใหม่ๆแม้จะเป็นักรบซึ่งเป็อาชีพสายโจมตีระยะประชิด หากถือดาบยาวระดับเงินตอนเลเวล 10ก็ยังไม่สามารถสังหารมารเฉินหลุนเลเวล 15 ได้ในดาบเดียว
แต่หวังเฉินแตกต่างออกไปพลังที่ได้รับจากการแบ่งปันพลังจากพญาัเหมันต์ปิงชิงทำให้ค่าสถานะทั้งสี่ของเขาในตอนนี้เทียบเท่ากับผู้เปลี่ยนอาชีพเลเวล 20ที่ไม่มีอุปกรณ์ใดๆ สวมใส่
ผนวกกับสัญชาตญาณการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมและการควบคุมร่างกายที่เรียกได้ว่าเหนือชั้นการโจมตีของเขาทุกครั้งจึงพุ่งเป้าไปที่จุดตายของมารเฉินหลุนอย่างแม่นยำ
ทั้งหมดนี้รวมกันทำให้หวังเฉินในขณะนี้ปลดปล่อยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวออกมา
มารเฉินหลุนเลเวล15ที่สมบูรณ์แบบ ล้มลงราวกับหญ้าที่ถูกถางเกี่ยว
ภายในเวลาไม่ถึงสามสิบวินาทีมารเฉินหลุนที่พุ่งเข้ามาก็ถูกสังหารด้วยดาบยาวของเขาไปแล้วถึง 20ตน
...
“นี่มันอะไรกัน?”
นอกหุบเขาเฉินฮ่าวที่กำลังยิ้มเหี้ยมโหดเสียงหัวเราะของเขาพลันหยุดชะงักราวกับเป็ดที่ถูกบีบคอ
เขามองไปยังเงาร่างที่เคลื่อนไหวอย่างอิสระราวกับการเดินเล่นในสวนกลางหุบเขาใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด
หวังเฉิน!
เขาไม่ถูกมารเฉินหลุนฉีกกระชากเป็ชิ้นๆในทันที ทว่ากลับพลิกสถานการณ์สังหารพวกมันได้อย่างง่ายดาย?
เ้าหมอนี่มันก็เพิ่งเปลี่ยนอาชีพมาไม่ใช่หรือไง!
ลูกสมุนทั้งสามที่อยู่ข้างเฉินฮ่าวก็มีสีหน้าใไม่แพ้กัน
ในใจของพวกเขาก็เริ่มคิดที่จะถอยหนีในทันที
หวังเฉินสามารถสังหารมารเฉินหลุนได้อย่างง่ายดายก็ย่อมกำจัดพวกเพิ่งเปลี่ยนอาชีพได้อย่างไม่ยากเย็นเช่นกัน
แม้คำมั่นสัญญาของเฉินฮ่าวจะหอมหวานล้ำค่าสักเท่าใดแต่ก็ต้องมีลมหายใจไว้เสียก่อน
“คุณชายเฉิน พวกเรายอมแพ้ก่อนดีไหมครับ?”
ในชั่วขณะนั้นลูกสมุนคนหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามออกไปด้วยความหวาดกลัว
“ยอมแพ้งั้นเหรอ?”
เฉินฮ่าวได้ยินความหวาดกลัวในคำพูดของลูกสมุนจึงตบหน้าอีกฝ่ายไปหนึ่งที
“ไม่มีทาง!”
“วันนี้ไอ้บ้านี่จะต้องตายที่นี่ ไม่ว่ายังไงก็ตาม!”
“ถ้าพวกแกกล้าขัดคำสั่งละก็ หลังจากกลับไปฉันจะฆ่าพวกแกเอง!”
หลังจากพูดด้วยน้ำเสียงอันดุดันเฉินฮ่าวหันไปมองร่างที่แข็งแกร่งกลางหุบเขา
หวังเฉิน!อาชีพกระจอกๆ อย่างแก ทำไมถึงได้ทรงพลังถึงขนาดนี้!
