ตอนที่ 25
เช้าวันรุ่งขึ้น วันนี้นิลกาฬไม่ได้ออกมาฝึกซ้อมตอนเช้า เนื่องจากเมื่อวานเขาได้ฝึกอย่างหนัก ทำให้ร่างกายของเขาไม่พร้อมที่จะฝึกซ้อมยามเช้า
ยูกิ และเสวียนซิน พวกนางเปิดหน้าต่างห้องของพวกนางเพื่อมองดูบรรยากาศยามเช้า แต่พวกนางก็ต้องผิดหวัง เนื่องจากพวกนางไม่ได้เห็นนิลกาฬมาฝึกซ้อมยามเช้า
ส่วนหลินนางก็ยังคงฝึกเทพอัสนีบาตต่อจากเมื่อวาน นางใกล้จะฝึกสำเร็จแล้ว นางอยากให้นิลกาฬชมและลูบหัวนาง หลินถึงได้พยายามเป็อย่างมาก ถึงนางจะมีพร์ และพรแสวงเองก็ขาดไม่ได้เช่นกัน นั้นจึงเป็เหตุผลว่าทำไมนางถึงใกล้ฝึกเทพอัสนีบาตสำเร็จ
“อืม~ ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะตื่นสายสินะ ทำให้ฝึกตอนเช้าคงไม่ทันแล้ว งั้นข้านั่งสมาธิสักหน่อยก็แล้วกัน”
เนื่องจากตอนนี้ยัง 6 โมงเช้าอยู่ โดยปกตินิลกาฬจะกลับมาจากฝึกตอนเช้าประมาณ 6.30 น. อาบน้ำแต่งตัว เสร็จประมาณ 7 โมงเช้า หลังจากนั้นเขาก็จะไปปลุกหลิน และไปทำอาหารเช้า จากนั้นเวลา 7.50 น. พวกเขาก็จะเดินทางไปเรียน แต่นิลกาฬเองก็ยังไม่รู้ว่าหลินเอง ก็ตื่นั้แ่ตี 5 เพื่อที่จะมาฝึกตอนเช้าแบบเขา พอนิลกาฬมาปลูกนาง นางจะแกล้งทำเป็ว่านางพึ่งตื่นนอน
“เอาละวันนี้เป็ชุดอาหารเช้าแบบง่ายๆ หวังว่าพวกเ้าคงจะกินกันได้นะ” นิลกาฬพูด
อาหารเช้านี้เป็ชุดอาหารเช้าแบบฝรั่ง ไข่ดาว 2 ใบ ขนมปังกรอบ 2 แผ่นพร้อมกับทาแยมผลไม้ เบคอนย่าง 4 ชิ้น และใส่กรอกหมู 1 อัน มาพร้อมกับซอสมะเขือเทศ ซุบข้นเห็ด 3 ชนิด และน้ำผลไม้เย็นๆ
พวกนางทั้ง 3 คิดว่านิลกาฬจะต้องเป็พ่อครัวมาก่อนแน่ๆ ถึงได้ทำอาหารเป็หลายอย่างขนาดนี้ เช้าวันนี้พวกเขาดิน เขาใหญ่ และคริสไม่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารด้วย ไม่รู้ว่าพวกเขารีบไปเข้าเรียน หรือว่าไปหาอะไรกิน
หลังจากนั้นพวกเขาทั้ง 4 ก็เดินทางไปที่ศาลานักฆ่าทันที
วันนี้นิลกาฬไม่ได้ลงดันเจี้ยน เขาตั้งใจจะดูการฝึกของพวกนางและช่วยให้คำแนะนำต่างๆ วันนี้เขาต้องใเป็อย่างมาก เนื่องจากพวกนางพัฒนาไปจากเมื่อวันก่อนเป็อย่างมาก พวกนางทั้ง 3 ต่างก็ใกล้จะฝึกสำเร็จแล้ว ทำให้เขาดีใจกับการพัฒนาของพวกนางเป็อย่างมาก ด้วยการแนะนำของนิลกาฬ พวกนางสามารถฝึกขั้นแรกสำเร็จได้ก่อนเที่ยงวัน
