“มีอะไรคะคุณโรม” แก้วดาริกาเอ่ยถาม เมื่อโรมปล่อยร่างเธอลงพร้อมการเคลื่อนไหวอย่างเร็วไวนำเอาเสื้อมาคลุมสองกาย ขณะสายตากวาดส่ายมองไปทั่วห้องที่มีเงาดำจางๆลอยวูบไปวูบมา ขณะหน้าต่างของห้องก็เปิดอ้าพร้อมสายลมเย็นๆ หอบเอากลิ่นเหม็นสาบโชยมาแตะปลายนาสิกตามติดมาด้วยเสียงหัวเราะแหลมเล็กผสมเสียงคำรามลั่นของสัตว์ร้าย
แก้วดาริกาสะดุ้งรัศมีอำมหิตแล่นลิ่วเข้ามาแตะต้องจนขนกายลุกชันหนาวสั่นขึ้นมาทันทีรีบพากายหลบเร้นไปซ่อนอยู่หลังร่างหนาบึกบึนอย่าง้าให้โรมปกป้องคุ้มครองแทบไม่ทันทว่าไอเย็นะเืยังคงโอบรอบกาย ความรู้สึกนี้เป็เหมือนกับคืนนั้นเลย…ก่อนเธอถูกเ้าสัตว์ร้ายพวกนั้นพาตัวไปเพื่อเป็อาหาร!
“ไม่มีอะไร”ยกมือขึ้นตบบนหลังมือเล็กแ่เบา “ฉันไม่ยอมให้ใครหรืออะไรมาทำร้ายหนูแก้วได้”ปลอบประโลมเสียงนุ่ม ยิ้มเย็นะเืส่งไปยังมุมห้องที่ตอนนี้เก้าอี้ได้หันมาให้เขาเห็นคนในชุดสีดำซึ่งนั่งอยู่
“บุกรุกห้องของคนอื่นยามวิกาลเป็แขกไม่ได้รับเชิญอย่างนี้นิสัยไม่ดีเอามากๆเลยนะ”แม้วิตกกังวลด้วยศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าสามารถเข้ามาในห้องเขาได้โดยไม่มีผู้คุ้มกันคนใดขวางไว้ได้และตัวเขาเองก็ไม่เฉลียวใจอย่างนี้แสดงว่าต้องมีฝีมืออยู่ในระดับสูงมากๆ เป็อย่างนี้เห็นทีประมาทไม่ได้
“ได้ยินชื่อเสียงความเก่งกาจของคุณโรมโรมิโอมานานแล้ว ผ่านมาเห็นไฟในบ้านยังเปิดอยู่คิดว่าเป็โอกาสดีที่เราสองคนจะได้ทำความรู้จักกันไว้”พูดกับโรมแต่สายตากลับไพล่ไปมองหนึ่งสาวที่หลบซ่อนกายอยู่ด้านหลังร่างใหญ่กลิ่นกายเธอหอมกระตุ้นความกระหายหิวจนน้ำย่อยในท้องทำงาน
“ถ้าอยากทำความรู้จักก็ควรเข้ามาอย่างแขก...ไม่ใช่บุกรุกเข้ามาถึงห้องนอนอย่างนี้”ดวงตาสีอเมทิสต์เป็ประกายวาวจ้าวาบขึ้นมาทว่าศัตรูในชุดสีดำสนิทกลับยังมีท่าทีเฉยเมยไม่สนใจ
“กว่าจะเข้าถึงตัวคุณได้ยากยิ่งกว่าหาลูกแก้วที่ตกลงในกองขยะคนใจร้อนอย่างฉันก็เลยทนรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวอยากช่วยสงเคราะห์ส่งแกไป...ลงนรกเร็วๆ”
