ในยุคสมัยที่มีการแบ่งชนชั้นการที่จะแสดงความสนใจใครเหล่าขุนนางมักจะส่งของขวัญยิ่งของขวัญมากแค่ใดก็ยิ่งแสดงฐานะของผู้ให้ดังนั้นในตอนนี้ คุณชายคนรอง เคย่า อัลเบอริช จึงได้แต่ยืนงงในดงของขวัญ...การจะมอบของขวัญมากมายจนถมห้องรับแขกได้สำหรับดยุกผู้ได้ชื่อว่าร่ำรวยที่สุดในอาณาจักรนั้นเป็แค่เศษเงิน
"ท่าทางเขาจะชอบท่านพี่นะ" ลูมีนนักขยันชงหน้าที่หลักในเกมวายเอ่ยขึ้น เธอเป็สตรีตัวหลักที่มีหน้าที่ขยันผลักเหล่าผู้ชายไปให้เสียความบริสุทธิ์
“พี่ไม่ชอบเขา!" เคยะทุบอกคับแค้นในใจเป็อย่างมาก ใครจะไปชอบคนที่จะฆ่าตัวเองกันเล่า "พี่มีคู่หมั้นอยู่นะ"
"ทิ้งผู้หญิงไปแต่งกับผู้ชายเป็ปกติจะตาย"
"ว้อยย"
โลกนี้มันอะไรกัน...
“สร้อยเส้นนี้มันแบบที่เพิ่งออกมาใหม่เลย โอ๊ะทั้งกำไลและแหวนมาเป็เซต” หญิงสาวไม่สนพี่ชายของตนเองเธอเริ่มแกะของขวัญมากมายเ่าั้
“ยังมีหมวก ไม้เท้า และชุดเนื้อผ้าดีอีก “อีเทอร์มาช่วยน้องสาวฝาแฝดของตัวเองแกะ “โอ้ดหเขาชอบท่านพี่มากเลยนะขอรับ”
“ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกอีเทอร์” เคยะทรุดนั่งลงท่ามกลางเ้าพวกแฮมเตอร์ทั้งสองเหมือนแมวที่หูลู่ซุกก้อนแฮม ในใจหวาดกลัวอีกฝ่ายแต่ไม่อาจหนีพ้น
โถว ปล่อยเขาไปไม่ได้หรือไง
“ว่าแต่...ท่านดยุกแรควินเดอร์รู้ขนาดสัดส่วนร่างกายของเคย์ได้ยังไงกันละ?” เดนสเลฟพี่ชายคนโตเดินมาฟิงผนังมองดูเหล่าน้องๆของเขาซุกซบกันในกองของขวัญมากมาย
“เอ๊ะ ...จริงด้วย” อีเทอร์ทำตาโต
“ว้าว โรแมนติกชะมัดเลย” ลูมีนสาวน้อยทำหน้าเคลิบเคลิ้มต่างจากคนที่ได้รับของขวัญที่หน้าซีด
“น่ากลัวชะมัด...สตรอกเกอร์” ชายหนุ่มคิดทบทวนแม้เขาจะสวมใส่เสื้อผ้าทื่พอดีตัวทว่าอีกฝ่ายรู้ขนาดได้ยังไง ...หรือว่าตอนนั้น...แต่ว่ากอดครั้งเดียวเองเนี่ยนะ!
น่ากลัวไปแล้ว น่ากลัวที่สุด!
“คืนของขวัญได้ไหม?” เคยะลองเอ่ยขึ้นมาเขาไม่อยากรับไมตรีอะไรของคนที่จะฆ่าตนเองทั้งนั้นไม่รู้ว่าในของมากมายเกล่านั้นมียาพิษผสมอยุ่หรือเปล่า อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็คนที่ฆ่าเคย่าในเกมแถมยังเป็จุดเริ่มต้นที่ทำให้อีเทอร์พลีงตื่นขึ้น
“อืม ...” ผู้นำตระกูลมองกองของขวัญนั้นก่อนเปิดปากอย่างเรียบง่าย “หากคืนของขวัญหมายความเ้าจะดูิ่เขา เ้า้าเช่นนั้นไหม?”