“พวกเ้าชอบทำให้ข้าใอยู่เลื่อยเลย” นิลกาฬพูดพร้อมกับเดินไปลูบหัวพวกนาง
หลินยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อนิลกาฬชมและลูบหัวของนาง
ส่วนยูกิเองตอนแรกก็ใกับการกระทำของนิลกาฬแต่นางก็ยอมให้เขาลูบหัว นางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับเขินอาย ยูกิก็ได้รู้ถึงความอบอุ่นบนผ่ามือของนิลกาฬที่ลูบหัวนางนั้นเต็มไปด้วยความเอาใจใส่ ทำให้นางรู้แล้วว่าทำไมหลินถึงได้มีความสุขกับการที่นิลกาฬลูบหัว
ส่วนเสวียนซินเองก็ใที่นิลกาฬมาลูบหัวของนาง แต่เมื่อนิลกาฬไปโดนหูจิ้งจอกของนาง
“ใครใช้ให้เ้ามาแตะหูของข้า เ้าสามารถลูบหัวข้าได้แต่อย่ามาโดนหูของข้าเข้าใจไหม” เสวียนซินะโออกมา แต่หางของนางก็ส่ายไปมาด้วยความดีใจ
นิลกาฬสะดุ้งทันทีเมื่อนางะโออกมา ทำให้เขายกมือออกจากหัวนางทันทีแต่เมื่อนางบอกให้เขาลูบต่อได้ พวกนางแต่คนสูงประมาณ 150 - 160 ซม. ส่วนนิลกาฬสูงประมาณ 175 ซม. ทำให้เขาสามารถลูบหัวของพวกนางได้อย่างสบายๆ
“ในเมื่อพวกเ้าสามารถฝึกวิชาสำเร็จได้ภายใน 2 วัน อืม~ พวกเ้ามีของที่อยากได้กันบ้างไหม ถ้ามีข้าจะซื้อให้เป็ของขวัญพวกเ้า พวกเ้าคิดยังไง”
พวกนางต่างดีใจกันยกใหญ่ที่นิลกาฬจะซื้อของขวัญให้พวกนาง
“เ้าพูดแล้วนะนิล อย่างคืนคำละ” หลินพูด
“ท่านพูดจริงๆใช่ไหม” ยูกิพูด
“ถ้าเ้าไม่ทำตามที่เ้าพูดละก็ ได้เห็นดีกันแน่” เสวีนยซินพูด
“ฮ่าๆ~ ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว ไปที่ตลาดกันเถอะ พวกเ้าจะได้ไปเลือกของที่พวกเ้าอยากได้กัน แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่าข้าสามารถให้พวกเ้าได้แค่คนละอย่างเท่านั้น”
““อืม”” พวกนางพูดพร้อมกัน
“เช่นนั้นข้ามีร้านค้าที่จะแนะนำ เป็ร้านค้าที่ใหญ่ที่สุดของเมืองไม้คราม “ร้านต้นไม้ศักสิทธิ์” ท่านว่าเป็เช่นไรบ้าง ท่านนิล” ยูกิพูด
“ตามที่เ้าว่ามาเลย ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะมีอะไรที่พอจะทำมห้ข้าสนใจได้ไหม”
เมื่อมาถึงร้านต้นไม้ศักสิทธิ์ ที่ร้านนั้นเป็ตึกไม้ขนาดใหญ่ มีความสูงประมาณ 12 ชั้น
