“ข้าจะบอกเ้าว่า ด้วยพลังจากจิตของเ้าที่สูง เ้าจะถูกคนในหมู่บ้านเล่นงานเอาได้… เ้าไม่รู้กฏของยุทธภพหรือยังไง”
ยุทธภพ?
“พูดเื่อะไรของยายนะ ยุทธภพ?”
หญิงชราที่เห็นว่าเฉินเฟยไม่เข้าใจก็ดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย
“เ้าไม่ใช่คนของยุทธภพอย่างนั้นรึ”
เฉินเฟยเมื่อได้ยินที่หญิงชราถามก็พอจะจับจุดได้ ดูเหมือนว่าหมู่บ้านที่หยูฮัวร์มาจะไม่ธรรมดาอย่างที่คิดแล้ว
เฉินเฟยจำได้ว่าเขาเคยมาที่นี่แต่ไม่เห็นจะมีใครมาขวางเขาไว้
“อย่าบอกนะว่าการที่เรากลับมาจากอีกโลกหนึ่ง จะทำให้ยายคนนี้คิดว่าเราเป็คนของยุทธภพ…”
เฉินเฟยปวดหัวตุบๆ เขามองไปที่หญิงชราก่อนที่จะถาม
“ผมพูดเล่นเท่านั้น อย่าถือสาอะไรผมเลย จริงๆผมเป็คนของยุทธภพ แต่ไม่ใช่คนของหมู่บ้านนี้”
เฉินเฟยกลับคำแบบ 180 องศา หญิงชราสงสัยแต่พอนึกได้ว่าพลังจากจิตของเฉินเฟยนั้นไม่ธรรมดาเลย ไม่มีทางที่เขาจะไม่ใช่คนของยุทธภพ
“เข้าใจละ แล้วเ้าเป็คนของพรรคไหน”
พรรค? พรรคไรอีกเนี่ย
เฉินเฟยคิดๆ เขาคิดได้ถึงชื่อๆหนึ่งในหนังจีนกำลังภายในที่เขาชอบดู เขาพูดออกมาโดยที่ไม่คิด
“พรรคกระยาจก!”
“พรรคกระยาจก?”
หญิงชรามองเฉินเฟยั้แ่หัวจรดเท้า มองยังไงเขาก็ไม่น่าจะเป็คนของพรรคกระยาจกได้
หญิงชรานิ่งไปอยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพูดขึ้น
“ถึงเ้าจะไม่ได้แต่งตัวเหมือนพวกพรรคกระยาจกก็ตาม แต่ใครจะไปรู้ พวกคนจากพรรคกระยาจกส่วนใหญ่ก็เป็พวกเข้าใจยากอยู่แล้ว… เอาเถอะ ถามไปก็มากความ รับนี่ไป ข้าจะถือว่านี่เป็การช่วยแม่หนูน้อยที่มาอุดหนุนข้าบ่อยๆก็แล้วกัน”
ผญิงชราโยนบางอย่างให้กับเฉินเฟย มันคือป้ายเล็กๆที่ทำจากไม้ ที่บนไม้มีตัวอักษรสีทองเขียนเอาไว้ เฉินเฟยััมานาได้จากป้ายไม้นี้
เฉินเฟยแค่มองดูก็รู้แล้วว่าป้ายนี้ไว้ใช้ทำอะไร
“ขอบคุณคุณยายที่ช่วยเหลือ”
เฉินเฟยประกบหมัดกับมือเข้าด้วยกัน แสดงความเคารพแบบในหนังที่เขาจำได้ หญิงชราหัวเราะออกมา
“คนจากพรรคกระยาจกแปลกสมชื่อ ปกติเขาไม่มีใครทำความเคารพกันแบงนั้นแล้ว เอาเถอะๆ เ้าเรียกข้าว่ายายเงี้ยวก็ได้จากนี้ไป ไปซะ ไปดูแลน้องของเ้า”
เฉินเฟยได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะด้วยความเขิน ก่อนที่จะขอตัวและตามหยูฮัวร์ไป
หลังจากที่เขาเดินจากยายเงี้ยวมาได้สักครู่หนึ่งแล้ว แววตาของเขาก็แหลมคมขึ้น