“ไม่ขอรับ” เคยะกุมศีรษะรู้สึกจนใจกับธรรมเนียมในโลกใบนี้เป็อย่างมาก จะรับก็ไม่อยากจะคืนก็ไม่ได้
“หากเ้ารับของขวัญหมายความว่าจะให้โอกาสเขางั้นหรือ?”
ไม่ให้ว้อย! เคย่าน้ำตาไหลพรากเขาเข้าใจแล้วทำไมเ้าหนูแฮมเตอร์อีเทอร์ผู้เป็นายเอกของเกมนี้ชอบอ้ำๆอึ้งๆปฏิเสธคนไม่เป้น นี่มันโลกที่ให้คนตำแหน่งสูงกว่าสามารถกดขี่ผู้น้อยได้นี่
“งั้นท่านพี่จะไปงานเลี้ยงน้ำชาของเขาสินะ” ลูมีนหยิบจดหมายที่มีรอยตราประทับประจำตระกูลแรควินเดอร์ขึ้นมา “การแกล้งทำเป็เล่นตัวก็เป็เสน่ห์อย่างหนึ่ง”
ไอ้น้องคนนี้นี่...
“พี่กับคู่หมั้นนั้นรักกันดี” ชายหนุ่มยังไม่ยอมแพ้ ในเกมเขาเป็ถึงผู้รอดไม่ต้องเข้าวังวนวายเลยนะไหนเลยจะเอาตัวเข้าไปง่ายๆ
เพียงแต่เขาลืมเลือนไปว่าในเกมวายนี้มีผู้หญิงอยู่แค่สามประเภท ....
"ได้ข่าวว่าท่านดยุกชอบพอคุณชายอยู่ ข้าเองยังแปลกใจเพราะท่านผู้นั้นไม่ได้สนใจใครมาก่อน" จีนคู่หมั้นมาเยือนในวันรุ่งขึ้นที่มีข่าวลือว่าท่านดยุกสีเืผู้ไม่สนใจใครกลับชอบพอบุตรชายคนรองของตระกูลบารอนจนส่งของขวัญมากมายไปให้ “เ้าไม่ได้คืนของขวัญเขาไปสินะ”
“อ่าแม่ยอดเทพธิดาของข้า ข้าจะคืนของเขาได้อย่างไรเล่า”
“เช่นนั้นเ้าก็สนใจเขาเช่นกันสินะ”
เป็แบบนั้นไปได้ยังไง การไม่ส่งของคืนมีความหมายเช่นนั้นด้วยหรือ โธ่เว้ยถ้ารุ้แบบนี้เขาจะส่งของให้หมด ...ถึงจะแอบเอาไปขายแล้วบางส่วนก็เถอะ
“คนที่อยู่ในหัวใจของข้ามีแต่คู่หมั้นของข้าเท่านั้น” เคยะส่งสายตาไปให้สาวเ้าเสียแต่เ้าหล่อนกลับคลี่ยิ้มบางเบาทอดมองไปยังนอกหน้าต่าง
ที่รักครับมองหน้ากันหน่อย มองตาที่แสนออดอ้อนเหมือนลุกแมวของฉันสิ ฉันกำลังอ้อนวอนเธออยู่นะ
“ความจริงด้วยฐานะของตระกูลทำให้ข้าได้รู้จักกับท่านดยุกอยู่ใน่หนึ่ง เขาก่อนหน้านี้เป็คนร่าเริงยิ้มง่ายและมีใจรักบ้านเมืองยิ่งกว่าใคร” หญิงสาวหัวเราะนึกถึงวันวานแต่เคยะกำลังงุงงงว่าเธอกำลังพูดถึงใคร
คนแบบนั้นนะหรือหัวเราะ ร่าเริง...
“นี่คาย่าเ้าคิดว่าความรักคืออะไรหรือ?”