ชายในชุดสีดำดึงเอามีดคู่ออกจากเอวกระโจนเข้าหาพร้อมตวัดอาวุธคู่กายอย่างรวดเร็วเกินสายตาคนทั่วไปจะมองเห็นได้ทว่าไม่ใช่โรม! กายแกร่งเคลื่อนไหวหลบหลีกและโต้กลับอย่างรวดเร็วขณะมือหนึ่งดันแก้วดาริกาให้ถอยห่างไกลรัศมีอาวุธร้ายที่ตวัดลงมาอย่างฉับไว
“ระวัง...คุณโรม!!”หลุดเป็เสียงหวีดร้อง เมื่อมีดคู่ตวัดเฉียดลำคอแกร่งในระยะกระชั้นชิดอยากเข้าไปช่วยแต่กลัวเป็การทำให้โรมเป็ห่วงและกังวลจนเสียสมาธิจึงรีบทำตามคำสั่งคือการพากายหลบซ่อนตัวใกล้ๆ ตู้เสื้อผ้า
แม้ไม่ปลอดภัยเท่าไหร่แต่โรมก็โล่งใจไปได้เปลาะหนึ่งหากเขารับมือคนตรงหน้าไม่ไหว พลาดพลั้งเป็อะไรไป แก้วดาริกาสามารถหนีรอดปลอดภัยด้วยเมื่อประตูทางเข้าอุโมงค์ซึ่งเขาและเพื่อนๆ เตรียมไว้ใช้สำหรับหลบหนีเปิดออกไม่ว่าอีกทั้งสี่คนอยู่มุมตรอกซอกใดของโลกระบบการป้องกันภัยที่ตั้งไว้จะแจ้งเตือนให้ได้รู้พร้อมรับมือและช่วยเหลือกันอย่างทันท่วงที
มือเล็กยกขึ้นปิดปากไม่ยอมปล่อยให้เสียงร้องหลุดออกไปอยากช่วยเหลือแต่ถ้าทำอย่างนั้นเธอจะกลายเป็ภาระของโรมเสียมากกว่า ยิ่งขณะนี้การต่อสู้ทำให้เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มตกเป็รองอย่างหนึ่งเพราะไร้อาวุธและอีกหนึ่งก็เป็ห่วงเธอถูกลูกหลงด้วยศัตรูไม่ละโอกาสการเหวี่ยงปลายมีดมาบ่อยครั้งเพื่อทำให้ไขว้เขวต่อสู้ได้ไม่เต็มที่
รัศมีแห่งความเกลียดชังและอาฆาตมาดร้ายรวมถึงกลิ่นเหม็นเน่าชวนอาเจียนลอยตามสายลมดังมาพร้อมเสียงหวีดหวิวและหัวเราะแล่นลิ่วมากระทบหลังหูโรมแต่ชายหนุ่มไม่ไขว้เขวเท่ากับลูกดอกที่แล่นลิ่วมาเฉียดใบหน้าพุ่งตรงไปปักบนตู้เสื้อผ้าเหนือศีรษะแก้วดาริกาไม่ถึงคืบ!
“หนูแก้ว!!”
“ฉันไม่เป็ไรค่ะ”แก้วดาริการีบบอกเสียงสั่น สองมือยกขึ้นจับศีรษะ ถ้าเธอเบี่ยงหลบไม่ทัน…หญิงสาวใจหายวูบแต่ยังมีเหตุให้หญิงสาวถึงกับกลัวจนเย็นะเืไปหมดทั้งกาย ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
“คุณโรม...ระวัง!”
