เมื่อจัดการกับคนที่มาโจมตีได้หมดแล้วเซียวหย่งเต๋อจึงพึ่งจะรู้ตัวว่าเมื่อครู่นี้เขาฝืนใช้ร่างกายของซ่งจื่อเหยามากจนเกินไปยามที่เขาซวนเซจะล้มเสี่ยวหยินก็รีบเข้ามาช่วยประคองเขาเอาไว้ในทันที
“ท่านแม่ทัพ”เสี่ยวหยินอุทานออกมาด้วยความเป็ห่วงเซียวหย่งเต๋อจึงได้เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
“พาข้ากลับเรือนไปก่อนเถิดส่วนเื่คนที่จะมารับข้าหากมีผู้ใดมาให้บอกกับพวกเขาว่าเมื่อข้าอาการดีขึ้นจะกลับไปด้วยตนเอง”เมื่อเซียวหย่งเต๋อเอ่ยจบสติของเขาก็ดับวูบลงไปในทันที
ยามที่เซียวหย่งเต๋อได้สติขึ้นมาอีกครั้งก็เป็่เวลาที่เย็นมากแล้วความหิวที่คืบคลานเข้ามาทำให้เขาจำต้องส่งเสียงเรียกเสี่ยวหยินในทันที
“เสี่ยวหยิน”เมื่อเขาส่งเสียงเรียกนางก็รีบเดินเข้ามาแล้วขานรับเขาในทันที
“ข้าหิวแล้ว”เซียวหย่งเต๋อเอ่ยพลางขยับตัวลุกขึ้นความร้าวระบมของาแที่ปริแตกและความบอบช้ำของร่างกายทำให้เสียงของเขาแ่เบาราวกับยุง
“ท่านแม่ทัพรอสักครู่นะเ้าคะบ่าวจะไปนำอาหารมาให้” เมื่อเสี่ยวหยินออกไปแล้ว เซียวหย่งเต๋อจึงได้พึมพำออกมาในทันที
“ร่างกายนี้ของเ้าช่างอ่อนแอและเปราะบางเสียจริง”เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ซ่งจื่อเหยาก็ร้องฮึ! ออกมา
‘ถึงจะอ่อนแอและเปราะบางแต่ก็ยังเคลื่อนไหวได้ไม่เหมือนร่างกายของท่านหรอกนอนนิ่งมาจนถึงบัดนี้ไม่รู้ว่าเป็เพราะดวงิญญาออกจากร่างหรือเป็เพราะว่าร่างกายอ่อนแอจนใช้การไม่ได้กันแน่’เสียงของซ่งจื่อเหยาที่ตอบโต้คำพูดของเขาทำให้เขานิ่งงันไป ความไม่สบายใจของเขาที่ผุดขึ้นมาทำให้ซ่งจื่อเหยารีบแก้ไขคำพูดของตนเองในทันที
‘เอ่ออันที่จริงคำพูดของข้าก็ออกจะเกินเลยไปหน่อย ขอท่านอย่าได้ถือสา’เมื่อซ่งจื่อเหยาเอ่ยเช่นนี้เซียวหย่งเต๋อก็ยิ้มออกมารอยยิ้มของเขาทำให้เสี่ยวหยินที่พึ่งจะเดินเข้ามาแล้วได้เห็นเข้าถึงกับเหม่อลอยไปในทันทีภายในใจของเสี่ยวหยินได้แต่คิดว่านางจะต้องพยายามหาเครื่องแต่งกายที่งดงามให้มากกว่านี้มาให้สตรีตรงหน้าสวมใส่ให้ได้คนงามเช่นนี้แต่กลับแต่งกายเลียนแบบบุรุษช่างเป็เื่ที่น่าเสียดายโดยแท้