“ความรักคือสิ่งที่อบอุ่น อ่อนโยนดุจใยไหม ทว่าอีกนัยหนึ่งมันก็เจ็บเจียนตาย “เคยะเอื้อมมือไปกอบกุมมือในถุงมือของคุณหนูคนสวยเขาจับนิ้วของเธอทีละนิด พวกเขาอยู่ในห้องรับแขกของตัวบ้านที่มีเพียงคนรับใช้รู้ใจ
“จะรู้ได้ยังไงหรือว่ารัก”
“เ้าจะไม่เป็ตัวของตนเองยามอยู่กับเขา หัวใจของเ้าจะเต้นส่งเสียงดังราวกับจะะเิออกมา ในยามที่อยู่ชิดใกล้มีทั้งความรักและตื่นเต้น” ชายหนุ่มดึงมือของหญิงสาวมาแนบยังอดของตนเองหรี่ั์ตาคู่สวยมันราวกับอัญมรีจนจีนยิ้มตาม
“ั์ตาของเ้ายังสวยเหมือนเคย” จีนกางนิ้วทั้งห้าลงไปในอกนั้นมันเต้นราบเรียบอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกถึงชีวิต “ตอนที่อยู่กับเ้าข้ารู้สึกสบายเหมือนพวกเราพุดคุยกันได้ทุกเื่”
“ข้าเองก็เช่นกัน”
จีนเป็เหมือนเพื่อคนสำคัญของเ้าของร่างนี้
“แต่เ้าไม่ใจเต้นกับข้า “จีนหัวเราะนางหรี่ตาลงเพราะความคุ้นเคยและอยู่ร่วมกันมานานทำให้พวกเขาทั้งสองเป็เพื่อนที่คุยกันได้ทุกเื่บางครั้งมนุษย์เองก็สับสนในความรัก ...ความรักของเขากับเคย่านั้นอาจเกิดจากความคุ้นเคยมากกว่าจะเป็ความหวือหวา “พอพูดถึงท่านดยุกหัวใจของเ้าก็เต้นแรงขึ้นมาเชียว”
“เอ่อ..นั่นมัน”
เคยะอยากจะร้องไห้อยากบอกสาวสวยคนนี้เหลือเกินว่ากลัวจนใจเต้นแรงกับแอบชอบจนใจเต้นแรงมันคนละแบบกัน “ข้าคงได้แต่อวยพรให้พวกเ้ามีความสุข"
ในเกมวายนั้นมีผู้หญิงอยู่แค่สามประเภท ....ประเภทแรกคือสาวน้อยยอดนักชงเช่นลูมีน ประเภทที่สองคือนางร้ายที่เป็อุปสรรครักของพระเอกนายเอก และประเภทประเภทสุดท้ายสาวสวยใจดีที่ยอมหลีกทางให้กับความรักของตัวละครชายด้วยความยินดี
ไม่ ไม่ ม่ายยยยยยยยยยยยยย เคยะกรีดร้องทั้งน้ำตา เขาร้องไห้ฟูมฟายรั้งคู่หมั้นทว่าจีนเองก็ปลอบเขาอย่างอ่อนโยน
อย่าเข้าใจผิดแบบนั้นเลย...
************************************
“ได้ข่าวว่าเ้าถูกคู่หมั้นหมาเิอยุ่หรือ?” น้ำเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นั์ตาสีทับทิมหรี่ลงพาให้ขนตางามงอนทาบทับพวงแก้ม ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งเคยะก็ต้องเผลอมองความงดงามตรงหน้า
ใครใช้ให้ใบหนั้น้นดูดีขนาดนี้กันเล่า...นี่มันสเปกผู้หญิงที่ชอบเลย
“รับสินะ” ชายหนุ่มผู้ข้ามโลกมาเผลอพูดความในใจจนเห็นคิ้วเรียวสีแดงนั้นขมวด
“อยู่ๆพูดอะไรขึ้นมา?”
