ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งของมิติกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นโดยอาคมมืดของหอคอยร้อยอสูร หลินเทียนยืนสงบนิ่งอยู่บนโซ่ตรวนั์ที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากขุมนรก รอบกายของเขาไม่มีแสงสว่างจากภายนอก มีเพียงรัศมีสีครามจางๆ จากเกล็ดัที่ปรากฏขึ้นบนิัซึ่งช่วยขับไล่ความมืดมิดออกไปได้เพียงระยะไม่กี่วา เบื้องหน้าของเขาคืออสูรลวงจิตา แมงมุมั์ที่มีใบหน้าเป็ชายชราผิวซีดเผือก มันกำลังขยับขากรรไกรที่แหลมคมพ่นใยสีดำพันธนาการร่างของจิ่นเฟยไว้เหนือหลุมดำที่ดูเหมือนจะดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง
"เ้ามดปลวกที่มีสายเืั... เ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชากระบี่กระจอกๆ ของเ้าจะทำลายมิติที่ข้าปกครองมานับหมื่นปีได้?" เสียงของอสูรหน้ามนุษย์ดังสะท้อนก้องไปมาในมิติที่บิดเบี้ยว "ในที่แห่งนี้ ความจริงคือภาพลวงตา และภาพลวงตาคือความจริง ความกลัวในใจของเ้าจะกลายเป็ดาบที่กลับมาทิ่มแทงตัวเ้าเอง!"
สิ้นคำพูดของอสูรร้าย หมอกสีม่วงเข้มพลันพวยพุ่งออกมาจากดวงตานับสิบของมัน หลินเทียนรู้สึกได้ทันทีว่าภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ความมืดมิดของมิติมืดหายไป กลับกลายเป็เปลวเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำเผาผลาญหมู่บ้านหมอกครามอีกครั้ง! เขาเห็นร่างของผู้เฒ่ากู่นอนจมกองเื เห็นเด็กน้อยเสี่ยวิที่กำลังร้องไห้โฮท่ามกลางกองเพลิง ทุกความรู้สึกเ็ปและสิ้นหวังในอดีตโถมทับเข้าสู่จิตใจของเขาดุจคลื่นั์
"นี่มัน... ไม่จริง! มันคือภาพลวงตา!" หลินเทียนะโก้อง มือขวากำด้ามกระบี่ัพลิกฟ้าแน่นจนสั่นระริก
"ฮ่าๆๆ! เ้าบอกว่ามันไม่จริง แต่น้ำตาของเ้ากลับไหลออกมาเองมิใช่หรือ?" อสูรลวงจิตหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ความอ่อนแอของมนุษย์ช่างน่าขันนัก จงจมดิ่งลงไปในความทุกข์ระทมนี้ และมอบสายเืของเ้ามาเป็อาหารให้ข้าเสียเถิด!"
ในขณะที่ภาพของฉินกงกำลังเงื้อดาบจะฟันลงที่คอของผู้เฒ่ากู่ในนิมิต หลินเทียนกลับหลับตาลงช้าๆ เขาไม่ได้พยายามจะวิ่งเข้าไปช่วยภาพลวงตาเ่าั้ แต่เขากลับรวบรวมลมปราณเข้าสู่จุดกลางระหว่างคิ้ว 'ความว่างเปล่าคือความจริง... จิตที่นิ่งสงบคือกระบี่ที่คมที่สุด' เขาจดจำคำสอนของวิชากระบี่ไร้ลักษณ์ขั้นที่หกที่ได้รับจากบันทึกา 'จิตันิรันดร์'
"ั... ไม่เคยหวั่นไหวต่อเงาเงียบ กระบี่... ไม่เคยฟันถูกความฝันที่ไร้ตัวตน"
หลินเทียนลืมตาขึ้น ดวงตาสีน้ำเงินนวลของเขาะเิประกายแสงสีทองออกมาสลายภาพลวงตาแห่งหมู่บ้านหมอกครามให้แตกกระจายเป็เสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่ถูกทุบ ร่างของเขาพุ่งทะยานออกจากโซ่ตรวนดุจสายฟ้าฟาด มุ่งตรงเข้าหาอสูรลวงจิตโดยไม่ลังเล กระบี่ัพลิกฟ้าในมือแผ่ปราณัสีครามที่เข้มข้นจนเกิดเป็รูปร่างของัั์ที่กำลังอ้าปากคำราม
"วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ ขั้นที่ห้า: กระบี่ผ่ามิติ!"