น้ำเสียงตื่นตระหนกเตือนโรมได้ทันท่วงทีกายใหญ่ทรุดลงพร้อมยกสองมือรับมีดคู่สะท้อนแสงไฟที่เงื้อขึ้นสูงและฟันลงมาบนท่อนแขนกำยำทว่าศัตรูตอนนี้หาได้มีเพียงคนเดียวระดมกันเขวี้ยงอาวุธมาจากทุกสารทิศแม้พยายามหลบแล้วแต่ก็ยังมีบางชิ้นเฉี่ยวผิวไปอย่างกระชั้นชิดโรมถึงกับหัวใจหล่นหายเมื่ออาวุธร้ายชิ้นหนึ่งผ่านเขามุ่งไปยังทิศทางซึ่งแม่เนื้อนุ่มหลบซ่อนอยู่
“หนูแก้วระวัง...โอ๊ย!”ไม่ตั้งใจร้องให้แก้วดาริกาใแต่หลุดปากไปอย่างที่ระงับเอาไว้ไม่ทัน
“คุณโรม!” แก้วดาริกาหวีดร้องเสียงหลงดวงตาแดงก่ำน้ำตาไหลอาบ ถลาพาตัวเองไปใกล้โรมอย่างเร็วพลัน
“แผลแค่นี้จิ๊บจ๊อยไม่ระคายผิวฉันหรอก” กัดเขี้ยวปลอบคนที่เขาต้องปกป้องคุ้มครองไม่ให้อันตรายใดๆมาแผ้วพาน และตอนนี้เขาได้อาวุธมาอยู่ในมือเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ได้ยินกิตติศัพท์ความเก่งกาจของคุณมานานวันนี้ได้เห็นกับตาจริงๆ เสียที ไม่มีใครหลบพ้นคมมีดปลิดชีวิตของฉันได้มีคุณนี่แหละเป็คนแรกที่ไม่แค่หลบได้ แม้ต้องปกป้องคนรักก็ยังโต้กลับได้เร็วดี”
“แกก็ไม่เลวนี่เคลื่อนไหวรวดเร็วปานพายุ แต่อย่างนี้เอาเปรียบกันเกินไปไหม”
“จะเอายังไงล่ะ”คนที่ไม่ว่ารุกหรือถอยกลับไปตั้งรับเร็วพอกันเอ่ยถามขึ้นขณะก้มลงปาดไล้เลียเืสีออกแดงจางๆ ด้วยรอยยิ้มั์ตาวามวาวที่ไม่คลาดคลาจากร่างโรมแม้เสี้ยววินาทีเดียว
“หนูแก้วไม่เกี่ยวปล่อยเธอไป” ถ้าหากมีคนคอยคุ้มกัน เขาไม่มีวันเอ่ยคำนี้กับศัตรู!
ชายในชุดดำคลี่ยิ้มเอนกายอิงพนักเก้าอี้ ตวัดขาพาดบนขาอีกข้างและยังกระดิกปลายเท้าอย่างสบายอารมณ์เมื่อเป็ต่อโรมชัดเจน “อย่าขอในสิ่งที่เป็ไปไม่ได้ รู้ดีแก่ใจอยู่แล้วไม่ว่าใครที่เกี่ยวข้องกับพวกคุณ จุดจบไม่สวยเสมอ”ดั่งเช่นที่โรมทำกับคนของเขา...ไม่ปล่อยให้ใครเหลือรอดแม้เพียงคนเดียว
“ถ้าหากรักสาวน้อยคนนั้นจริงๆก็รีบจัดการก่อนที่คนของฉันจะมาถึง เพราะไม่เช่นนั้นฉันไม่รับประกันร่างกายอวบอิ่มน่าัันั่นจะถูกแบ่งแยกออกเป็กี่ชิ้นส่วนเหลือให้หาร่องรอยเคยมีชีวิตเป็ใคร”
น้ำเสียงเย็นะเืไม่แพ้ดวงตาที่จับจ้องทำเอาแก้วดาริกาถึงกับหนาวสั่นจับขั้วหัวใจถ้าหากเบียดแทรกเข้าในกายโรมได้ก็คงทำไปแล้วทว่าทำได้เพียงแค่แอบอยู่เื้ัร่างแกร่ง สอดมือเย็นจัดอย่างน้ำแข็งไปในมือแกร่ง
“ไม่เป็ไรหนูแก้วฉันจะไม่ให้ใครหรืออะไรมาทำอันตรายเธอได้”
“หวานไม่เกรงใจกันเลยนะคุณโรมแต่อย่ามาพูดให้เหม็นขี้ฟันดีกว่า แค่ตัวเองยังเอาไม่รอดเลยยังจะทำเก่งโชว์สาวอยู่อีกถ้าแน่จริง...ก็พากันหนีให้รอดจากอุ้งมือมัจจุราชอย่างฉันแล้วกัน!”