“เปล่า ท่านดยุกคงหูฝาดไปแล้วละ” พอคิดได้เช่นนั้นเคยะก็เผลอแย้มยิ้มวันนี้เขายังคงพาอีเทอร์มาด้วยกัน เ้าหนุแฮมเตอร์สีทองน่ารักกำลังเคี้ยวขมพวงแก้มยุ้ยอยู่ข้างอดไม่ได้ที่จะยื่นจานขนมของตนเองให้ ดยุกสีเืเห็นคนตรงหน้าไม่มีขนมจึงได้แต่เรียกพ่อบ้านจัดเซตใหญ่
ช่างเป็พ่อบุญทุ่ม ...คนรวยมีเงินเหลือใช้นี่ยน่าอิจฉาเหลือเกิน
“เ้าขายของขวัญของข้าหรือ?” มือที่สวมถุงมือสีดำวางถ้วยชาลงวันนี้เขาก็ยังคงจับจ้องเ้าเหยื่อตัวน้อยมันเป็เหยื่อทตัวเล้กที่ดูเหมือนเกียดคร้านแต่ลุกเล่นแพรวพราว
“เอ๊ะ ท่านคิดไปเองหรือเปล่า ข้าจะกล้าทำเช่นนั้นกับของที่ท่านดยุกให้มาได้อย่างไรกันขอรับ” เป็ความจริงที่เคยะแอบขายอัญมณีและเครื่องประดับบางส่วนออกไป ทว่าเขาได้แปรรูปมันก่อนแล้วดังนั้นจึงค่อนข้างมั่นใจว่าแม้แต่จะระแคะระคายแต่ก็ไม่อาจจับได้ ใครใช้ให้เขาเป็แค่ลูกคนรองของบารอนที่ไม่มีเงินมากมายกันเล่าเขายังต้องเตรียมตัวในอนาคตเผื่อจะต้องหนีออกไปต่างประเทศจะได้มีเงินติดตัว
“เก่งไม่เลว”
“ข้าไม่รู้ว่าท่านชมเชยยังสิ่งใดแต่จะรับคำชมนั้นเอาไว้ขอรับ”
รู้แล้วไง ...จับไม่ได้ก็ทำอะไรไม่ได้!
“ท่านพี่ของข้าไม่ทำเื่ไม่ดีเช่นขายของที่คนอื่นให้มาหรอกขอรับ ชุดในวันนี้ก็เป็ชุดที่ท่านส่งมาให้” อีเทอร์เด็กแสนดีสมเป็นักบุญเอ่ยด้วยท่าทีไร้เดียงสาพาให้เคยะภาคภูมิใจขยี้ศีรษะนั้นเหลือบมองยังท่านดยุก
นี่ไงละ ท่านดยุกน้องชายผมน่ารักขนาดนี้ นายเอกเลยนะนายเอกที่ใครใครก็อยาก yes ท่านไม่สนใจหน่อยหรือ?
สนใจหน่อยสิ...ช่วยสนใจนายเอกแล้วย้ายสายตาที่จับจ้องบนร่างของผมไปไว้บนตัวอีเทอร์เถอะ
“ไม่เลว ...เลือกสีได้ดีทีเดียวสีขาวเข้ากับเ้ามาก” ดิลุคปรายตามองเหยื่อของเขาผิวสีน้ำผึ้งนั้นตัดอย่างโดดเด่นกับสีขาว เส้นผมสีน้ำเงินยาวคลอเคลียั์ตาอันเป็เอกลักษณ์นั้นส่องประกายดุจดั่งสัญลักษณ์ของตระกูล
ผู้คนพากันคิดว่าพี่ชายคนโตนั้นเป็ผู้สืบทอดของวิเศษประจำตระกูลแท้จริงจะมีสักกี่คนว่าคนสืบทอดกลับกลายเป็ชายหนุ่มที่ไม่ค่อยออกงานสังคม หากทำลายมันไปมันคงจะย้ายไปหาผู้อื่นดังนั้นจึงสามารถทำลายได้...
ดิลุคไม่ใช่คนโง่เขามีหน้าที่ที่ต้องคอยค้ำจุนประเทศชาติดังนั้นจึงคิดส่วนได้ส่วนเสียครานี้เขามั่นใจว่าอัญมณีตรงหน้าแม้จะน่าเสียดายแต่เมื่อทำลายลงจะไม่ก่อผลกระทบต่อตระกูลบารอนเก่าแก่
“ไม่ดีเลยนะ” เคยะคลี่ยิ้มเขาตบฝุ่นไปตามเสื้อผ้าที่ได้รับมา “การเลือกของขวัญให้ใครสักคนควรจะเลือกด้วยตัวเอง การใช้ข้ารับใช้มันทำให้ผู้รับคิดว่าท่านไม่จริงจังใจต่อเขา”
“โฮ่ เช่นนั้นข้าคงต้องขอโทษด้วยคราวหน้าจะเลือกกับมือเอง” ั์ตาสีเืวาวโรจน์กับคำท้าทายนั้น มันเป็แค่แมวบ้านตัวเล็กๆไร้พิษสงสามารถฆ่าได้ด้วยมือเดียวด้วยซ้ำแต่ก็ยังกล้าท้าทายไม่มีขาด
ก็น่าเสียดายจริงๆ..
