ขณะนี้ไอรดาอยู่ในห้องคนเดียวเพราะผู้ชายคนเมื่อกี้บอกว่าจะไปตามหมอมาดูอาการของเธอ
"ฉะ ฉะ ฉันฟื้นแล้ว ... แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? .... เขาช่วยเราเหรอ?"ไอรดาพูดกับตัวเอง และครุ่นคิด ถึงเหตุการณ์ที่เธอประสบมาและมองไปรอบ ๆ ห้อง
"อือที่นี่มันโรงพยาบาล ... แล้วคุณยายละ? ... จะมีใครแจ้งท่านหรือยังละเนี่ยหากไม่เห็นเรากลับบ้านท่านคงเป็ห่วงแย่เลย อะ ... แล้วนี่มันกี่วันแล้วเนี่ย?" ไอรดาคิดถึงยายของเธอเพราะเธอไม่รู้ว่ามันผ่านมากี่วันแล้วที่เธอไม่ได้กับบ้าน
หลังจากที่เธอพูดกับตัวเองเสร็จคุณหมอและพยาบาลที่ดูแลอาการของเธอก็เดินเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มที่ออกไปตามหมอมาให้เธอและเขาก็มายืนอยู่ข้าง ๆ เตียงของเธออีกฟาก
"สวัสดีครับ อาการเป็ยังไงบ้างครับเดียวขอหมอเช็กอาการเบื้องต้นก่อนนะครับ"คุณหมอถามอาการของเธอ เพราะตอนนี้ดูท่าทางเธอสบายดี และเหมือนไม่เป็อะไรมากแต่ทางแพทย์ก็ยังไม่วางใจ เพราะเธอสลบไปหลายวัน
"ดีขึ้นมากแล้วค่ะคุณหมอ”ไอรดาตอบกลับหมอ หลังสิ้นเสียงของไอรดา พยาบาลก็ทำหน้าที่โดยตรวจเช็กความดันพร้อมกับนำปรอทวัดไข้ส่งให้เธอ เพื่อเช็กว่าเธอมีไข้หรือเปล่าเธอนำมันแนบไว้ที่ใต้วงแขนของเธอทันทีโดยไม่ต้องบอก
ส่วนหมอก็ทำการวัดการเต้นของหัวใจและสอบถามอาการของเธอว่าปวดหัวหรือเปล่า? เจ็บตรงไหนไหม?
"ไม่ปวดหัวแล้วค่ะแต่รู้สึกมึน ๆ นิดหน่อยค่ะ และรู้สึกเจ็บตามแผลที่แขน และขาแต่ยังพอขยับได้ค่ะหมอ" ไอรดาตอบกลับหมอ
"อือ ...อาการในภาพรวมถือว่าดีขึ้นมากแล้วนะครับ ไม่มีไข้ ความดันและการเต้นของหัวใจเป็ปกติแต่เราต้องตรวจเช็กอย่างละเอียดอีกครั้งด้วยเครื่องซีทีสแกนครับหากไม่มีอาการแทรกซ้อนก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะครับแต่ต้องรอดูอาการอีกซัก 3 วันครับ" คุณหมอแจ้ง
"ตั้ง 3วันเลยหรือคะหมอ!!แต่ไอซ์อยากจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้เลยไม่ได้หรือคะ ไอซ์เป็ห่วงทางบ้านค่ะพวกเขาอาจจะกำลังตามหาฉันอยู่" เมื่อไอรดาพูดออกมาอย่างนั้นชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็ทำหน้างง พร้อมบอกกับเธอว่า
"คุณไม่ต้องเป็ห่วงผมกับคุณพ่อของคุณ เราจะอยู่ดูแลคุณจนกว่าคุณจะออกจากโรงพยาบาล" ชายหนุ่มบอกเธอ
"พ่อ!" ไอรดาดูใ
"ใช่ คุณพ่อของคุณท่านเพิ่งกลับไปเมื่อรุ่งเช้านี้เอง เดียว่เย็นท่านก็กลับมา" ลีอองบอกเธอ
"คุณอัยยะครับหมออยากให้คุณอยู่ที่นี่อีกซัก 3 วัน เพื่อเฝ้าดูอาการก่อนนะครับ หากมีผลข้างเคียงทางหมอและพยาบาลจะได้ช่วยเหลือคุณได้ทันนะครับ"หมอเ้าของไข้เอ่ยชื่อหญิงสาวอีกคนออกมา มันทำให้ไอรดา ทำหน้างง ๆเหมือนคลับคล้ายคลับคลา
จากนั้นเธอก็จำได้ว่าชื่อของหญิงสาวคนนี้คือคนที่แม่บอกเธอว่าเป็พี่สาวของเธอ
"อ๊ะ !!..." จู่ ๆ เธอก็ร้องออกมาแบบใ และพยายามจะลุกจากเตียงผู้ป่วย "โอ๊ย!! ... ซีด ซีด ซีด ... "เธอร้องออกมาอีกครั้งจากความเ็ปของาแที่ยังไม่หายดีแต่เธอลืมมันซะสนิทเลยเพราะเธอมัวแต่ใกับการที่คนทั้งสองมองเธอเหมือนเธอเป็อีกคนที่ไม่ใช่ไอรดา
ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็ใไม่แพ้กัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ? เธอเป็อะไรไป?
"นี้ คุณอัยย์คุณกำลังจะทำอะไร? .... คุณอย่างเพิ่งลุกซิ!คุณยังไม่หายดีเลยนะ" ชายหนุ่มพยายามช่วยเธอจับสายน้ำเกลือที่รั้งแขนของเธอมันทำให้เธอเจ็บจากการที่เธอลุกจากเตียงอย่างกะทันหัน
หญิงสาวมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังเรียกชื่อของเธอ(อัยย์....มันคือ?.....) เธอคิด แล้วหยุดพูดครู่หนึ่ง เหมือนจำอะไรขึ้นมาได้จากนั้นก็พูดออกมาแบบแก้ตัว
"ฉันปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำ"หลังเธอได้สติ เธอก็รู้ว่าต้องแก้ตัวอย่างไรจากนั้นคุณหมอผู้ดูแลก็แจ้งกับเธออีกครั้งว่าถึงอย่างไรเธอก็ต้องอยู่ดูอาการที่โรงพยาบาลอีก3 วัน ค่อยกลับบ้านได้ จากนั้นคุณหมอก็ขอตัว
ไอรดาขอเข้าห้องน้ำชายหนุ่มพยายามที่จะช่วยพยุงเธอ แต่เธอบอกเขาว่าเธอสามารถเดินเองได้ไม่ต้องช่วยเหลือเธอ
843
![[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737008804_19762672.webp)