ยิ่งคิดก็ยิ่งอาฆาตแค้น ใบหน้าเผยให้เห็นถึงเจตนาสังหารที่บ้าคลั่งครู่หนึ่งจึงเอ่ยอย่างเยือกเย็น
“รอให้สัตว์อสูรกลายพันธุ์สองตนนั้นลงมือ แล้วพวกแกสามคนค่อยลงมือใช้ทักษะพันธนาการควบคุมมันเอาไว้!ปล่อยให้มันตายด้วยน้ำมือของสัตว์อสูรกลายพันธุ์!”
เมื่อเสียงของเขาเงียบลงภายใต้สายตาที่ดุดันของเขา ลูกสมุนทั้งสามก็ก้าวเท้าออกไปอย่างไม่เต็มใจ
...
กลางหุบเขา
หลังจากมารเฉินหลุนตายลงก็มีกลุ่มแสงสลัวลอยขึ้นมาจากร่างของพวกมัน
กลุ่มแสงเ่าั้แยกออกเป็สองส่วนอย่างรวดเร็วครึ่งหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างกายของหวังเฉิน และอีกครึ่งหนึ่งพุ่งตรงไปยังปิงชิง
นี่คือพลังชีวิตที่ได้รับจากการสังหารมารเฉินหลุนซึ่งเหล่าผู้เปลี่ยนอาชีพต่างเรียกมันว่า ‘ค่าประสบการณ์’นั่นเอง!
สำหรับหวังเฉินนั้น‘ค่าประสบการณ์’ ที่ได้รับจากการตายของมารเฉินหลุนหนึ่งตนสามารถเพิ่มช่องประสบการณ์ของเขาได้หนึ่งในสิบส่วน เพื่อก้าวไปสู่เลเวล 11
มารเฉินหลุนยี่สิบตนพอดีที่จะเติมเต็มช่องประสบการณ์ของเขาให้เต็มเพื่อก้าวไปสู่เลเวล 11
เมื่อแสงกลุ่มสุดท้ายถูกดูดซับหวังเฉินรู้สึกได้ถึงพลังอันอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย
“เลเวลอัปแล้ว!”
หัวใจเต้นระรัวด้วยความยินดีร่างก็พลิ้วหลบคมดาบของพวกมารเฉินหลุนแล้วเหลือบมองหน้าต่างสถานะของตนเองและปิงชิงเพียงชั่ววินาที
[สัตว์อสูร: พญาัเหมันต์]
[ชื่อเล่น: ปิงชิง]
[เพศ: เมีย]
[อายุ: ไม่ถึงหนึ่งเดือน (วัยเยาว์)]
[เลเวล : 2]
[ระดับ: สัตว์อสูรเทพา]
[พร์: เติบโตไม่สิ้นสุด (SSS)]
[คุณสมบัติหลัก: พลัง 550; สติปัญญา 550; พละกำลัง 550; ความว่องไว 550 (ไม่ได้รับการเสริมพลังจากบัฟ, อุปกรณ์หรือไอเท็มใดๆ)]
[ทักษะ: กายาเหมันต์ (SSS), ลมหายใจเยือกแข็ง (SSS),เขตแดนนรกเหมันต์นิรันดร์ (SSS), แรงกดดันแห่งั(SSS)]
[ความจงรักภักดี: 100]
[อุปกรณ์: ไม่มี]
[ข้อมูลเบื้องต้น: 1. พญาัเหมันต์คือการปรากฏกายของแก่นแท้แห่งธาตุน้ำแข็งสัตว์อสูรเทพาเพียงหนึ่งเดียวที่มีธาตุน้ำแข็ง มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดสามารถสลับไปมาระหว่างสถานะการต่อสู้และสถานะปกติได้ตลอดเวลา
2.ทุกครั้งที่พญาัเหมันต์เลเวลอัป จะมีการปลุกทักษะพร์ระดับ SSS]
...
