บทที่ 28
เผาเสบียง
ธนูมากมายถูกยิงระดมเข้าไปหากระโจมขนาดใหญ่ที่ถูกตั้งอยู่บริเวณใจกลางค่ายทหารขนาดใหญ่ธนูเพลิงที่ถูกระดมยิงเข้ามามันถูกระดมยิงเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวแน่นอนว่าไม่มีผู้ใดที่ล่วงรู้ถึงการโจมตีในครั้งนี้
ใจกลางค่ายเปลวเพลิงสว่างไสวสุกสกาวขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดภายในค่ายของทหารเผ่ามารที่เคยเงียบสงบบัดนี้มันได้แปรเปลี่ยนไปแล้วความวุ่นวายในยามค่ำคืนได้เข้ามาเยือนภายในกองทัพของเผ่ามารในครั้งนี้ไม่ว่าผู้ใดก็คาดไม่ถึงกันทั้งนั้น
ทั่วทั้งบริเวณเต็มไปด้วยความอลหม่านการโจมตีปริศนาที่ถูกปล่อยเข้ามามันไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าการโจมตีนี้มันถูกปลดปล่อยและถูกระดมโจมตีเข้ามาจากทิศทางใด
รู้ตัวอีกทีทั่วทั้งบริเวณก็เต็มไปด้วยเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ
“ แย่แล้วแย่แล้วไฟไหม้!!! ”
“ รีบนำน้ำมารับเร็ว!!! ”เสียงของเหล่าทหารพากันะโดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณพวกเขานั้นตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
และแน่นอนว่าเหตุการณ์นี้มันทำให้อาหารของไหลส่วนภายในค่ายแห่งนี้ได้ถูกดึงออกมาจากจุดที่ตนเองนั้นกำลังคุ้มกันอยู่
พวกเขาพากันทยอยวิ่งผ่านมาเพื่อที่จะมุ่งตรงมาหาจุดที่กำลังเกิดเหตุขึ้นในตอนนี้
การป้องกันของหลายส่วนมันลดลงไปอย่างเห็นได้ชัดและหนึ่งในนั้นมันก็คือการป้องกันของคลังเสบียง
พวกทหารที่เคยเฝ้าอยู่ประมาณ 50-60คนลดจำนวนลงจนเห็นได้ชัดตอนนี้พวกมันเหลือเพียงแค่ประมาณ 1 ใน 3 ส่วนของจำนวนทั้งหมดเท่านั้น
แล้วนี่เองมันก็เป็ไปตามแผนการของผู้ที่ทำการวางแผนการในครั้งนี้
หลี่หยางในตอนนี้เห็นสถานการณ์วุ่นวายที่มันเกิดขึ้นเขาได้แต่ฉีกยิ้มด้วยความพึงพอใจเขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันจะต้องส่งผลดีกับเขาอย่างแน่นอน
และทุกอย่างมันก็เป็ไปอย่างที่เขาคิดเมื่อจำนวนของผู้คนที่อยู่ภายในบริเวณคลังเสบียงที่เป็จุดหมายของพวกเขาลดลงหน่วยโจมตีก็เริ่มขึ้นทันที
อี้ชิงทำการบุกโจมตีอย่างสายฟ้าแลบเขาให้พลธนูเริ่มทำการระดมยิงธนูเข้าไปภายในบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว
แน่นอนว่ามันเป็การโจมตีที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้และมันก็ปรากฏขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวการที่จะป้องกันได้นั้นแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยสักนิด
ปวดท้องบริเวณเต็มไปด้วยความอบอุ่นนะมันมันไม่ได้มีเพียงแค่2 จุดเท่านั้นทีโดนการโจมตี
ผู้คนแทบจะไม่ได้ให้ความสนใจกับบริเวณคลังเสบียงเลยสักนิดมันเป็เพราะว่ากลุ่มของหลี่หยางไม่ได้หยุดเพียงแค่การทำลายคลังอาวุธแต่ว่าเขาได้ทำการนำพาพรรคพวกของตนเองบุกเข้าไปทำลายพื้นที่บริเวณส่วนด้านค่ายอีก
หลี่หยางเขารู้ดีว่าเขาสามารถใช้ความได้เปรียบในส่วนนี้เข้ามาเล่นงานอีกฝ่ายได้ตรงที่ว่าพวกเขานั้นมีจำนวนคนที่น้อยกว่าเป็อย่างมากจำนวนคนเพียงแค่ไม่กี่คนในกลุ่มของเขามีประมาณ 4 คน
เขาสามารถใช้ในจุดนั้นช่วยในการที่ทำให้เขานั้นแฝงเร้นตัวไปภายในกลุ่มกองทัพมากมายของเผ่ามารได้
เขาทำการแฝงเร้นตัวอย่างแเีในขณะที่สถานการณ์ภายในบริเวณค่ายแห่งนี้กำลังเต็มไปด้วยความอลหม่านพวกมันกำลังวุ่นวายและก็กำลังพยายามหาตัวผู้ที่ก่อเื่