“มัวยืนทำอันใดอยู่ตรงนั้นรีบนำอาหารเข้ามาเถิดข้าหิวแล้ว”เมื่อเอ่ยจบเซียวหย่งเต๋อก็พยายามฝืนร่างกายขยับลงจากเตียงแล้วค่อยๆเดินไปที่โต๊ะกลางห้องเสี่ยวหยินรีบนำถาดอาหารไปวางไว้ที่โต๊ะแล้วช่วยประคองเซียวหย่งเต๋อในทันทีเมื่อเขานั่งลงแล้วเห็นว่าอาหารที่เสี่ยวหยินนำมามีแค่เพียงโจ๊กข้าวและน้ำแกงสีใสอีกหนึ่งชามเขาก็นิ่วหน้าแต่เมื่อคิดได้ว่ายามนี้ร่างกายของซ่งจื่อเหยาน่าจะเหมาะกับอาหารเช่นนี้มากกว่าเขาจึงได้พยายามฝืนใจตักโจ๊กขึ้นมากินทีละคำด้วยความจำใจ
“ตึง!ตึง! ตึง!” เสียงลั่นกลองรบที่ดังอยู่หน้าค่ายทำให้เซียวหย่งเต๋อวางช้อนลงเขาหันไปมองเสี่ยวหยินที่ในยามนี้มีสีหน้าตื่นตระหนกอยู่แล้วจึงได้เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น
“เ้าพาข้าไปที่กำแพงค่ายหน่อย”เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้เสี่ยวหยินก็รีบเข้ามาประคองเขาในทันทียามที่เจิ้งหลวนซานเห็นเขาก็พลันสะบัดหน้าหนีแต่เจิ้งหลวนเค่อรีบเดินตรงเข้ามาหาในทันที
“เป็จ้าวชงเขาประกาศว่าหากพวกข้าไม่ส่งตัวท่านคืนกลับไปพวกเขาก็พร้อมจะบุกโจมตีเข้ามาชิงตัวท่าน”เมื่อเจิ้งหลวนเค่อเอ่ยเช่นนี้เซียวหย่งเต๋อก็แค่นเสียงในลำคอออกมาแต่เมื่อคิดได้ว่าในยามนี้เขาอยู่ในร่างของแม่ทัพของจ้าวชงอยู่เขาก็พลันยิ้มออกมาอย่างผู้เหนือกว่าในทันที
‘ท่านจะทำอันใด’เสียงของซ่งจื่อเหยาที่ดังขึ้นในหัวทำให้รอยยิ้มของเซียวหย่งเต๋อพลันกว้างขึ้น
‘วางใจเถิดข้าไม่รังแกเขาหรอกคนที่ข้าอยากจะรังแกนน่าจะเป็สหายของเ้าผู้นั้นมากกว่าหากไม่ใช่เพราะนางทั้งข้าและเ้าก็คงจะไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้’เซียวหย่งเต๋อใช้ความคิดของตนตอบโต้กับซ่งจื่อเหยาอยู่ภายในใจส่วนภายนอกรอยยิ้มของเขาทำนั้นทำให้แม้กระทั่งเจิ้งหลวนเค่อยังต้องหันไปเอ่ยกับเจิ้งหลวนซานด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพรั่นพรึง
“เหตุใดแม่ทัพซ่งจึงมีรอยยิ้มคล้ายคลึงกับท่านอ๋องเช่นนี้พอเห็นแล้วข้าอดคิดไม่ได้ว่าอีกไม่นานก็คงจะได้เห็นเคราะห์ร้ายของผู้อื่น”เมื่อเจิ้งหลวนเค่อเอ่ยเช่นนี้เจิ้งหลวนซานก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยยามที่คนทั้งคู่เห็นว่าซ่งจื่อเหยาเดินขึ้นไปบนกำแพงพวกเขาก็รีบพากันติดตามนางขึ้นไป้าในทันที
“ท่านแม่ทัพ!”เสียงของจ้าวชงดังลั่นขึ้นมาถึง้ากำแพงเซียวหย่งเต๋อที่ยืนอยู่้ามองสำรวจกองกำลังที่จ้าวชงนำมาด้วยสายตาเ็า