“ที่ร้านต้นไม้ศักสิทธิ์นั้นจะแบ่งออกเป็ชั้นๆ ได้แก่ชั้นแรกเป็ของระดับปุถุชน ขั้นที่ 2 เป็ของระดับผู้วิวัฒนาการ ชั้นที่ 3 เป็ของระดับผู้เป็เลิศ ชั้นที่ 4 เป็ของระดับกษัตริย์ ชั้นที่ 5 - 9 จะเป็ห้องสำหรับลูกค้าผู้ทรงเกียรติ และคนตระกลูใหญ่ๆเท่านั้น ชั้นที่ 10 จะเป็ชั้นจัดงานประมูล ชั้น 11 - 12 จะเป็ห้องพักของตระกลูไป๋ที่ดูแลร้านต้นไม้ศักสิทธิ์แห่งนี้” ยูกิอธิบาย
“งั้นพวกเราก็ต้องขึ้นไปที่ชั้น 3 ของขวัญที่ข้าจะให้แก่พวกเ้ามันต้องเป็ของที่มีระดับนิดนึง ว่าแต่ร้านนี้รับซื้อของด้วยใช่ไหม” นิลกาฬพูดพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก เพราะเข้า้าที่จะขายผลึกิญญาระดับสามัญ ระดับชั้นยอดและระดับกษัตริย์ที่ไม่จำเป็ทั้งหมดทิ้งไป
“ใช่แล้วท่านนิล”
เมื่อพวกเขาเข้ามาในร้านก็มีพนักงานสาวสวยอายุราวๆ 14 ปี วิ่งออกมาต้อนรับพวกเขา
“ไม่ทราบว่าพวกนายหญิง้าสิ่งใด” พนักงานสาวถาม
“พวกข้า้าจะมาดูของระดับผู้เป็เลิศ และ้าที่จะขายของบางอย่างด้วยท่านพอจะเป็ธุระจัดการเื่นี้ให้ข้าได้หรือไม่” ยูกิพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวล
“ถ้าเช่นนั้น พวกท่านเชิญทางนี้” พนักงานสาวพูด
พนักงานสาวได้พาพวกเขาเดินขึ้นมายังชั้น 5 และเข้าห้องรับรองพิเศษ ในห้องรับรองนั้นดูหรูหราเป็อย่างมาก มีโซฟาสีแดง 2 ตัวหันหน้าเข้าหากัน ตรงกลางมีโต๊ะไม้ขนาดเล็ก มีถ้วยและกาน้ำชาพร้อมเสริฟ โซฟาแต่ละตัวนั้นสามารถนั่งได้ถึง 5 คน พนักงานสาวนั่งฝั่งตรงข้างกับพวกเขา
“ไม่ทราบว่า นายหญิง้าขายสิ่งใด”
“ไม่ใช่ข้าแต่เป็เขา” ยูกิผายมือไปทางนิลกาฬ
พนังงานสาวดูสภาพการแต่งตัวของนิลกาฬแล้ว ดูไม่น่าจะใช้ลูกของคนตระกลูใหญ่ แต่เนื่องจากที่เขามากับนายหญิงทั้ง 2 ที่สวมใส่ชุดผ้าไหมคุณภาพดี พนังงานสาวจึงคิดว่าพวกนางทั้ง 2 จะเป็คนนำขายมาขาย
นิลกาฬที่เห็นท่าทีของพนังงานสาวเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก และเขาเรียก ผลึกิญญาออกมาไว้บนโต๊ะทันที มีผลึกิญญาระดับสามัญ 300 ผลึก ผลึกิญญาระดับชั้นยอด 50 ผลึก และผลึกิญญาระดับกษัตริย์อีก 10 ผลึก
พนักงานสาวเมื่อเห็นนิลกาฬเรียกผลึกิญญาออกมามากมาย ทำให้นางใเป็อย่างมาก นางไม่คิดว่าคนอย่างนิลกาฬจะเป็คนที่มั่งคั่งขนาดนี้ นางมองที่ผลึกิญญาสลับกับมองนิลหาฬ
“ไม่ทราบว่าทางร้านของท่านเสนอราคาให้แก่ผลึกิญญาเหล่านี้เท่าใด” นิลหาฬพูด