โรมรีบพาแก้วดาริกาหลบหลีกอาวุธที่ตวัดมาอย่างรวดเร็วไม่ว่าคู่ต่อสู้จะดาหน้ากันมามากมายแค่ไหนเขาก็ไม่เคยหวั่นไหวและหนีด้วยความขลาดกลัวทว่าคราวนี้ต่างกัน ศัตรูไม่แค่เก่งและไม่มาเพียงลำพังอีกทั้งยังมีอีกห่วงทำให้เขาคิดได้ว่าถอยหนีไปตั้งหลักน่าจะดีกว่า แต่การจะไปอย่างที่ใจ้าก็ใช่ว่าจะทำได้ง่ายอย่างที่คิดเมื่อตอนนี้ศัตรูรายล้อมอยู่รอบกาย!
“คุณโรม!”คราวก่อนเธอว่าน่ากลัวแล้ว ทว่าเหตุการณ์ในวินาทีนี้ยิ่งน่ากลัวกว่าเป็หลายเท่าเสียงหัวเราะหวีดหวิวลอยละลิ่วพร้อมข้าวของและอาวุธกวัดแกว่งทำให้เธอสะดุ้ง ใบหน้านวลขาวซีดเหลียวมองซ้ายขวาอย่างเลิ่กลั่กอยากสะบัดมือออกจากการจับกุม เพื่อให้โรมต่อสู้ได้อย่างเต็มที่ทว่ากลัวเกินไปจนทำอะไรไม่ถูกเอาเสียเลย
การต่อสู้เริ่มต้นอีกครั้งที่คราวนี้โรมต้องรับศึกหลายด้านในคราวเดียวกันบวกกับห่วงที่ต้องปกป้องคุ้มครองแก้วดาริกาทำให้พลาดถูกทำร้ายได้บ่อยครั้งจนร่างกายที่คืนนี้ยังไม่ได้แตะเืประทังชีวิตด้วยเขาอยากดื่มด่ำกับเืสาวบริสุทธิ์ขณะผสานสองร่างเป็หนึ่งเดียวกันแต่นั่นไม่เท่ากับหนึ่งเสียงบ่งบอกถึงอันตรายอันใหญ่หลวงที่เขามิอาจต้านทานได้...วันใหม่กำลังมาเยือน!
“คุณโรม…ระวัง!” เธอรักเขา พร้อมเสียสละชีวิตเพื่อให้คนรักปลอดภัย
“หนูแก้ว!!”โรมร้องเรียกอย่างคนขวัญเสียพร้อมอาการสะดุ้งเฮือกเมื่อมีดปลายแหลมเสือกพรวดเข้ามาในร่างเกือบถูกอวัยวะสำคัญแต่เพราะเบี่ยงไปมองร่างอวบอั๋นซึ่งเป็ดั่งใบไม้ร่วงหล่นปลิวจากต้นเลยทำให้มีดนั้นเพียงแค่เฉี่ยวเนื้อไป
ความรู้สึกสูญเสียราวกับหัวใจถูกควักออกจากร่างซึ่งเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ครอบคลุมจนเห็นทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวอยู่จำต้องรีบกำจัดทิ้งไม่ให้เหลือซาก!โรมเคลื่อนไหวพร้อมตวัดอาวุธคู่กายฟาดฟันอย่างไม่รู้เ็ปไปมากกว่านี้อีกแล้วแม้กระทั่งชีวิตเขาก็ไม่อินังขังขอบเพียงไม่นานเหล่าศัตรูที่ทะนงตัวในฝีมืออันเก่งกล้าและจำนวนพวกที่มากกว่าก็นอนตายกลาดเกลื่อนห้องนอนก่อนร่างใหญ่ถลาไปหาคนที่นอนหายใจรวยรินใบหน้ามีทั้งรอยยิ้มและความเศร้าผสมปนเปกันจนแยกแยะไม่ออก
“หนูแก้ว!”โรมปล่อยอาวุธในมือมาช้อนร่างที่นอนกระตุกไหวขึ้นมาแนบชิดเืในกายหลั่งไหลรินไม่ขาดบาดหัวใจคนเห็นเสียเหลือเกินมือหนาเย็นจัดทาบไปบนใบหน้าขาวซีดอย่างคนทำอะไรไม่ถูกไม่ใช่ไม่เคยสูญเสียแต่มากมายเกินคณานับต่างหากเล่าก่อเกิดกำแพงล้อมหัวใจปัดไล่ความเสียใจและรู้สึกผิด กลายเป็ความเ็า จนใครๆ ที่ได้เห็นคิดว่าเขาและเพื่อนๆเป็คนไร้ความรู้สึก...ไร้หัวใจ!