“ท่านพี่ ท่านไม่ทานเลยหรือขอรับ?” อีเทอร์เลื่อนจานขนมไปตรงหน้า พี่ชายคนรองของเขาเป็คนทานน้อยทว่าั้แ่มาที่นี่กลับไม่ยอมแตะกระทั่งน้ำดื่มดูผิดวิสัยเป็อย่างมาก ...ทำไมกันนะ เด็กหนุ่มครุ่นคิดก่อนจะนึกถึงเื่ราวที่น้องชายสอน “ท่านพี่ประหม่าหรือขอรับ?”
“หา?”
พี่ชายของเขาต้องตื่นเต้นจนกินอะไรไม่ลงแน่ๆ ...การได้อยู่กับคนที่แอบชอบมักจะทำให้เราไม่เป็ตัวเอง ...น้องชายของเขาสอนเอาไว้ดังนั้นอีเทอร์จึงลุกขึ้นเขามองไปรอบๆก่อนจะเดินไปทางพ่อบ้าน
เขาต้องสร้างโอกาสให้พี่ชายอยู่ตามลำพังกับคนที่ชอบ!
“ครั้งก่อนที่มาข้าติดใจสวนของท่านดยุกเหลือเกินไม่ทราบว่าท่านดยุกจะอนุญาติให้ข้าเดินชมได้หรือไม่?” นายเอกของเกมแห่งนี้โค้งตัวอย่างสง่างามพาให้เคยะตัวสั่นเมื่อเห็นดิลุคออกคำสั่งให้พ่อบ้านพาอีเทอร์ไป
ไม่ อย่าไปอย่าทิ้งฉันไว้กับคนคนนี้! เสียงแห่งความสิ้นหวังกรีดร้องในใจอย่างซ้ำไปซ้ำมา เขาอยากร้องไห้วิ่งไปเกาะขาอีเทอร์แต่ในฐานะคุณชายรองเขาทำเช่นนั้นไม่ได้อีกอย่างหากเขาแสดงออกว่ากลัวจะกลายเป็ฝ่ายเพลี้ยงพล้ำ
เอาวะต้องใจดีสู้เสือแล้ว!
“เ้าน่าจะรู้ตัวเองดี” นิ้วเรียวแตะลงยังพวงแก้มสีแทนเกลี่ยนความนวลเนียนนั้นกดย้ำลงยังริมฝีปากชุ่มชื้นราวกับจะบอกว่าเขา้าพยานที่ไม่มีเสียง
พยานที่ไม่อาจพูดได้มีเพียงศพเท่านั้น
“รู้อะไรหรือขอรับ “เคยะขยับตัวปล่อยให้มือนั้นอยู่บนพวงแก้มของเขา นี่เป็ครั้งที่เขาถูกคุกคามคราวนี้ไม่รู้จะใช้เวลานานเท่าใดเขามองดูอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ตรงหน้าปล่อยให้กลิ่นอายชิดใกล้อดไม่ได้ที่จะหยอกเย้าเมื่อเห็นใบหน้ารูปงามนั้น “รู้ว่าท่านรักข้ามากนะหรือขอรับ?”