แน่นอนว่ามันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นภายในกลุ่มของผู้ที่ก่อเื่ผู้คนที่มีมากมายหลายหมื่นคนมีผู้ใดที่จะสามารถหาคนที่เป็เพียงแค่หนอนบ่อนทำลายเพียงแค่ไม่กี่คนภายในกลุ่มคนเหล่านี้ได้
สถานการณ์ภายในค่ายมันทรมานมากพอสมควรแล้วสัญญาณการที่ให้เริ่มโจมตีคลังเสบียงมันก็ได้ถูกส่งออกมา
และแล้วมันก็เป็ไปอย่างที่พวกเขานั้นค่าทิศในที่สุดจุดสำคัญของกองทัพแล้วก็เป็ส่วนสำคัญของภารกิจในครั้งนี้ได้ถูกเล่นงานเข้าจนได้
หน่วยของอี้ชิงสามารถทำภารกิจของตนเองได้สำเร็จในการเผาเสบียงโดยการใช้ธนูไฟและวิธีการโจมตีอย่างสายฟ้าแลบเข้าไปเล่นงานสิ่งที่มันเกิดขึ้นในตอนนี้ได้
ความวุ่นวายในตอนนี้มันเป็ความวุ่นวายที่ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดได้แล้วไม่มีผู้ใดคาดคิดหรอกว่ามันจะเกิดเื่ราวเช่นนี้ขึ้นโดยฝีมือของคนเพียงแค่ไม่กี่คนที่สามารถหลุดเข้ามาภายในค่ายได้แต่ว่าแต่ตอนนี้เมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้วก็ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดมันได้แล้ว
หลี่หยางมองเห็นภาพเหตุการณ์ที่วุ่นวายที่มันเกิดขึ้นในตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเขามันกำลังเต็มเปี่ยมไปด้วยความสะใจ
ตัวของเขานั้นกำลังฉีกยิ้มด้วยความดีใจที่แผนการของเขานั้นสามารถดำเนินไปได้อย่างราบรื่นไม่มีผู้ใดที่สามารถขัดขวางแผนการของเขาได้
เหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นในตอนนี้สุดแสนจะวุ่นวายผู้คนมากมายวิ่งไปมาอย่างระเกะระกะ
ไม่มีผู้ใดสามารถออกคำสั่งได้อย่างแน่ชัดว่าควรจะเริ่มจัดการในส่วนไหนก่อน
มันเป็เพราะว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นล้วนแล้วแต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดแล้วสิ่งที่มันเกิดขึ้นก็ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงแค่แต่ว่าในตอนนี้เหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นทั่วทุกมุมค่าย
เพราะแบบนั้นในตอนนี้มันเลยไม่มีอันใดที่เป็ชิ้นเป็อันทุกอย่างถูกนำไปมาอย่างไม่มีรูปขบวนและไม่มีแผนการ
มันเลยบังเกิดกลายเป็ความวุ่นวายที่ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดได้
หลี่หยางได้มองดูภาพความวุ่นวายที่มันเกิดขึ้นอยู่สักพักก่อนที่ตัวเขาจะทำการสั่งการให้เหล่าผู้ที่ติดตามเขามาในการทำภารกิจในครั้งนี้ทำการถอนตัวออกไป
จุดนัดหมายที่ได้นัดหมายกันเอาไว้มันคือบริเวณทางหนีทีไล่ที่อยู่ด้านหลังของกองทัพมาร
ทีมสำรวจก่อนหน้านี้ได้ทำการสำรวจเอามาไว้เรียบร้อยหมดแล้วว่าบริเวณทางด้านหลังของกองทัพมันจะเป็พื้นที่บริเวณป่าที่มีพื้นที่ค่อนข้างจะรก
เพราะแบบนั้นส่วนนั้นน่าจะทำการใช้กลายเป็สถานที่ในการหลบหนีได้
ในขณะที่ผู้คนส่วนใหญ่พากันถอนกำลังออกจากสถานที่แห่งนี้แต่ว่าหลี่หยางผู้ที่เป็คนที่ออกคำสั่งทั้งหมดตัวของเขานั้นกลับยังไม่ทำการเดินทางไป
ในทางกลับกันตัวของเขากำลังเคลื่อนที่ภายในบริเวณค่ายแห่งนี้ราวกับว่ากำลังหาบางอย่างอยู่
เขาเคลื่อนไหวไปมาปะปนไปในหมู่ของกองทัพของเผ่ามารเพื่อพยายามตามหาบางอย่างอยู่
คนที่ได้ไปลงมือกระทำภารกิจได้เดินทางกลับมาตามที่ที่ได้นัดหมายเอาไว้ั้แ่ในตอนแรก
บริเวณพื้นที่ด้านหลังของค่ายพื้นที่ส่วนนี้เต็มไปด้วยผืนป่าขนาดใหญ่ต้นไม้สูงใหญ่มากมายถูกปกคลุมรายล้อมไปด้วยความมืดมิด
คนที่ทำการออกไปทำการปฏิบัติภารกิจเริ่มทำการทยอยกลับมาอย่างต่อเนื่อง
