เทพยุทธ์โลกนิยาย

     ตอนที่ 61

     หลังจากไปซ้อมมือกับไป๋กุนหลางเสร็จ ไป๋ป้าเทียนก็กลับมาที่ตำหนักฮองเฮา อาบน้ำ,เปลี่ยนเสื้อผ้า,เตรียมตัวเข้านอน

     "ป้าเทียนมีเรื่องใดทำให้ท่านกังวลใจหรือ?" เห็นไป๋ป้าเทียนที่นั่งบนเตียงมีอาการเหม่อลอย หยางซวงเยี่ยนเลยเอ่ยถาม

     ไป๋ป้าเทียนดึงสติกลับมา แล้วกล่าวว่า "การพูดคุยกับไป๋กุนหลาง ทำให้ข้านึกถึงชนเผ่าหมาป่าน้ำแข็งขึ้นมา"

     "ท่านคิดว่าพวกเขาเป็นชนเผ่าเทพอสูรงั้นเหรอ?" หยางซวงเยี่ยนกล่าวถาม

     "อืม" ไป๋ป้าเทียนผงกศีรษะอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

     หยางซวงเยี่ยนนึกถึงสิ่งที่ไป๋กุนหลางพูด จึงแย้งออกมาว่า "แต่พวกมันไม่มี 'เขา' นะ"

     ฟังเหตุผลของหญิงคนรักแล้ว ไป๋ป้าเทียนก็หลุดขำ "ฮ่าฮ่า" ออกมาจึงกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะว่า "ไม่มีสิ่งใดบอกว่าชนเผ่าเทพอสูรทุกคน ต้องมี 'เขา' นี่"

     "เชอะ!"

     หยางซวงเยี่ยนเขวี้ยงค้อนใส่ไป๋ป้าเทียนทีหนึ่ง โทษฐานหัวเราะเยาะนาง แล้วถามอย่างพาลๆว่า "แล้วท่านใช้สิ่งใดมาพิจารณาว่าพวกมันเป็นชนเผ่าเทพอสูรล่ะ"

     "ใช้อะไรน่ะเหรอ…" กล่าวถึงตรงนี้ไป๋ป้าเทียนพลันนึกถึง เหตุการณ์สงครามอยู่ในใจ ภาพทหารม้าวายุโลหะเทา ที่บุกตะลุยด้วยความเร็ว ไปทั่วทั้งแปดทิศ อย่างไม่มีกองทัพใดต้านติดและตามทัน แต่ในศึกนี้กลับไม่อาจใช้ความน่ากลัวอันนี้ได้ เพราะถูกพลังความเย็นอันร้ายกาจและแปลกพิสดาร เล่นงานจนกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง

     "ป้าเทียน!" หยางซวงเยี่ยนเอ่ยเรียกเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นชายคนรักกลับไปเหม่ออีก

     ไป๋ป้าเทียนดึงสติกลับมา แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ซวงเยี่ยนเจ้าก็รู้ว่าจื้อเหาสำเร็จวิชา ผลัดกล้ามเนื้อ,เปลี่ยนถ่ายโลหิตสองเคล็ดย่อยของวิชา พิฆาตสังขาร ซึ่งเป็นวิชาที่ทำให้ผู้ฝึกสามารถระเบิดพลังทำลายล้างทะลุขีดจำกัด และมีพลังธรรมชาติบริสุทธิ์ที่สุดในระดับกึ่งเทพยุทธ์ แต่ทว่า จื้อเหากลับไม่อาจต้านทานพลังความเย็นของผู้นำชนเผ่าหมาป่าน้ำแข็งอย่างตรงๆได้เลย"

     ไป๋ป้าเทียนพักหายใจเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ 

     "จากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ข้าคิดเสมอว่ามันคือ กฎพลังความเย็น ที่เหนือชั้นอันหนึ่ง แต่เมื่อได้พูดคุยกับไป๋กุนหลางแล้ว ข้าคิดว่าถ้าพวกมันเป็นชนเผ่าเทพอสูรจะดูสมเหตุสมผลมากกว่า"

     "แต่พวกมันก็ถูกท่านทำลายล้างไปแล้วนี่ ส่วนที่เหลือรอดก็ยากจะฟื้นฟูให้กลับมาเข้มแข็งดังเดิม...ท่านไม่จำเป็นต้องกังวนแล้ว" หยางซวงเยี่ยนกล่าว

     ไป๋ป้าเทียนส่ายหัว ถอนหายใจ กล่าวว่า "นั่นละ คือสิ่งที่ข้ากังวลที่สุด ซวงเยี่ยน ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ เมื่อครั้งที่เปิดศึกกับสมาพันธ์เทพนักสู้ ชนเผ่าเทพอสูรมีพลังอสูรมากมาย เป็นร้อยเป็นพันสาย พวกเขาใช้มันประสานกันจนก่อเกิดเป็นพลังอาณาเขต อันทรงพลังและพิสดาร สร้างความเสียหายให้สมาพันธ์เทพนักสู้เป็นอย่างมาก แต่ศึกครั้งนี้มีแค่พลังน้ำแข็งสายเดียว ทว่ากลับเล่นงานกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดิน จนแทบแตกพ่าย แถมปัจจัยสำคัญที่ทำให้ชนะ ก็เป็นเพราะฝั่งโน้นมีกำลังพลน้อยกว่า"