“นายกองจ้าวข้าจำได้ว่าบอกไปแล้วว่าถ้าข้าหายดีแล้วก็จะกลับไปเองท่านพาคนข้ามชายแดนมาเช่นนี้ไม่กลัวว่าตนเองจะได้รับโทษที่บังอาจขัดคำสั่งของแม่ทัพเช่นข้าหรือ”เมื่อเซียวหย่งเต๋อที่อยู่ในร่างของซ่งจื่อเหยาเอ่ยออกไปเช่นนี้ก็มีเสียงสตรีผู้หนึ่งส่งเสียงแทรกขึ้นมา
“เหยาเหยาเป็ข้าไม่ดีเองข้าเป็ห่วงเ้าและกังวลว่าหากทิ้งเ้าไว้ที่นี่จะทำให้เ้าได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจจึงได้ขอร้องให้ท่านนายกองจ้าวยกทัพมารับเ้าจนถึงที่นี่เช่นนี้”
“หวังเหม่ยหรงเ้าผายลมอันใดออกมารู้ตัวหรือไม่คนเช่นเ้ามีสิทธิ์อันใดเข้ามาก้าวก่ายเื่ในกองทัพอีกทั้งเหตุใดข้าต้องได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจด้วยข้าอยู่ที่นี่เพื่อฟื้นฟูอาการาเ็ของตนเองเพียงเท่านั้นส่วนเ้าที่ทำตัวเป็สุนัขลอบกัดพาพรรคพวกฝูงหนึ่งมาลอบกัดข้าเมื่อวานนี้ก็ยังส่งสุนัขอีกฝูงมาทำร้ายข้าท่ามกลางการคุ้มกันของทัพฉู่อ๋องยามนี้ยังกล้าบอกว่าเป็ห่วงข้าจนไปขอร้องให้คนของข้าทำความผิดโทษฐานเคลื่อนทัพโดยไร้ซึ่งคำสั่งจากแม่ทัพเช่นข้าอีกหรือ”เมื่อเซียวหย่งเต๋อเอ่ยเช่นนี้หวังเหม่ยหรงก็ส่ายหน้าพลางหลั่งน้ำตาออกมาในทันทีส่วนจ้าวชงนั้นในยามนี้เขาหันไปจ้องมองหวังเหม่ยหรงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงแล้ว
“เหยาเหยาไม่รู้ว่ามีผู้ใดหรือว่ามีสิ่งใดที่ทำให้เ้าเข้าใจข้าผิดแต่ข้าขอยืนยันได้เลยว่าข้าหวังเหม่ยหรงผู้นี้มีแค่เพียงความหวังดีที่จะมอบให้เ้าเพียงเท่านั้น”คำพูดของหวังเหม่ยหรงทำให้เสียงในหัวของเซียวหย่งเต๋อตวาดออกมาในทันที
‘ไร้ยางอาย!’เมื่อได้ยินเช่นนี้เซียวหย่งเต๋อที่ในยามปกติไม่เคยได้มีโอกาสใช้วาจารุนแรงดุด่าสตรีรีบฉวยโอกาสนี้ด่ากราดหวังเหม่ยหรงในทันที
“ไร้ยางอาย!หน้าด้านหน้าทนเสียจริง ช่างเอ่ยออกมาได้ไม่อายปาก เป็เ้าแท้ๆที่นำคนมาซุ่มโจมตีข้าและทำให้พี่น้องของข้าต้องตาย”คำพูดของเซียวหย่งเต๋อทำให้ซ่งจื่อเหยาพึงพอใจเป็อย่างมากนางชื่นชมเขายกใหญ่แต่สายตาของเซียวหย่งเต๋อกลับกำลังจ้องมองหวังเหม่ยหรงที่กำลังบีบน้ำตาอยู่ด้านล่าง
“เหยาเหยาเหตุใดเ้าจึงได้เอ่ยวาจาอันโหดร้ายกล่าวหาข้าเช่นนี้หรือว่าเป็เพราะว่าเ้ารู้สึกผิดที่พาลูกน้องของตนเองไปตายอีกทั้งยังทำให้ร่างกายของตนเองต้องแปดเปื้อนแต่เหยาเหยาเ้าจะมาสาดโคลนใส่ข้าโดยไร้ซึ่งหลักฐานเช่นนี้ไม่ได้นะ”คำพูดของหวังเหม่ยหรงทำให้เซียวหย่งเต๋อตวาดด่านางออกมาอย่างไม่สนใจสายตาของผู้อื่นในทันที
