มนุษย์เกิดมาพร้อมกับความอยากและความโหยหาอันไร้ขอบเขต
เมื่อได้มาซึ่งสิ่งหนึ่ง ก็เริ่มตามหาอีกสิ่งหนึ่ง ทำไมความอยากของคนเราถึงได้มีอยู่ตลอดเวลา
หัวใจที่ดูยังไงก็ไม่ใหญ่เกินไปกว่าฝ่ามือกลับมีความลึกที่ต่อให้ใช้ไม้บรรทัดที่ยาวที่สุดในโลกวัดก็คงไม่พอ
ปริมาตรของจิตใจที่ไม่เคยมีใครกำหนดออกมาเป็หน่วย
"ร้อนจนจะบ้าตายอยู่แล้ว" ใครสักคนในบ้านบ่น
"น่าไปว่ายน้ำ" ใครอีกสักคนในบ้านออกความเห็น
"ใช่ๆ" ใครอีกสักหลายคนในบ้านบอกเห็นด้วย
"ป่ะ ไปว่ายน้ำกัน"
บ้านเราเลยจะพากันไปว่ายน้ำที่สระ
หยิบชุดว่ายน้ำ ผ้าเช็ดตัว...
"อย่าลืมสบู่ยาสระผมล่ะ"
"น้าหาโลชั่นแปปนึง กันแดดเผา"
"เดี๋ยวยายทำกับข้าวไปเผื่อใครหิว"
"กิตเอาลูกโป่งไปใส่น้ำโยนเล่นนะ"
"กรรณไม่มีแว่นกันน้ำ"
"แม่!!! ก้องหาห่วงยางไม่เจอ"
"ใครเห็นที่สูบลมบ้าง ลูกบอลมันแฟ่บ"
"เล็กเอาเกมบอยไปด้วยดีกว่า"
ต่างคนต่างเดินหาข้าวของอุปกรณ์ต่างๆ
ของที่จำเป็กับของที่ดูเหมือนว่าจะไม่จำเป็แต่ก็ยังอยากเอาไป
กว่าจะหยิบนั่นหยิบนี่เสร็จก็เกือบสองชั่วโมง
ไม่รู้ว่าจะลาออกจากการอยู่บนบกไปตั้งถิ่นฐานในสระว่ายน้ำหรือเปล่าแต่สุดท้ายก็ดูเหมือนจะเสร็จ
กำลังจะปิดประตูบ้าน...
"เดี๋ยวๆ ขอไปหยิบกระติกน้ำก่อน"
คงได้ออกแล้วนะ... เราคิดในใจ
ใครสักคนพูดขึ้นมาว่า
"เหมือนลืมหยิบอะไรมาเลย"
สิบนาทีก็ถึงสระว่ายน้ำ ทุกคนเปลี่ยนชุดว่ายน้ำล้างตัวเสร็จก็ะโตูม
เหลือยายที่ไม่ได้ลงน้ำเพราะบอกว่าเดี๋ยวคนเห็นจะใกันนั่งอยู่กับข้าวข้าวของมากมายเรากำลังจะะโตูมบ้าง...
"ไอ้พวกตัวเล็กๆไปลงสระเด็กซะ"ใครสักคนพูดไว้แล้วก็ชี้มือไปอีกทาง
ไอ้พวกตัวเล็กๆคือเรากับน้อง ด้วยความสูงของเด็กตัวเล็กที่ต่อให้เขย่งขายังไงหัวก็ไม่พ้นน้ำว่ายน้ำก็ไม่เป็ ก็เลยทำไรไม่ได้
ก้องเดินหยิบห่วงยางที่แม่พึ่งเป่าให้เสร็จเดินดุ่มๆไปลงสระ
เราจูงมือกิตเดินตามไป
นั่งตีน้ำะโไปะโมาจนเบื่อ สระเด็กทำไมมันเล็กยังกับบ่อปลากัดขนาดนี้
ไม่เห็นสนุกเลย ไม่เอาแล้ว ไปสระผู้ใหญ่ดีกว่า
เดินไปนั่งอยู่ตรงขอบสระเอาขาแกว่งน้ำเล่นดูคนอื่นเค้าว่ายกัน สงสัยว่าพี่เรามันก็สูงกว่าเรานิดเดียวเองทำไมลงสระผู้ใหญ่ได้ มองอยู่นานก็เจอเคล็ดลับบางอย่าง พี่เรามันเกาะแผ่นสี่เหลี่ยมๆไว้แล้วก็ว่ายไปว่ายมาอย่างสนุกสนาน
มันไม่ยักกะจมแฮะ เจ๋ง!!!
