หลังจากเหตุการณ์การต่อสู้ระหว่างตัวโตและซิลผ่านมาได้หนึ่งวัน “สายตาแปลกๆพวกนั้นมันอะไรกัน” หวังอีฮังตื่นั้แ่เช้าเพื่อไปกวาดใบไม้ตามทางและลานกว้าง
แต่สิ่งที่เขาพบเจอนั้นคือสายตาที่มองเขาด้วยท่าทางแปลก ส่วนเหล่าหญิงสาวเองก็หน้าแดงและหันหนีไป
“นี่ข้าหล่อขนาดนั้นเชียวหรือ สาวสวยมากมายต่างมองข้า” หวังอีฮังกอดออกและภาคภูมิในความหล่อเหล่าของตัวเอง
“หวังอีฮัง…!” เสียงหนึ่งะโเรียก หวังอีฮังที่กำลังยิ้มเพราะความหล่อของตนก็หันกับไปยังคนที่ะโเรียก ร้อยยิ้มของเขานั้นประดับไปด้วยความสุข
ทุกผู้ทุกคนที่กำลังจ้องมองอยู่ฝ่ายผู้ชายนั้นมีสีหน้าที่ซีดเซียว และฝ่ายหญิงนั้นมีใบหน้าแดง
“มีอะไรงั้นเหรอ”หวังอีฮังตอบกับไปด้วยรอยยิ้ม และเมื่อเขารู้ว่าเป็ใครที่เรียกเขา ใบหน้าของหวังอีฮังที่กำลังยิ้มก็ดูบิดเบี้ยวขึ้นมาในทันที่
“หม่า…เหม่าเป็เ้าเองเหรอ”หวังอีฮังพูดอย่างติดขัด เหม่ามีใบหน้าที่สับสน ‘หมอนี่มันเป็อะไรของมัน’เหม่าคิดในใจ แต่เขาก็ไม่เก็บมาคิดให้รกสมอง
“ใช่แล้วเป็ข้าเอง” เหม่าใช้แขนข้างขวากอดคอหวังอีฮัง หวังอีฮังรู้สึกใ อ๊ะ!! เขาอุทานออกมาเสียงเบาๆ
กรี๊ด!!
เสียงของเหล่าหญิงสาวกรี๊ดออกมาพวกนางนั้นรู้สึกว่ากำลังอยู่บนสรวง์ส่วนฝ่ายชายนั้นราวกับตกขุมนรก
เหม่าเองก็มีสีหน้าซีดขึ้นมา “นี่หวังอีฮังทำไมวันนี้เ้าถึงมีท่าทีที่แปลกไป”เหม่าถาม แต่หวังอีฮังไม่ตอบ แต่เขานั้นถามกลับไป
“เ้ามาหาข้ามีธุระอะไรอีกงั้นเหรอ”
“ข้าได้ข่าวมาว่ามีคนเจอมอนสเตอร์ไร้ระดับมานะ”
เมื่อหวังอีฮังได้ยินคำว่ามอนสเตอร์ไร้ระดับแววตาของเขาก็เบิกกว้าง “งั้นเหรอแล้วทำไมเ้าถึงมาบอกกับข้าละ”
เหม่ามองหวังอีฮังและทำใบหน้าสงสัยออกมาก่อนจะพูด “เ้าไม่รู้จักมอนสเตอร์ไร้ระดับอย่างงั้นรอ?” หวังอีฮังส่ายหน้าและตอบ “ข้ารู้”
“ถ้าเ้ารู้แล้วเ้าไม่สนใจที่จะไปล่ามันงั้นเหรอ”เหม่าถามอย่างแปลกใจ
“ข้าสนใจแต่ตอนนี้ข้าอยู่เพียงระดับเปิดประตูบานที่สอง แถมข้ายังไม่ได้หลอมรวมจิติญญาของมอนสเตอร์ด้วยซ้ำ ข้าคงไม่อาจที่จะต่อสู้กับพวกมันไหว”หวังอีฮังถอนหายใจ
“แล้วทำไมเ้าถึงยังไม่เลื่อนระดับเปิดประตูบานที่สามทั้งที่เ้าดูออกจะแข็งแกร่ง”เหม่าถามด้วยความสงสัย แต่หวังอีฮังก็ไม่ได้ตอบอะไรเขา
“ตามมันไป”เหล่าศิษย์ในสำนักในตอนนี้พวกเขานั้นอยู่ในูเาหลากสี พวกเขากำลังไล่ล่ามอนสเตอร์ตัวหนึ่งอยู่
มันมีลักษณะคล้ายแมว แต่มอนสเตอร์ตัวนี้มันอ้วนกลมกว่า “นี่พวกเ้าคิดจะทำอะไรกับนายท่านแมวอย่างข้ากัน” เสียงของมอนสเตอร์แมวคำราม
“เป็มอนสเตอร์ที่ดี”ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งวิ่งไล่ตามแมว เขานั้นคืออาจารย์ในสำนัก เหล่าศิษย์ที่วิ่งตามก็มองดูอาจารย์ของสำนักวิ่งไล่ตามแมวตัวอ้วน
“อาจารย์เจียงนี่ สุดยอดเขาสามารถวิ่งไล่ต้อนเ้าแมวนั้นได้”ศิษย์ในสำนักทุกคนต่างมองดูอาจารย์เจียงวิ่งไล่แมวอ้วนตัวหนึ่งกัน
“เ้ามั่นใจนะว่าพาข้ามาถูกทาง”หวังอีฮังรู้สึกสงสัย เขานั้นเข้ามาในป่าเพื่อมาล่ามอนสเตอร์ที่เหม่าแนะนำ และเหม่านั้นก็ได้นำทางหวังอีฮังเขามาในป่าลึก