เจ็บ...อึดอัดและหายใจไม่ออกทุกอย่างที่ดวงตาได้เห็นพร่ามัวและขาวโพลนไปหมดยกเว้นภาพใบหน้าคร้ามแกร่งฉายแววเศร้าเสียใจอย่างสุดซึ้งความสูญเสียที่เกิดขึ้นอาจมากมายเกินจะทนรับไหว แต่ถ้าแลกชีวิตเพื่อให้ดวงใจยังคงอยู่ก็ถือว่าคุ้มแล้ว
“คุณโรม...”มือเล็กยกขึ้นทาบบนวงหน้าแกร่ง แม้ความเจ็บจะแล่นลิ่วไปทั่วสรรพางค์กายทว่าแก้วดาริกายังคงเป็ห่วงโรม “ไม่เป็อะไรใช่ไหมคะ”เอ่ยถามด้วยความโหยหายในทรวงด้วยนับจากนี้ไปเธอจะไม่ได้เห็นใบหน้า...รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเต้นไหวรัวเร็วกระชุ่มกระชวยและเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอีกแล้วก็ตาม
“หนูแก้ว”สิ่งที่ได้รับจากผู้หญิงคนนี้คนที่เขาตัดสินใจรับไว้ใกล้ตัวมากมายเกินกว่าุ์เลวๆ ตนหนึ่งสมควรได้รับเธอไม่ควรเสี่ยงนำเอาชีวิตที่มีค่ามาปกป้องเขา
“ทำอย่างนี้ทำไม”โรมเอ่ยถามเสียงสั่น ทาบจับมือเล็กบีบกระชับอย่างแ่เบาแรงกดอากาศอัดแน่นบาดเฉือนทุกการหายใจเข้าออกในเรือนกายเหมือนมีเข็มนับพันเล่มถูกเผาไฟทิ่มตำไปจนทั่วหัวใจราวถูกควักและกระชากออกจากตัวอย่างรวดเร็วเกินตั้งรับได้ทันรอบกายเต็มไปด้วยความมืดมิดไร้แสงสว่างส่องนำทาง จนไม่รู้ว่านับจากนี้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร
โรมคำรามลั่นพร้อมแยกเขี้ยวขาวเป็เงินยวงอยากก้มหน้าลงไปกัดลำคอระหงทำให้เธอเป็ดั่งเช่นเขา ทว่า...การทำอย่างนั้นไม่ได้ช่วยแต่กลับเป็การทำร้ายแก้วดาริกามากกว่า ด้วยเธอจะไม่เป็ดั่งเขา...Vampire โลดแล่นไปใต้แผ่นฟ้ายามค่ำคืนอาศัยเพลิงเสน่หาล่อหลอกเหล่าแมลงเม่าเข้าใกล้เพื่อดื่มด่ำกับเืรสหวานประทังชีวิต แต่ที่เธอจะเป็คือผีดิบตายซากไร้ความหวังหล่อเลี้ยง ไร้จิตสำนึกแห่งความเป็คนไม่รู้จักความเ็ปและ...ความรัก!
