“เราขอโทษนะพิชญ์ ที่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว” ภีมพลกอดหญิงสาวเพื่อปลอบโลม ในขณะที่เธอร้องไห้ฟูมฟายอยู่ภายใต้อ้อมกอดของเขา หัวใจของชายหนุ่มแทบแตกเป็เสี่ยงๆ เพราะเขาแท้ๆ เกือบทำให้พิชญาโดนทำร้าย ครู่หนึ่งเมื่อหญิงสาวอาการดีขึ้นจึงพาออกมาส่งยังด้านนอก
“ขอโทษอีกครั้งนะพิชญ์ เพราะเราแท้ๆ เลย” ภีมพลจับมือหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิด
“เราไม่เคยคิดเลย ว่าโรงงานจะน่ากลัวแบบนี้”
“ความจริงแล้วเรามีเื่กับพวกนั้นไว้ คงเห็นว่าเธอมากับเรา ก็เลยใช้เธอแก้แค้นเรา” หญิงสาวขมวดคิ้วพลางบีบไปที่มือชายหนุ่ม
“มีเื่ อีกแล้วหรือภีม เราไม่รู้จะพูดยังไงกับเธอแล้วนะ ถ้าขืนเธอเปลี่ยนงานบ่อยๆ ประวัติเธอก็ไม่ดี นานไปจะหางานทำยากรู้ไหม” พิชญาพยายามพูดด้วยความเป็ห่วงก่อนภีมพลจะกระชับมือหญิงสาวแน่น
“รับทราบครับผม” ภีมพลยกสามนิ้วขึ้นมาไว้ที่ศีรษะ ท่าทางของเขาทำให้พิชญายิ้มออกมา ก่อนที่ชายหนุ่มจะเรียกรถแท็กซี่ให้ แล้วยืนส่งเธอขึ้นรถ
ทั้งหมดทั้งมวลอยู่ในสายตาของผู้บริหารที่ยืนมองจากห้องกระจกหน้าต่างห้องผู้บริหาร้า ธาวินกำมือแน่น ดวงตาแข็งกร้าว หัวใจร้อนราวกับลาวาที่ไหลออกจากูเาไฟ เขามองจนภีมพลเดินลับเข้าไปทำงานต่อ
ธาวินมั่นใจแล้วว่าพิชญาแอบคบกับภีมพลดังที่คาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ขนาดเขามารับตำแหน่งได้ไม่นาน ยังเห็นอะไรต่ออะไรหลายอย่าง หากแต่ทิวาคงเห็นเช่นนี้มานาน จึงเป็สาเหตุให้ทิวารับไม่ได้และตัดสินใจฆ่าตัวตายในที่สุด นับจากนี้ธาวินจะเดินหน้าเอาคืนหญิงสาวอย่างสาสม
ขวดแอลกอฮอล์พร้อมน้ำแข็ง ตั้งเด่นอยู่บริเวณห้องรับแขก มีเศษถั่วกองอยู่ด้านข้าง บ่งบอกว่าเขาใช้เวลากับแอลกอฮอล์มาพักใหญ่แล้ว ดวงตาคมแฝงไปด้วยความรู้สึกเจ็บแค้นที่ปะทุอยู่ในใจ พี่ชายเขายอมตายเพียงเพราะผู้หญิงไม่รู้จักพออย่างพิชญา
ก่อนจะยกมือขึ้นมากุมศีรษะ หากแม้นอีกนิดเดียวความเครียดนี้อาจทำให้เขาต้องเข้าพบจิตแพทย์เป็แน่ เสียงมอเตอร์ไซค์คันเดิมดังเข้ามา ธาวินเด้งตัวออกไปยืนมองอย่างรวดเร็ว ภายใต้ดวงตาคมฉายแววจับผิดสองชายหญิง ที่กำลังยืนจ๊ะจ๋าอยู่หน้าบ้าน สองมือกำบดเบียดกันจนสั่นระริก
ธาวินมองภาพนั้น ที่ทำตัวสนิทสนมกัน รอยยิ้มของพิชญาที่มองกุ๊ยคนนั้น เสมือนกับที่เธอมีให้กับพี่ชายของเขาไม่มีผิด เป็รอยยิ้มที่หวานเยิ้มยากที่ใครบางคนจะลบออกไปจากหัวใจได้ แม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานเพียงใดก็ตาม
“ไหนดูซิ มีรอยซ้ำตรงไหนบ้างหรือเปล่า” ภีมพลหมุนตัวหญิงสาวแล้วสำรวจร่างกายของเธอช้าๆ ก่อนจะเปิดเสื้อด้านหลังขึ้น
“ภีม เธอทำอะไร” พิชญากล่าวห้าม พลางดึงเสื้อลง
“ก็ตรวจดูไง ว่าเธอมีรอยช้ำกี่แห่ง พรุ่งนี้เราจะได้ไปเอาคืนพวกมันเป็สองเท่า โทษฐานมาทำร้ายเธอ” ชายหนุ่มพูดด้วยสีหน้าอยากเอาคืนเหลือกำลัง เสียดายที่วันนี้ไม่ทันได้กลับไปแก้แค้น ด้วยเพราะหลังจากเลิกงาน ด้วยความเป็ห่วงเพื่อนสาวเขาจึงรีบมารับเธอที่ร้านเพื่อมาส่งบ้าน
“หยุดเลยนะภีม เธอไม่ควรไปยุ่งกับพวกนั้นอีก มันไม่คุ้มกันเลย” พิชญาเอื้อมมือไปจับมือหนาไว้ ด้วยความเป็ห่วงในความบ้าระห่ำของเขา
“มัวแต่ห่วงคนอื่น แขนเธอมีแต่รอยช้ำ” ภีมพลไล่มองดูรอยซ้ำจากตัวหญิงสาว พลางใช้มือวนลูบอย่างถนอม หากเป็ไปได้เขาอยากเจ็บแทนเพื่อนให้รู้แล้วรู้รอดไป ดวงตาคมเลื่อนมองหน้าพิชญาก่อนส่งยิ้มให้กำลังใจเป็ครั้งสุดท้าย
“งั้นเราไปก่อนนะ” พิชญาพยักหน้ารับ พลางโบกมือน้อยๆ ขึ้นเพื่อเป็การบอกลา
306