เราสงสัยก็เลยถามว่ามันคืออะไร
"นี่เค้าเรียกว่าโฟม เอาไว้ลอยน้ำ" พูดเสร็จมันก็ว่ายไป
นี่แหล่ะ โฟมนี่แหล่ะที่เราตามหา มันคือกุญแจในการลงสระผู้ใหญ่
เราตัดสินใจแล้วว่าจะต้องหาโฟมมาลอยน้ำให้ได้
พอพี่ว่ายกลับมาเราจะขอยืมโฟม
"ไม่เอา อยากได้ก็ไปหาเอาดิ" พี่เราปฏิเสธหัวใจอย่างไร เอ้ย...
ปฎิเสธอย่างไร้เยื่อใย
-
ไม่ง้อหรอก ขอคนอื่นก็ได้ นั่งตีขารอใครสักคนที่มากับโฟม หวังว่าจะมีคนใจดีให้มาเพื่อเราจะได้ลงสระผู้ใหญ่สักที
แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครให้ยืมเลยโฟมคงเป็ของสำคัญในสระว่ายน้ำ
"มาเล่นกัน!!!"เสียงกิตกับก้องะโเรียกให้เรากลับไปสระเด็ก
แต่ใครจะยอมกลับไปเดินในบ่อปลากัดนั่นกันล่ะ
สระผู้ใหญ่น่าตื่นเต้นกว่าตั้งเยอะ
เหมือนแสงสว่างท่ามกลางสายฝน หรือไม่ก็ปาฎิหารย์ไออุ่นในฤดูหนาว
ใครสักคนขึ้นจากสระ ทิ้งสิ่งที่เราตามหาให้ลอยอยู่กลางน้ำเราเจอโฟมที่ไม่มีเ้าของ มันอยู่ใกล้พอที่เราจะะโไปเก็บ ยืนด้อมๆมองๆเล็งอยู่สองสามนาทีก็ตัดสินใจได้ะโคว้าหมับจับโฟม เสร็จเราแน่ คิดในใจตอนจะะโ
แต่เหมือนพี่เราจะลืมบอกต้องจับโฟมยังไงเพราะเหมือนเราจะลอยน้ำไม่ได้ดั่งใจคิดเท่าไหร่ แถมโฟมก็หลุดมือเพราะใที่ขาก้าวไม่ถึงพื้นตัวเราถูกน้ำคลุมไปเรียบร้อย วินาทีแรกที่จมลงไปใต้น้ำพยายามตะเกียกตะกายร้อง
ช่วยด้วย ช่วยด้วย
เราะโเสียงออกไม่หมดเพราะในปากมีแต่น้ำในสระ
น้ำในสระที่ใสๆ พอกลืนลงไปเพราะพยายามหายใจยิ่งทำให้เราใกล้หมดสติ
ทุกอย่างที่มองเห็นเริ่มเลือนลาง เสียงที่ได้ยินค่อยๆเบาลง แล้วก็สลบไป...
เปลือกตาที่ปิดอยู่ถูกสาดโดยแสงสุดท้ายตอนก่อนหกโมงเย็น ดวงอาทิตย์กำลังจะตก
เรากระพริบตาสองสามทีเพื่อปรับภาพให้ชัดขึ้น ทุกคนกำลังเก็บของจะกลับบ้าน ความร้อนที่มีในร่างกายถูกขับออกโดยน้ำในสระไปจนหมดไม่คิดว่าสระมันจะลึกขนาดนั้น ผู้ใหญ่เขาถึงได้บอกว่ายืนไม่ถึงอย่าลงไป ดื้อเองไม่รู้จะโทษโฟมที่หลุดมือไปทำไม เพราะเราประมาทเอง
ตื่นขึ้นมาก็รู้ว่ากิตเห็นเลยะโบอก เสร็จแล้วก็มีคนมาช่วยเอาเราขึ้นมา
ทุกคนถามว่าเป็ยังไงบ้าง เราไม่รู้จะตอบอะไรเพราะจมูกยังแสบเพราะน้ำในสระหัวก็ตื้อไปหมด ยายให้น้องเฝ้าเราไว้บอกว่าอย่าปล่อยเราไปะโลงสระผู้ใหญ่อีก พอตกเย็นก็กลับบ้านแม่บอกว่าเดี๋ยวจะพาไปหัดว่ายน้ำ
5K