เขาฟาดกระบี่ออกไปเพียงครั้งเดียว ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการฟันอากาศธรรมดา แต่เป็การฟันผ่าน 'โครงสร้าง' ของมิติมืดนี้ รอยแยกสีครามขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัดผ่านใยแมงมุมสีดำและขาที่แหลมคมของอสูรร้ายจนขาดสะบั้นดุจตัดหยวกกล้วย อสูรลวงจิตแผดเสียงร้องด้วยความเ็ปอย่างแสนสาหัส มิติมืดเริ่มพังทลายลงจากการโจมตีที่ทรงพลังเกินกว่าที่มันจะทานทนได้
หลินเทียนไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปตัดโซ่ตรวนที่พันธนาการจิ่นเฟยไว้ แล้วโอบอุ้มร่างที่อ่อนแรงของนางออกมาจากใจกลางของแรงดึงดูด ทันใดนั้น ร่างของอสูรลวงจิตที่าเ็สาหัสก็เริ่มขยายตัวและะเิออก กลายเป็ละอองแสงสีดำที่พุ่งเข้ามารวมตัวกันที่กลางโถงวิหารชั้นที่หนึ่งของหอคอยร้อยอสูร หลินเทียนและจิ่นเฟยถูกดีดกลับออกมาสู่ความจริงอีกครั้ง
ทว่าเมื่อััพื้นหินของวิหาร หลินเทียนกลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จิ่นเฟยที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาไม่ได้มีท่าทีอ่อนแอเหมือนก่อนหน้านี้ นางผลักเขาออกเบาๆ แล้วยืนขึ้นด้วยท่าทางที่สง่างามเกินกว่าจะเป็เพียงจอมยุทธ์สาวจากสำนักเงาโลหิต ปราณสีม่วงเข้มที่ดูสูงส่งและลึกลับแผ่ออกมาจากร่างของนางอย่างมหาศาล
"เ้า... เ้าไม่ใช่จิ่นเฟยธรรมดาใช่ไหม?" หลินเทียนถามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาจับด้ามกระบี่ไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ
จิ่นเฟยค่อยๆ ถอดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยปานรูปดอกบัวสีม่วงอยู่ที่ข้างขมับ แววตาของนางบัดนี้ดูเยือกเย็นและทรงอำนาจไม่ต่างจากยอดฝีมือระดับสูง "ข้าขออภัยที่ต้องปิดบังหลินเทียน... นามที่แท้จริงของข้าคือ 'จิ่นเทียนเสวี่ย' องค์หญิงผู้ถูกลืมแห่งราชวงศ์หาน และเป็พี่สาวแท้ๆ ของเ้าชายเจ็ดที่เ้าเพิ่งจะประจันหน้าไป"
คำพูดของนางทำเอาหลินเทียนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง พี่สาวของเ้าชายเจ็ด? เหตุใดนางถึงมาช่วยเขาและคิดจะกำจัดน้องชายตัวเอง?
"เ้าชายเจ็ดถูกวิชามารของหุบเขาไร้เนตรครอบงำจนเสียสติ เขาฆ่าเสด็จพ่อและพี่น้องคนอื่นๆ เพื่อชิงบัลลังก์และสมบัติั ข้าหนีออกมาเพื่อรวบรวมกำลังทวงคืนความชอบธรรม" จิ่นเทียนเสวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น "ที่ข้าพาเ้ามาที่นี่ เพราะข้ารู้ว่าสายเืัครามในตัวเ้าคือสิ่งเดียวที่สามารถทำลาย 'ม่านพลังอสูร' ที่ปกคลุมหอคอยแห่งนี้ได้"
นางชี้ไปที่ซากของอสูรลวงจิตที่ะเิออก เบื้องล่างซากนั้นปรากฏแผ่นศิลาสีน้ำเงินขุ่นที่ฝังด้วยชิ้นส่วนโลหะสีดำ... มันคือชิ้นส่วนที่สองของกระบี่พลิกฟ้า!
หลินเทียนเดินเข้าไปหยิบชิ้นส่วนนั้นขึ้นมา ทันทีที่เขาัั พลังงานจากชิ้นส่วนที่สองก็พุ่งเข้าหลอมรวมกับกระบี่ในมือเขาอย่างรวดเร็ว ใบดาบของกระบี่ัพลิกฟ้าขยายยาวขึ้นและแผ่รังสีแห่งการทำลายล้างที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า ระดับพลังของหลินเทียนสั่นะเืปานจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐานขั้นกลางในทันที
"ข้าเชื่อใจเ้าได้จริงหรือ จิ่นเทียนเสวี่ย?" หลินเทียนถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง
"เ้าไม่มีทางเลือกอื่น หลินเทียน..." นางตอบด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ "เพราะเ้าชายเจ็ดกำลังมาที่นี่ พร้อมกับ 'กองทัพอสูรพันตา' ที่เขาเพิ่งจะปลุกขึ้นมา หากเราไม่ร่วมมือกัน ทั้งเ้าและข้าคงไม่มีใครรอดออกไปจากหอคอยนี้ได้แม้แต่คนเดียว"
เสียงคำรามของสัตว์อสูรนับพันดังขึ้นจากชั้นบนของหอคอย พื้นสั่นะเืราวกับแผ่นดินไหว การต่อสู้ที่แท้จริงเพื่อกอบกู้นครหลวงและชำระแค้นให้ตระกูลัครามกำลังจะเริ่มต้นขึ้นที่นี่! หลินเทียนกระชับกระบี่ที่สมบูรณ์ขึ้นอีกขั้น แววตาของเขาทอปราณัที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เส้นทางสู่ความสูงสุดของจอมยุทธ์ผู้พลิกฟ้า... บัดนี้ไม่มีวันหวนกลับอีกต่อไป!
![[นิยายแปล] ยามรักสะพรั่งดั่งพุดซ้อนผลิบาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748496566_25194072.webp)
1K