“ฉันรักคุณ”แก้วดาริกาบอกด้วยน้ำเสียงขาดเป็ห้วงๆ เจ็บจนอยากหลับตาลง ยุติทุกสิ่งทุกอย่างทว่าทำอย่างนั้นไม่ได้ ในเมื่อโลกยังคงหมุนไป ความหวังก็ยังคงมีอยู่พยายามเบิกตากว้างมองหน้าโรมให้ชัดเจนอีกครั้ง...บันทึกไว้เป็ความทรงจำปาฏิหาริย์จะชักนำให้เธอและเขามาพานพบกันใหม่หัวใจดวงเดิมแต่จะเป็การเริ่มต้นใหม่
ต่อให้เบื้องหน้ามีอุปสรรคขวากหนามใหญ่หลวงแค่ไหนก็มิอาจทำให้พรากคนที่รักจากได้อีก...ตลอดกาล!
“อย่าทิ้งฉัน...อย่าจากฉันไปนะหนูแก้ว”โรมอ้อนวอนขอด้วยหยาดน้ำตาและกายาที่สั่นสะท้านอย่างกับคนที่ตกลงไปในธารน้ำแข็ง
“ไม่ค่ะคุณโรมฉันจะไม่ทิ้งคุณ จะอยู่ตรงนี้...” นิ้วเล็กวางจุดที่คิดว่าหัวใจชายหนุ่มหยุดเคลื่อนไหวรอวันเธอย้อนคืนปลุกให้เต้นใหม่อีกครั้ง...กับชีวิตที่เปี่ยมล้นด้วยความรักและความสุข
“มีชีวิตอยู่ต่อไปนะคะคุณโรมรอวันที่ฉันกลับมาให้คุณรักและรักคุณ”เื่ที่ได้รู้มันเหลือเชื่อและอัศจรรย์มากพอแล้ว เน้นย้ำให้เธอเชื่อเื่กลับชาติมาเกิดถ้าเป็เช่นนั้นจริงเมื่อกลับมาใหม่อีกครั้ง เธอจะไม่ให้ตัวเองกลายเป็คนอ่อนแอต้องทั้งเก่งและแกร่งเพื่อต่อสู้เคียงข้างโรมเป็กำลังใจและเติมเต็มความรักซึ่งกันและกัน...ตลอดไป!
ไม่อยากรับปากแก้วดาริกาแต่...สายตาเว้าวอนเต็มไปด้วยความหวังในปาฏิหาริย์ทำให้เขาปล่อยให้เธอจากไปโดยมีห่วงติดค้างไม่ได้
“ฉันสัญญาจะมีชีวิตอยู่เพื่อรอหนูแก้วกลับมา”โรมรับปากก่อนแผดร้องเสียงคำรามลั่นอย่างสัตว์าเ็ที่แทบรับความสูญเสียที่เกิดขึ้นไม่ได้น้ำตาลูกผู้ชายเอ่อล้นและไหลออกจากสองตา เมื่อรู้ว่าคนที่รักได้จากไปแล้ว!
โรมจมอยู่กับความเศร้าและการสูญเสียอย่างไม่รับรู้ถึงเวลาที่ผ่านไป...แม้กระทั่งเสียงดังสนั่นตามติดมาเป็ระลอกและกลิ่นเหม็นไหม้ตามมาด้วยเสียงปะทุของเพลิงไฟที่โหมกระหน่ำแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็จุณจะลามมาใกล้ถึงตัวแวมไพร์หนุ่มก็ยังสนใจแต่กับร่างของสาวในอ้อมแขนพร้อมเฝ้าภาวนาคำที่เธอให้เขาสัญญาไว้จะเป็จริงในเวลาไม่นาน!
2K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