“ข้าถึงได้เกลียดชังสตรีเช่นพวกเ้าอย่างไรเล่าทั้งหน้าหนาทั้งโป้ปดมดเท็จได้อย่างไม่รู้สึกผิดใส่ร้ายป้ายสีโดยไม่ได้สนใจสักนิดว่าความจริงเป็เช่นไรขอแค่เพียงสามารถทำลายฝั่งตรงข้ามได้ต่อให้เป็เื่เลวร้ายเช่นใดเ้าก็ยอมทำ”พูดของเซียวหย่งเต๋อทำให้ซ่งจื่อเหยาส่งเสียงเตือนเขาในทันที
‘ยามนี้ท่านก็เป็สตรีอยู่’เสียงทักท้วงในหัวของซ่งจื่อเหยาทำให้เขากลืนน้ำลายแล้วจึงได้เอ่ยต่อ
“จ้าวชงเ้าอยู่กับข้ามาตั้งนานก็น่าจะรู้ว่าข้าเป็เช่นไรความรู้สึกผิดเดียวของข้าก็คือตกลงไปในหลุมพรางของสตรีเ้าเล่ห์ผู้นี้จนทำให้เหล่าพี่น้องต้องตายส่วนเื่ที่ร่างกายของข้าแปดเปื้อนหรือไม่นั่นล้วนไม่ใช่เื่สำคัญสำหรับข้ายามนี้ร่างกายของข้ายังไม่พร้อมที่จะกลับไปต่อกรกับนางดังนั้นเ้าจงเชื่อฟังข้าพาคนของพวกเรากลับไปก่อนเ้ายกทัพข้ามฝั่งมาด้วยเื่ส่วนตัวของข้าเช่นนี้ไม่ใช่เื่ดีความสัมพันธ์ระหว่างแคว้นคือเื่ใหญ่อย่าปล่อยให้สตรีไร้หัวคิดเช่นหวังเหม่ยหรงมาปั่นหัวของเ้าได้เช่นนี้”เซียวหย่งเต๋อเอ่ยพลางจ้องมองหวังเหม่ยหรงด้วยสายตาเ็าแล้วสอบถามซ่งจื่อเหยาอยู่ในใจว่า
‘หากบุตรีของมหาเสนาบดีหวังตายอยู่ที่ชายแดนเ้าจะต้องรับผิดชอบใช่หรือไม่’คำถามของเขาทำให้ซ่งจื่อเหยารีบตอบกลับในทันที
‘นางรนหาที่ตายเองเหตุใดข้าจึงจะต้องรับผิดชอบเพียงแต่ยามนี้ร่างกายของข้ายังไม่แข็งแรงอีกทั้งยังไม่รู้ว่านางปั่นหัวคนของข้าไปเท่าใดแล้วดังนั้นหากท่านคิดจะลงมือคงจะต้องรอให้ร่างกายของข้ากลับมาแข็งแรงก่อน’เซียวหย่งเต๋อยังไม่ทันได้ตอบกลับคำพูดของนาง ทางด้านจ้าวชงก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
“ท่านแม่ทัพถ้าเช่นนั้นท่านก็รักษาตัวอยู่ที่นี่ไปก่อนพร้อมจะกลับเมื่อไหร่ข้าจะมารับท่านที่นี่ด้วยตนเองส่วนเื่ของคุณหนูหวังเมื่อกลับไปแล้วข้าจะต้องตรวจสอบนางอย่างแน่นอน”เมื่อจ้าวชงเอ่ยเช่นนี้เซียวหย่งเต๋อก็พยักหน้าจ้าวชงจึงได้สั่งให้คนของตนเองควบคุมตัวของหวังเหม่ยหรงเอาไว้
"ซ่งจื่อเหยาเ้าป้ายสีข้า คอยดูเถิดข้าจะต้องหาทางส่งข่าวนี้ไปที่เมืองหลวงให้ได้" เมื่อหวังเหม่ยหรงเอ่ยเช่นนี้จ้าวชงก็สั่งให้คนนำผ้ามาอุดปากของนางในทันทีเขาหันมาคารวะแม่ทัพของตนที่ยืนอยู่บนกำแพงค่ายทหารของแคว้นต้าเป่ยแล้วจึงได้สั่งให้คนของเขาเคลื่อนทัพกลับไปยังฝั่งชายแดนแคว้นเหลียนในทันที
2K