พนักงานสายได้สติกลับมาทันที นางรีบตรวจสอบประเภทของผลึกิญญาและจำแนกราคา
“ทั้งหมดรวมเป็เงิน หนึ่งล้านสองแสนแปดหมื่น เหรียญทองค่ะ นายน้อย” พนักงานสาวพูด
“ตกลงตามนั้น”
“ข้าจะรีบนำเงินมาให้ท่านเดียว โปรดรอสักครู่” นางเก็บผลึกิญญาเขาไปในแหวนมิติแล้วรีบ ออกจากห้องไปทันที
“นิลเ้า ขายผลึกิญญาพวกนั้นไป และเ้าจะเอาผลึกิญญาที่ไหนใช้กัน” หลินพูด
“ฮ่าๆ~ ข้ายังมีอีกเยอะเ้าไม่ต้องเป็ห่วงไป อ่อ~ ส่วนนี้คือผลึกิญญาระดับกษัตริย์ ข้าให้พวกเ้าคนละผลึก”
นิลกาฬให้ผลึกสัตว์เลี้ยงภูติน้อยสายลมแก่หลิน ให้ผลึกสัตว์เลี้ยงหมาป่าน้ำแข็งแก่ยูกิ และให้ผลึกสัตว์เลี้ยงจิ้งจอกเพลิงแก่เสวียนซิน
พวกนางทุกคนดีใจเป็อย่างมากที่พวกนางได้ผลึกิญญาประเภทสัตว์เลี้ยง มันทั้งหายากและมีราคาแพง
จากนั้นพนักงานก็ได้กลับเข้ามายังห้องรับรอง
“นี้คือเงินทั้งหมดค่ะนายท่าน โปรดตรวจสอบด้วย และก็นี้คือตราของทางร้านต้นไม้ศักสิทธิ์” หนักงานสาวส่งตรารูปต้นไม้สีเงินให้แก่นิลกาฬ นิลกาฬรับตรา และเก็บเงินทั้งหมดเข้ากำไลมิติพร้อมตรวจสอบเงินทันที
“โอเคครบ พวกเ้าอยากได้สิ่งใด สามารถบอกนางได้เลย ข้าจะเป็คนข้ายให้พวกเ้าเอง เออ~ เ้าชื่อว่า..”
“ข้ามีนามว่าไป๋หนิงค่ะ นายน้อย”
“เ้ามาจากตระกลูไป๋แห่งนี้สินะ”
“ใช่ค่ะ ข้าเป็เพียงเด็กจากตระกลูสาขาเท่านั้น นายน้อยโปรดอย่าใส่ใจ”
“ข้าขอดูรายการของระดับกษัตริย์ทุกอย่าง เ้าพอจะช่วยข้าได้หรอชือไม่”
“ได้ค่ะ นายน้อย”
ไป๋หนิง เรียกสมุดรายการของระดับกษัตริ ออกมาจากแหวนมิติ
“นี่คือรายการของระดับกษัตริย์ทั้งหมดค่ะนายน้อย”
พวกนางทั้ง 3 เปิดดูรายการของทันที พวกนางขอดูของที่พวกนางสนใจทันที หลินสนใจผลึกิญญาประเภทเกราะ ยูกิสนใจผลึกิญญาประเภททักษะน้ำแข็ง เสวียนซินสนใจผลึกิญญาประเภท
พวกนางเลือกอยู่นานกว่าจะได้ของที่ถูกใจ หลินได้ผลึกิญญาเกราะวายุ
ยูกิได้ผลึกิญญาทักษะเยือกแข็งทะลุจุดศูนย์ ส่วนเสวียนซินได้ผลึกิญญาธนูสายลม ผลึกิญญาระดับกษัตริย์แต่ละอันมีราคา หนึ่งแสนสองหมื่นเหรียญทอง แต่นิลกาฬจ่ายเงินไป๋หนิงไป สี่แสนเหรียญทอง