และแล้วภารกิจของพวกเขานั้นก็สำเร็จพวกเขาสามารถออกมาจากบริเวณจุดนั้นได้ผู้คนที่กลับมารวมตัวกันพวกเขานั้นเต็มไปด้วยความดีใจมุมปากนั้นปรากฏและเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มอย่างชัดเจน
การที่พวกเขารับทำภารกิจในครั้งนี้เป็เพราะว่าเงินรางวัลเงินรางวัลที่พวกเรานั้นจะได้รับในการทำภารกิจในครั้งนี้เสร็จแน่นอนว่าเป็เงินรางวัลมหาศาล
แล้วในตอนนี้พวกเขาก็สามารถทำได้สำเร็จแล้วได้กลับมารวมตัวกันบริเวณนี้
จำนวนที่เข้ามาทำภารกิจในครั้งนี้คือ13 คน เขามายืนล้อมรอบเป็วงกลมกันบริเวณด้านในป่าที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้แต่เมื่อลองนับดูแล้วจำนวนคนที่อยู่ภายในบริเวณนี้มีเพียงแค่12 คนเท่านั้น
อี้ชิงเขารู้ได้ในทันทีว่าผู้ใดหายไปนายน้อยของเขาเขาทำการหันไปหาคนที่ได้ติดตามนายน้อยของเขาไปอย่างรวดเร็วและเริ่มทำการเอ่ยปากถามด้วยเสียงดัง“ นายน้อยของข้าล่ะ!!! ”
น้ำเสียงของเขาที่เปล่งออกมามันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแต่ความร้อนรน
แต่ว่ามันก็ทำให้คนที่อยู่บริเวณด้านหน้าและเป็คนที่โดนถามพาให้ใไปด้วย
เขาทำการสะดุ้งเฮือกได้ยินคำถามของอีกฝ่ายที่ทำการพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดังลั่นคนผู้นั้นทำท่าทางลนลานเล็กน้อยก่อนที่จะทำการตั้งสติของตนเองแล้วก็ตอบกลับไป “เกี่ยวกับเื่นั้นเขาบอกว่าจะทำการไปกระทำเื่สำคัญบางอย่างภายในค่ายให้พวกข้ารีบทำการเดินทางออกมาในจุดนี้ก่อน”
อี้ชิงตัวของเขาได้ยินเช่นนั้นแน่นอนว่าตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกใผนวกเข้ากับความวิตกกังวล
นี่คือสิ่งที่นายน้อยของเขาไม่เคยบอกก่อนหน้านี้ว่าจะลงมือกระทำและมันไม่ได้อยู่ภายในแผนการ
ดวงตาของอี้ชิงมันเต็มไปด้วยความกังวลเขารีบวิ่งตรงออกไปอย่างรวดเร็ววิ่งกลับเข้าไปภายในเขตของค่ายทั้งที่ตัวเขาสามารถลอดออกมาจากบริเวณจุดนั้นได้แล้ว
ผู้ที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันตื่นตระหนกใพวกเขาหันมองกันไปมาอย่างสับสนแล้วไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้พวกเขาควรจะทำเช่นไรดี
หลันเซ่อดวงตาของเขาจ้องมองตรงไปที่บุรุษที่วิ่งตรงออกไปจากกลุ่มด้วยความเรียบเฉย
ดวงตาที่แสนเรียบเฉยนั้นลึกๆภายในใจแล้วก็พยายามจะตัดสินใจบางอย่างอยู่
เขาได้ทำการหันใบหน้าของตัวเองไปหาพวกที่เหลือที่กำลังยืนอยู่ก่อนที่จะเริ่มออกจาก“ รีบไปซะเดินทางกลับไปที่ค่ายส่วนคนพวกนั้นข้าจะตามไปช่วยแล้วก็รีบเดินทางออกจากสถานที่แห่งนี้ ”
เมื่อเขาทำการสั่งการจนเสร็จเรียบร้อยร่างของชายที่มีร่างกายกำยำพุ่งตรงตามหลังอี้ชิงไปอย่างติดๆ
ผู้ที่กำลังอยู่ภายในบริเวณนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกใใบหน้าของเขานั้นไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักเท่าไหร่พวกเขาจะจำเพียงแค่คำสั่งสุดท้ายที่ได้รับมาเท่านั้น
คนเ่าั้ถอนกำลังออกจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็วตามคำสั่งที่หลันเซ่อได้ทำการทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนที่เขาจะเดินทางตามไปช่วยอี้ชิงและหลี่หยาง
ในขณะเดียวกันภายในค่ายที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายหลี่หยางเขาได้มุ่งตรงมาบริเวณทิศตะวันออกของค่ายบริเวณส่วนนี้มีผู้คนของค่ายที่อยู่น้อยเป็อย่างมาก
ดวงตาทั้งสองข้างของเขากวาดมองไปบริเวณรอบๆทางกลับมองหาบางอย่างอย่างไม่หยุด
หลังจากที่มองหาอยู่สักพักเขาก็ได้พบเห็นสิ่งที่ตัวเขากำลังตามหาอยู่มุมปากยกยิ้มขึ้นมา“ เจอแล้ว ”
จบตอน
174
