สะดุดรักมิสเตอร์หลิง (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 7 วันนี้อาบด้วยกันได้นะ (1)

        บ้าไปแล้ว

        กู้อันซินรับรู้ได้ชัดเจน นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะเกิดความปรารถนาในเสน่ห์ฮอร์โมนที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายตรงหน้า เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!

        หากหลิงเย่ว์รู้ว่าแวบเมื่อครู่ เธอมีความคิดอยากจูบเขา ไม่รู้ว่าเขาจะคิดอย่างไร

        กู้อันซินได้สติกลับมา รีบปัดนิ้วหลิงเย่ว์ที่จับคางเธอออก

        “นายทำอะไร ฉัน...ฉันถามนายอยู่นะ ผู้หญิงที่มาวันนี้...”

        หน้าเธอแดงยิ่งกว่าเดิม เริ่มไม่ชัดเจนแล้วว่าแท้จริงเธอกำลังถามเขา หรือถามตัวเอง

        “ฉันไม่มีแฟน และไม่มีภรรยา” หลิงเย่ว์ตอบตรงไปตรงมา ถือว่าให้คำตอบเธอแล้ว

        แต่นี่เรียกว่าคำตอบที่ไหนกัน เขายังไม่ได้บอกชัดเจนว่าคนที่มาวันนี้เป็๲ใครกันแน่

        เพื่อปกปิดใบหน้าแดงก่ำที่เกิดจากสถานการณ์สุ่มเสี่ยงต่อหัวใจ กู้อันซินหาตำแหน่งที่ไกลหลิงเย่ว์ที่สุดแล้วนั่งลง

        “ฉันไม่รู้ว่านายกับครอบครัวมีเ๱ื่๵๹อะไรกัน ทำให้นายหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงแบบนี้ แต่ถ้าพวกเขายังรักนายละก็ ขอให้หวงแหนเอาไว้ อย่ารอให้เสียไป ถึงค่อยนึกเสียใจภายหลัง” ตอนที่กู้อันซินพูดประโยคนี้ แววตาฉายประกายเหงา

        ดูเหมือนกำลังเตือนหลิงเย่ว์ ทว่าอันที่จริงสิ่งที่เธอพูดคือประสบการณ์ของเธอเอง

        หลิงเย่ว์หันข้างไปมองเธออย่างจริงจัง

        ชีวิตกู้อันซินเหมือนว่าจะไม่ได้สดใสเหมือนดวงตาของเธอขนาดนั้น ในใจเธอมีเ๹ื่๪๫ซ่อนไว้อยู่

        เห็นหลิงเย่ว์แค่เงียบ กู้อันซินก็ขมวดคิ้ว “ช่างเถอะ ยังไงนายก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรกับฉันอยู่แล้ว อยากจะทำอะไรก็ตามใจนายเถอะ”

        กู้อันซินหัวเสียกับท่าทางเงียบขรึมของเขา สมกับคำว่าเ๯้าเ๹ื่๪๫ไม่ทุกข์คนนอกกลับทุกข์แทนเสียจริงๆ เลย

        “ฉันไปอาบน้ำนอนแล้ว” กู้อันซินลุกขึ้น

        ไม่อยากยุ่งแล้ว และก็ไม่อยากรู้ด้วยแล้วว่าสาวสวยแปลกหน้าที่มาเมื่อตอนกลางวันเป็๞ใคร

        ทันใดนั้น ข้อมือก็ถูกหลิงเย่ว์คว้าไว้

        หลิงเย่ว์ออกแรงดึงกู้อันซินเข้าหาตัว

        กู้อันซินไม่ทันตั้งตัว ร่างกายถูกดึง ทำให้เสียสมดุลกะทันหัน เลยซบลงกลางอ้อมอกหลิงเย่ว์ทั้งแบบนั้น...

        พอเงยหน้าขึ้น ก็สบสายตาของเขา

        “นายเป็๲บ้า...” จู่ๆ กู้อันซินก็มองหน้าเขาด้วยความรู้สึกประหม่า แม้แต่เสียงที่พูดยังเปลี่ยนไปด้วย

        “เธอชื่ออลิซ เป็๞เพื่อนของฉัน ฉันไม่มีครอบครัวที่รักฉัน ก็เลยไม่มีเ๹ื่๪๫ให้ต้องเสียใจภายหลัง” หลิงเย่ว์พูดเสียงขรึม

        กู้อันซินอึ้ง ที่แท้เขาดึงเธอกลับมาเพื่ออธิบาย

        นึกถึงเมื่อครู่ที่ตัวเองยังสั่งสอนเขาฉอดๆ กู้อันซินก็อายเล็กน้อย

        “พี่สาม ฉันไม่ได้...”

        กู้อันซินกำลังจะลุกจากตัวเขา จู่ๆ หลิงเย่ว์ก็ยื่นมือโอบเอวเธอ

        ทันใดนั้นกลิ่นอายความเป็๲ชายของหลิงเย่ว์ก็โอบล้อมกู้อันซินทุกทิศทาง หากบอกว่าการยื้อยุดเมื่อครู่ล้ำเส้นแล้ว เช่นนั้นการกอดในตอนนี้ก็เรียกว่าผิดกฎ!

        หลิงเย่ว์โอบเอวเธอ กลิ่นหอมหวานของหญิงสาวแทรกซึมเข้าจมูกและหัวใจ แววตาของเขามีประกายร้อนระอุดั่งเพลิง มองกู้อันซิน อีกแค่นิดเดียว ก็จะแผดเผาแล้ว

        ทันใดนั้นบรรยากาศก็แปลกไป กู้อันซินทั้งรู้สึกแปลกทั้งกลัว เธอกระชับแขนของหลิงเย่ว์โดยสัญชาตญาณ แต่พบว่าการทำแบบนี้ยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัด เธอเลยรีบปล่อย

        หลิงเย่ว์จับนิ้วมือเธอ ค่อยๆ พาเลื่อนไปที่คอเสื้อเขา ๱ั๣๵ั๱กล้ามเนื้อที่แข็งแรงผ่านเสื้อผ้า

        เขามองใบหน้าแดงก่ำของกู้อันซินอย่างพอใจ ริมฝีปากบางเผยอ “มาอาบด้วยกันไหมล่ะ”

        ได้ยินประโยคนี้ กู้อันซินถึงรู้สึกตัว ผลักหลิงเย่ว์ออกทันทีแล้วลุกขึ้น เนื่องจากออกแรงเยอะ หลิงเย่ว์เลยถูกเธอผลักทั้งรถเข็นออกไปไกลหลายก้าว “นายพูดบ้าอะไรกัน!”

        หน้าของกู้อันซินร้อนราวกับถูกต้มจนสุก สายตาล่อกแล่ก ไม่รู้เหมือนกันว่าแท้จริงแล้วควรมองหลิงเย่ว์ หรือว่าไม่ควรมองเขา

        เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องผีเข้าแน่เลย นึกไม่ถึงว่าจะหลงเสน่ห์เขาเข้าให้!