“ที่เหลือถือเสียว่าเป็ค่าเสียเวลาที่เ้าเป็ธุระจัดการเื่ต่างๆให้ข้า และก็ข้าอยากให้เ้าหาชุดผ้าไหมคุณภาพดีสีดำสำหรับข้า และสีเขียวมรกตสำหรับแม่นางท่านนี้เตรียมชุดมาอย่างละ 5 ชุด เ้าสามารถช่วยข้าได้หรอไม่” นิลกาฬพูกพร้อมผายมือมายังหลิน
ั้แ่ที่นางเดินทางมายังเมืองไม้ครามกับนิลกาฬ นางยังไม่ได้หาซื้อเสื้อผ้าใหม่เลย นางยังสวมใส่แต่ชุดผ้าเก่าๆ เขาคิดว่าคงดูไม่ดีเป็แน่ถ้าเขากับหลินยังใส่ชุดผ้าเก่าๆอยู่
“เดียวข้าจะลองไปดูให้พวกท่านโปรดรอสักครู่” ไป๋หนิง เขามาวัดขนาดของนิลกาฉและหลิน
หลังจากวัดขนาดเสร็จแล้วนางก็เดินออกจากห้องไป
“นิลทำไมเ้าจะต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ ให้ข้าด้วยข้าใส่ชุดผ้าเก่าๆได้ชุดเหล่านี้ท่านพ่ออุส่าซื้อมาให้ข้า” หลินพูด
“ข้าไม่บอกว่าเ้าใส่ชุดผ้าเก่าๆแล้วมันไม่ดี ต่อให้เ้าใส่ชุดผ้าเก่าขนาดไหนเ้าก็ยังดูน่ารักอยู่ดี เพียงแต่ข้าคิดว่าถ้าเกิดเ้าได้ใส่ชุดผ้าไหมเ้าน่าจะน่ารักมากขึ้นกว่าเดิม แต่ถ้าเ้าไม่้าข้าก็จะบอกกับแม่นางไป๋หนิงให้เอง” นิลกาฬพูด
“ม..ไม่ใช่ยังงั้น ถ้าเ้า้าจะซื้อให้ข้า ข้าก็จะรับมันไว้เอง” หลินพูดด้วยความเขินอาย
ยูกิและเสวียนซินเองก็รู้สึกอิจฉาหลินอยู่นิดๆ ที่นิลกาฬซื้อชุดผ้าไหมให้แก่นาง แต่พวกนางก็เข้าใจพวกนางเองก็มาจากตระกลูใหญ่ ไม่ได้ขาดแคลนเสื้อผ้าแต่อย่างใด ทำให้พวกนางต้องถอนหายใจด้วยความเสียดาย
ไป๋หนิงรีบวิ่งกลับเข้ามาในห้องทันที
“นายน้อยชุดผ้าไหมของท่าน ข้าได้สั่งตัดให้ท่านเรียนร้อยแล้ว พรุ่งนี้ท่านสามารถมารับชุดผ้าไหมได้เลย”
“ชุดผ้าไหมที่ข้าสั่งไปทั้งหมดราคาเท่าไร”
“หามิได้นายน้อย ตอนนี้ท่านเป็ลูกค้าผู้มีเกียรติของทางร้านต้นไม้ศักสิทธิ์แล้ว ชุดผ้าไหมที่ท่านสั่งตัดถือเป็ของสมนาคุณแก่ท่าน นายน้อยท่านอย่าได้ทำให้ข้าต้องลำบากใจเลย”
“ถ้าเช่นนั้นข้าก็ขอรับน้ำใจของแม่นางไป๋หนิงไว้ก็แล้วกัน พรุ่งนี้เดียวข้าจะมารับชุดด้วยตัวข้าเอง ถ้าเช่นนั้นพวกข้าขอตัวลา” นิลกาฬพูดจบเขายกมือคำนับให้แก่ไป๋หนิง และพวกเขาก็เดินออกจากร้านทันที ไป๋หนิงเดินออกมาส่งพวกเขาจนถึงหน้าร้าน
“นายน้อยท่านนี้ช่างสุภาพ ถอมตน และใจดีเหลือเกิน ถ้าข้าเกิดช้ากว่านี้สัก 2 ปี ต่อให้เป็สาวใช้ของเขาข้าก็ยอม”
ปล.่นี้ผลกำลังยังยุ่งเลยลงช้าไปหน่อย
ปล2.ROM โจรผมจะ 40 ใกล้เปลี่ยนแอสแลเว 555
296