“หึ” ดิลุคส่งเสียงในลำคอเ้าเหยื่อตัวหน้าตัวนั้นไร้กำลังใดใดแต่ก็ยังพยายามต่อสู้
“ข้ารู้นะขอรับว่าตัวเองนั้นรูปหล่อเอาการไม่แปลกที่สตรีจะหลงใหลคลั่งไคล้” ด้วยความมั่นใจของแฟนเช่าที่มียอดผู้ใช้บริการหลายปีซ้อนเคยะมั่นใจในเื่รุปร่างหน้าตาและคารมของตนเอง การที่ดยุกผู้นี้ไม่หลงใหลยังนายเอกของเื่นั้นน่าจะเป็ประเภทเดียวกัน
ใช่แล้ว..เป็ฝ่ายรับ ...พวกเคะตัวน้อยเหมือนกับอีเทอร์
“อะไรทำให้เ้ามั่นใจขนาดนั้น” นิ้วเลื่อนออกจากริมฝีปากก่อนวนไปที่ลำคอระหง...ทุกัันั้นทำให้เคยะหวาดกลัวจับใจเพียงแต่ชายหนุ่มผู้เป็เหยื่อกลับสวมใส่หน้ากากแห่งรอยยิ้ม
โป๊กเกอร์เฟสที่ไม่ให้ใครจับความรู้สึกได้ซุกซ่อนความกลัวลงไปทำทีเป็ชายหนุ่มผู้เสเพลเพื่อชีวิต
“ข้านั้นเทคนิคดีมากนะขอรับ แค่จูบก็พาให้สาวๆเข่าอ่อนได้” ชายหนุ่มหรี่ตาอย่างเย้ายัวใช้ริมฝปากกัดดึงรั้งถุงมือสีขาวออกก่อนจะใช้มือเปล่าเปลือยเอื้อมไปด้านหน้าดึงรั้งชายเสื้อของดยุกสีชาด “จะลองไหมขอรับคุณหนูตัวน้อย”
“หึ” ผู้ล่าบางครั้งบางคราวก็มีอารมณ์สุนทรีย์เล่นกับเหยื่อก่อนจะขย้ำเช่นกัน ดังนั้นดยุกผู้เ็าจึงได้โน้มตัวลงแนบกับริมฝีปากชุ่มชื้นััแรกนั้นเป็ความนุ่มนิ่มของริมฝีปากก่อนที่ความหวานและร้อนแรงจะแผดเผาที่ปลายลิ้น คุณชายคนรองผู้ไม่ออกงานสังคมนั้นจูบได้เก่งมาก ปลายลิ้นตวัดพัวพันอ้อล้อกับเขาอย่างเชียวชาญราวกับชายมากรัก มันเป็จูบที่ไม่เลวอ้อยอิ่นและปรนเปรอให้อีกฝ่ายพึงพอใจหากเขาเป็คุณหนูผู้อ่อนต่อโลกคงจะพึงพอใจกับรสจูบนี้ ...ทว่า..เขาเป็บุรุษอาชาไนยที่เคยกรำศึกมาแล้ว
“อื้อ!” เคยะสะดุ้งท้ายทอยถูกกดจากมือที่เอาแต่ใจ ปลายลิ้นอีกฝ่ายกลับมาพัวพันดูดดื่มมันไม่ใช่การจูบแต่เป็การกลืนกินอีกฝ่าย คล้ายกับถูกขย้ำผ่านทางปากลิ้นอ่อนนั้นดึงรั้งราวกับบังคับนำพาเขาไปในทิศทางที่ป่าเถื่อน ช่างเป็จูบที่ไร้สุนทรีย์มีเพียงแต่ความตะกละตะกาม
ไม่โรแมนติกสักนิด!
“อือ..อ” ชายหนุ่มผู้ถูกรุกรานส่งเสียในลำคอมือที่สวมถุงมือสีดำนั้นบีบกรามบังคับให้อ้าปากกว้างขึ้นเพื่อที่ใครบางคนจะได้สำรวจทุกซอกมุมอย่างสะดวก มันไม่ใช่จูบแต่เป้นการยัดเยียดตัวตนของตนเองให้อีกฝ่าย ดื้อดึงเอาแต่ใจป่าเถื่อนเป็แบบที่ผู้หญิงไม่ชอบสักนิด
“อือ...” เคยะถูกจู่โจมอย่างรุนแรงปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลลงตรงมุมปากเขาดื้นพยายามขัดขืนมือดึงรั้งเสื้อจากด้านหลังเสียแต่มันราวกับฟินผาที่ไม่ขยับ จูบที่ไม่ปล่อยให้คู่ได้พักหายใจดำเนินไปจวบจนเคยะใกล้ลมหายใจริมฝีปากก็ถูกปล่อยเป็อิสระมันเป็่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่จะถูกประกบจูบต่อ ปลายลิ้นนั้นจาบจ้วงละเลียดยังความหวานไปทั่วโพรงปากดึงดันบังคับปลายลิ้นเขาให้กลืนกินน้ำลายอีกฝ่าย
เหมือนกับถูกฉีดกระชาดด้วยกำลัง...