     ไป๋ป้าเทียนหยุดพักหายใจเล็กน้อย ค่อยกล่าวต่อ "ในสายตาข้าตอนนี้ ชนเผ่าเทพอสูรมีความอันตรายพอๆกับสมาพันธ์เทพนักสู้ แต่พวกมันอยู่ในที่ลับ ข้าเองก็ไม่รู้จะ จัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี...เฮ้อ"

     หยางซวงเยี่ยนยื่นมือมากุมมือไป๋ป้าเทียน อย่างให้กำลังใจ "ป้าเทียนทุกประการท่านทำดีที่สุดแล้ว นี่อาจเป็นด่านเคราะห์ที่สวรรค์ต้องการให้ลูกๆ ของเราก้าวผ่านมันด้วยตัวเองก็เป็นได้"

     ไป๋ป้าเทียนมองหญิงคนรัก "ข้าก็ภาวนาให้ทุกสิ่งคือความวิตกจริตไปเองของข้า"

________________________________

     เช้าตรู่วันต่อมา ไป๋กุนหลางลุกจากเตียงที่มีปินปินนอนอยู่ข้างๆ มานั่งขัดสมาธิอยู่ที่ระเบียงข้างห้องนอน ดวงจิตของเขาอยู่ในมิติเจ้าระบบ ตั้งแต่ไม่คิดเพิ่มพลังวัตร ไป๋กุนหลางก็เพียงฝึกฝนอยู่ในมิติเจ้าระบบ สองวันแรกใช้ฝึกพลังวัตร วันที่สามใช้ศึกษาพลังธรรมชาติ 

     ด้วยความมานะบากบั่น ปัจจุบันไป๋กุนหลางสามารถควบคุมพลังวัตรของตนได้ถึงเจ็ดส่วนแล้ว

     หลังออกมาจากมิติของเจ้าระบบ ก็มีขันทีน้อยอายุประมาณ สิบห้าสิบหกปี มายืนรออยู่ "เรียนองค์ชายห้า มีสิ่งของจากคุณชายติงเกามาส่งพ่ะย่ะค่ะ" 

     "ให้ขนไปไว้ที่ห้องปรุงโอสถ" ไป๋กุนหลางออกคำสั่ง

     "พ่ะย่ะค่ะ"

     ขันทีน้อยตอบรับแล้วรีบไปปฏิบัติตามคำสั่ง ส่วนไป๋กุนหลาง ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า,กินข้าว,แล้วเดินทางไปหอปรุงโอสถทันที

     ยาที่ไป๋กุนหลางคิดจะปรุงประกอบไปด้วย ยาเพิ่มพลัง ยาฟื้นฟูพลังจิต/วัตร ยารักษาแผล ยาเชื่อมเส้นเอ็นและยาประสานกระดูก ยาทุกชนิดจะมีตั้งแต่ระดับต่ำสุดไปถึงชั้นสูงสุดของระดับกลาง และราคายาทุกชนิดจะต่ำกว่าราคายาของสมาคมยื้อนรกในระดับเท่ากัน เรียกว่าขายตัดราคากันเลยทีเดียว

     'อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ไอ้เฒ่า! ว่าการที่เอ็งยอมรับรองสรรพคุณยาของข้า เป็นเพราะเอ็งอยากโขมยสูตรยา..ฮึฮึ..ครานี้ถึงทีตูบ้างล่ะ" ไป๋กุนหลางคิดในใจอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง

     แม้โฮ่วตงจะเป็นหมอเทวดา แต่ไป๋กุนหลางเชื่อว่าโฮ่วตงไม่ใช่เทพกสิกรรมแน่นอน สมุนไพรทุกชนิดที่เอามาทำยาของไป๋กุนหลาง จำเป็นต้องผ่านกรรมวิธีการพิเศษหลายอย่างตั้งแต่การปลูกไปถึงการเก็บก่อนจะนำมาปรุงเป็นโอสถได้ และวัตถุดิบที่ได้จากสัตว์อสูรก็เหมือนกัน

     กว่าโฮ่วตงจะหาวิธีการเจอ ตอนนั้นยาของไป๋กุนหลางก็ฮิตติดตลาด มีเงินเข้ากระเป๋าจนไป๋กุนหลาง กลายเป็นเศรษฐีนอนกินไปแล้ว

     ฮ่าฮ่าฮ่า!!!

     ไป๋กุนหลางหัวเพราะเสียงดังลั่นอย่างสะใจ ยิ่งพอนึกถึงสีหน้าอันแน่นอกแน่นใจแต่ไม่อาจยกออก ของโฮ่วตง ไป๋กุนหลางก็ยิ่งหัวเราะดังกว่าเดิม!

________________________________

ขอโทษนะครับที่มาช้า ขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน