ลีโอออกมาต้อนรับผมที่ประตู ผมอุ้มมันขึ้นมาแล้วนั่งลงบนโซฟา ในหัวยังคงคิดวนเวียนอยู่ว่า... จักรไปทำอะไรที่บ้านผม? เขาคิดว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียวงั้นเหรอ?
แล้วผมก็นึกออก... ใช่แน่ๆ เขาคงคิดว่า ลัน จะเป็คนออกมาเปิดประตู
แต่ทำไมล่ะ? เขาอยากจะคุยอะไรกับลันกันแน่?
เช้าวันต่อมา ผมไปทำงานตามปกติและเข้าไปที่ห้องทำงานของจักรเพื่อกรอกข้อมูลต่อ โชคดีที่เขายังมาไม่ถึง ไม่งั้นผมคงประหม่าจนทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปหาน้ำดื่ม ประตูก็เปิดออกอย่างแรง จักรก้าวเข้ามาและกวาดสายตามองผมั้แ่หัวจรดเท้า
"รีบเหรอ?" เขาถามเสียงต่ำ
"เปล่าครับบอส ผมแค่จะไปหาน้ำดื่ม..."
"งั้นก็เอากาแฟมาให้ผมด้วย"
หลังจากผมเอากาแฟมาให้ ผมก็นั่งลงที่โต๊ะแล้วพยายามจะเปิดขวดน้ำ แต่ฝาขวดมันแน่นจนเปิดไม่ออก จักรสังเกตเห็นแล้วพูดปนขำว่า "นิรันดร์ กล้ามเนื้อเธอหายไปไหนหมด เอามานี่สิ"
เขาเปิดมันได้อย่างง่ายดายในครั้งเดียว "พยายามให้มากกว่านี้หน่อยนะ" เขาบอกพลางยื่นขวดคืนให้
สองชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์ของจักรดังขึ้น เขารับสายพร้อมรอยยิ้มจางๆ เสียงผู้หญิงดังลอดออกมาว่า "เฮ้ จักร! พวกเราแค่อยากจะโทรมาทักทายน่ะ!"
ผมจิบน้ำอยู่... และแทบสำลักเมื่อได้ยินเสียงเด็กพูดว่า:
"แด๊ดดี้!"
ผมไอคอกแคกจนคอแสบไปหมด เดี๋ยวนา... อะไรนะ?! จักรมีลูกชายงั้นเหรอ?!
"ต้น เป็ไงบ้าง สนุกไหม?" จักรถามด้วยเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติ
"มาลัย ผมมีงานต้องทำ เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ" เขาพูดสายจบแล้วหันมามองผม "นิรันดร์ เป็อะไรไหม?"
"มะ...ไม่เป็ไรครับ" ผมพึมพำ แต่ในหัวมีแต่เสียงเล็กๆ นั่นวนเวียนอยู่... แด๊ดดี้
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา จักรก็สั่งให้ผมหอบงานกลับไปทำที่บ้าน "เห็นชัดว่าการมีผมอยู่มันกวนใจเธอ" เขาพูดเสียงเ็า ผมได้แต่เก็บกระเป๋าเดินออกมาอย่างงงๆ
พอถึงบ้าน ผมทักทายกับแตงผ่านข้อความ เล่าเื่ที่เกิดขึ้นให้ฟัง และตอนที่ผมกำลังจะพิมพ์สารภาพความรู้สึกที่มีต่อจักร... ข้อความจากจักรก็เด้งแทรกขึ้นมา: "หาข้อมูลวันที่ 17/4-17/5 แล้วส่งมาให้ผม เดี๋ยวนี้"
ผมถอนหายใจ รีบถ่ายรูปเอกสารส่งไปให้เขา จังหวะนั้นแตงส่งรูปหลานชายมาให้ ผมเลยพิมพ์ตอบไปว่า "น่ารักจัง!" พร้อมกดอีโมจิรูปหัวใจ...
แต่ผมดันกดส่งผิดคน! ผมส่งไปให้จักร!
ผมตาค้างด้วยความสยอง "ไม่นะ! ไม่ๆๆๆ!" จักรเห็นมันแล้ว!
นิรันดร์! ทำไมแกเป็คนมือไวแบบนี้!
ทันใดนั้นจักรก็โทรเข้าเครื่องผม มือผมสั่นจนแทบจะทำมือถือร่วง
"นิรันดร์ มาที่ห้องทำงานผมเดี๋ยวนี้" เขาพูดแค่นั้นแล้ววางสายไป
ผมเดินกลับไปที่ห้องทำงานเขาด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเดินไปลานปะา จักรยืนหันหลังอยู่ริมหน้าต่าง "นิรันดร์ เธอพกความกล้ามาจากไหนถึงส่งอะไรแบบนั้นมาให้ผม?"
"ผมขอโทษครับบอส มันเป็ความผิดพลาด ผมตั้งใจจะส่งให้เพื่อน..."
"น่าสนใจนะ" เขาหันกลับมาสบตาผม "เมื่อกี้เธอพูดว่า 'เพื่อน' ไม่ใช่ 'แฟน' งั้นเหรอ?"
ผมกลืนน้ำลาย "ครับ ผมหมายความตามนั้น"
จักรจ้องผมครู่หนึ่งก่อนจะยกยิ้มมุมปาก "ดูท่าเธอจะมีเวลาว่างมากเกินไปนะ ต่อไปนี้เธอต้องมาทำอาหารและทำความสะอาดบ้านให้ผมทุกวัน"
"หา? อะไรนะคครับ?"
"เธอได้ยินไม่ผิดหรอก" เขาพูดนิ่งๆ "เธอต้องมาที่บ้านผมทุกวัน ทำอาหารเช้า กลางวัน เย็น และดูแลความสะอาด... และเพื่อความชัดเจน ั้แ่ตอนนี้เป็ต้นไป เธอต้องมาอยู่บ้านเดียวกับผม"
ผมตาโตเท่าไข่ห่าน "อยู่กับคุณเหรอ?!"
"มีอะไรไม่ชัดเจนงั้นเหรอ นิรันดร์?"
"มีครับ! ทำไมผมต้องไปอยู่กับคุณด้วย!" ผมลนลาน "ผมมีแมวนะ..."
จักรเลิกคิ้ว "แมวเหรอ? ก็เอามันมาด้วยสิ"
ผมอึ้งจนพูดไม่ออก "ผมจะส่งที่อยู่ให้ วันจันทร์เจอกันที่บ้านผมตอน 7 โมงเช้า อย่าลืมเอกสารด้วยล่ะ... ตอนนี้ กลับบ้านได้แล้ว"
ผมหันหลังเดินออกมาจากห้องด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก สายตาของเขาเหมือนจะแผดเผาหลังผมอยู่ตลอดเวลา นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย?!
1K