“อุ๊บ...” ปากที่ถูกปล่อยเป็อิสระถูกประกบอีกครั้ง ครั้งที่ 2 ครั้งที่ 3 ครั้งที่ 4 ครั้งที่ 5 คัร้งที่ 6 ..7..8..เสียงเปียกชื้นดังก้องอยู่ในหัวริมฝีปากถูกบดขยี้จนแสบไปหมด เคยะรู้สึกเมื่อยลิ้นและเหนื่อยมากกว่าจะรู้สึกดีอีกฝ่ายจงใจคุกคามอย่างร้อนแรงและเต็มไปด้วยความรุนแรง
นี่เขาถูกจูบอยู่หรือว่ากำลังถูกกลืนกินกันแน่?
“อา...” เสียงครางสุดท้ายดังขึ้นเมื่ออีกฝ่ายปลดปล่อยให้เป็อิสระวินาทีนั้นเคยะเพิ่งรู้ว่าเขาไม่ได้ยืนด้วยขาของตัวเอง ขาของเขาลอยขึ้นจากพื้นเพราะถูกแขนเพียงข้างเดียวของท่านดยุกรั้งโอบขึ้น ั์ตาที่มีดวงดาราเห็นใบหน้างดงามของคนสวยตรงหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่เรียกได้ว่ากวนตีน
“อ๊ะ...” ขาที่แตะพื้นยวบลงชายหนุ่มแทบทรุดลงไปกับพื้นหากไม่ติดที่มีใครบางคนช่วยประคองอยู่ เขาเงยหน้าเห็นใบหน้ากวนตีนนั้น
“จูบเมื่อครู่คงจะทำให้ท่านเข่าอ่อนไม่น้อย”
ใช่แล้วเคยะถูกจูบจนขาแข้งสั่นยืนไม่ได้ ...
“ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดท่านดยุกจึงยังไม่มีคู่หมั้นเสียที ...สตรีไม่ชมชอบความบ้าคลั่งเช่นนี้หรอก” เคยะเช็ดริมฝีปากที่บวมเจิ่งเขาถูกบดขยี้ครั้งแล้วครั้งเล่าจนเป็รอยแดง
ไอ้บ้าเอ้ยไร้ความโรแมนติกแถมเอาแต่ได้ ...จูบที่ป่าเถื่อนแบบนี้จะคร่าชีวิตผู้หญิงไปกี่คน เห็นหน้านุ่มนิ่มเหมือนตีกตาที่แท้ข้างในคือแรมโบ้จำแลงมา โอ๊ยนี่มันโครตไม่ตรงปก...
“ดูเหมือนคุณชายอัลเบอริชจะกลับเองไม่ได้ข้าจะให้รถม้าของข้าไปส่ง ...” ดิลุควางเ้าลูกแมวที่กล้ามาแตะต้องราชสีห์ลงบนม้านั่งอดไม่ได้ที่จะเช็ดหยาดน้ำใสบนริมฝีปากที่บวมช้ำอย่างเห็นได้ชัด “ข้าจะให้พ่อบ้านส่งซุปไปให้เ้าเพราะดูท่าเ้าคงจะทานได้แต่ซุปไปหลายวัน”
เ้าแมวน้อยตัวนี้แม้จะตัวเล็กไร้กำลังแต่ก็...น่าสนใจไม่น้อย ช่างเป็อัญมณีที่แสนหวานยามทีได้แตะต้องเสียจริง
“...” เคยะอับจนคำพูดเขาลูบปากที่บวมช้ำของตัวเองพยายามไม่ร้องไห้ตรงนี้เจ็บแค้นกับความนิยายไม่ตรงปกแต่อดไม่ได้ที่จะต่อสู้ “เช่นนั้นข้าขอเป็ซุปมะเขือเทศ ..จะได้เหมือนกับกินท่านอยู่!”
ไอ้บ้าเอ้ย ...ไอ้คนเฮงซวย ...ดยุกสีเือะไรกันอย่างแกนะเป็แค่มะเขือเทศไป๊
934