[ชื่อ: หวังเฉิน]
[อาชีพ: ผู้ฝึกสัตว์อสูรั์]
[เลเวล: 11]
[พร์: ดวงใจแห่งสรรพสัตว์ (SSS), หลอมรวมสัตว์อสูร(เทพ)]
[ทักษะ: ศาสตร์ควบคุมอสูร (S), ศาสตร์ฟื้นฟูสัตว์อสูร(B), ศาสตร์วิเคราะห์สายเื (เทพ), พันธสัญญาอัญเชิญ(B)]
[พลัง: 75+30]
[สติปัญญา: 75+5]
[พละกำลัง: 75+5]
[ความว่องไว: 75+5+20]
[แต้มสถานะที่ยังไม่ได้จัดสรร: 10 แต้ม]
[แต้มทักษะที่ยังไม่ได้จัดสรร: 10 แต้ม]
...
“อื้ม!”
สมกับเป็สัตว์อสูรเทพาจริงๆทุกครั้งที่เลเวลอัป ค่าสถานะทั้งหมดจะเพิ่มขึ้น 50 แต้มนี่มันวิปริตผิดธรรมดาเกินไปแล้ว!
หวังเฉินคิดอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นข้อมูลสถานะใหม่ของปิงชิง
ต่างจากเขาที่ตอนนี้เมื่อเลเวลอัปหนึ่งเลเวล จะได้รับแต้มคุณสมบัติอิสระ 10แต้ม และแต้มทักษะอิสระ 10 แต้มเท่านั้น
ปิงชิงเลเวลอัปหนึ่งครั้งนั่นหมายถึงความสามารถที่เหนือกว่าเขาถึงยี่สิบเท่า
ราวกับอยู่กันคนละโลกเลยนะเนี่ย!
“ดูท่าแล้ว ต่อไปฉันคงต้องเกาะขาปิงชิงให้แน่นๆ เสียแล้ว!”
ขณะที่คิดอย่างขำขันอยู่ในใจหวังเฉินจัดสรรแต้มคุณสมบัติอิสระสิบแต้มให้เท่ากันในสี่ค่าคุณสมบัติ
ด้วยค่าสถานะที่ได้รับจากการแบ่งปันจากพญาัเหมันต์เขาจึงไม่จำเป็ต้องแบ่งค่าคุณสมบัติทั้งสี่เป็หลักและรองเหมือนกับผู้เปลี่ยนอาชีพคนอื่นๆเขาสามารถพัฒนาอย่างสมดุลได้โดยสมบูรณ์
ส่วนแต้มทักษะอิสระนั้นเขาจะเก็บไว้ก่อน
ทักษะทั้งหมดที่เขามีอยู่ในตอนนี้ล้วนเป็ทักษะอาชีพที่เกี่ยวข้องกับผู้ฝึกสัตว์อสูร
ด้วยพร์ระดับSSSดวงใจแห่งสรรพสัตว์ ทำให้ทักษะอาชีพของเขาทุกอย่างเพิ่มผลลัพธ์ถึง 1,000%จึงไม่จำเป็ต้องใช้แต้มทักษะเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของทักษะเหล่านี้ในตอนนี้อีก
เขาตั้งใจจะเก็บแต้มทักษะเหล่านี้ไว้ใช้ในอนาคตเมื่อเรียนรู้ทักษะโจมตีทั่วไป
“เฮ้อ!”
“จัดการรังมารเฉินหลุนนี้เสร็จ ฉันก็น่าจะถึงเลเวล 15 แล้ว”
หลังจากเลเวลอัปหวังเฉินก็ฮึกเหิมขึ้นมาเขากวัดแกว่งดาบยาวเข้าต่อสู้กับมารเฉินหลุนที่รายล้อมอีกครั้ง
แต่ในขณะนั้นเขาก็พลันสังเกตเห็นว่าหลังจากที่เขาลงมือ ซือถูอวี้ที่เป็ฝ่ายโจมตีระยะไกลกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เลย
ฉัวะ!
หวังเฉินหันไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็วเมื่อเขาจัดการมารเฉินหลุนตนหนึ่งที่พยายามลอบโจมตีจากทางซ้ายได้แล้ว
“คุณหนูใหญ่!”
“เธอตั้งใจจะเป็เชียร์ลีดเดอร์ให้ฉันหรือไง?”
“อย่าเอาแต่ยืนโพสท่าสิ! ถ้าเธอยังไม่ลงมือสักทีมารเฉินหลุนพวกนี้ก็จะถูกฉันฆ่าตายหมดแล้วนะ!”