“สื๋อเอ้อ นายพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับเื่ของยุทธภพบ้างไหม นายบอกว่าโลกนี้เป็ของฮาเดส แล้วทำไมถึงได้มีอะไรเกี่ยวกับยุทธภพขึ้นมาได้…”
“ท่านเฉินเฟย ท่านฮาเดสจริงๆเป็เทพที่ให้ความอิสระแก่ผู้คนภายใต้การปกครองของเขา เขาไม่ได้บังคับให้ทุกคนจะต้องนับถือเขาแต่ผู้เดียว ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเลือกเดินบนเส้นทางของตนเอง”
เฉินเฟยเพิ่งเคยได้ยินอะไรแบบนี้
“เป็เทพที่รักประชาทิปไตยสินะ”
เฉินเฟยพอคิดถึงคำพูดของฮาเดสที่บอกว่าเขาเป็โปรเฟสชั่นนัลน่าจะเป็เื่จริง เทียบกันระหว่างโลกนี้ที่ฮาเดสเป็ผู้ดูแล กับอีกโลกที่เขาถูกลักพาตัวไป โลกนั้นที่ซุสเป็ผู้ดูแลเรียกได้ว่าห่วยแตกมาก
“สื๋อเอ้อ ฉันมีอะไรอย่างอื่นที่จะถามอีก นายรู้ใช่ไหมว่าฮาเดสกับซุสเป็เทพที่มาจากกลุ่มอำนาจเดียวกัน ฉันอยากจะถามนอกจากกลุ่มอำนาจของเหล่าเทพกรีกโรมันแล้ว ยังมีเทพจากกลุ่มอำนาจอื่นอยู่อีกไหม”
สื๋อเอ้อเงียบสักครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบ
“เรียนท่านเฉินเฟย ที่บนนั้นยังมีกลุ่มอำนาจอื่นอีกนอกจากกลุ่มอำนาจของท่านฮาเดส กับท่านซุส ยังมีกลุ่มอำนาจอื่นๆอีกมากมาย แต่กลุ่มอำนาจต่างๆจะไม่เข้าไปยุ่งกับกลุ่มอำนาจของกลุ่มอื่น เพราะฉะนั้นท่านเฉินเฟยไม่ต้องกังวลไป…”
เฉินเฟยพยักหน้าดูเหมือนมันจะเป็อย่างนั้น
“ถ้าคนจากยุทธภพที่ยึดหลักการจากตำนานของเหล่าทวยเทพจีนรู้ว่าโลกนี้ถูกปกครองโดยหนึ่งในเทพจากตำนานอื่น พวกเขาจะคิดยังไงนะ”
เฉินเฟยไม่อยากจะคิดว่าพวกเขาจะสับสนขนาดไหน
“ท่านเฉินเฟย ท่านคิดผิดอีกแล้ว โลกนี้ถูกปกครองโดยท่านฮาเดสก็จริง แต่ท่านฮาเดสไม่มีสิทธิ์ตัดสินผู้คนที่นับถือพลังของกลุ่มอำนาจอื่นหรือผู้ที่ไร้พลัง หากท่านฮาเดสทำอะไรกับผู้ที่นับถือพลังของกลุ่มอำนาจอื่นหรือผู้ที่ไร้พลังโดยปราศจากเหตุผลละก็ ท่านฮาเดสจะถูกลงโทษอย่างหนัก จากกฏของเอกภพ ไม่มีเทพองค์ไหน้าถูกลงโทษอย่างแน่นอน”
“กฏของเอกภพ…”
เหล่าเทพเองก็ต้องอยู่ภายใต้กฏด้วยแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ทำให้เทพที่มีพลังมหาศาล ไม่สามารถทำอะไรผู้คนธรรมดาที่บริสุทธิ์ได้ ถึงแม้ว่าเขาอยากทำก็ตาม
เฉินเฟยเดินนามหยูฮัวร์พร้อมกับคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เขารู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านแล้ว หยูฮัวร์สามารถเดินผ่านทางเข้าหมู่บ้านได้ง่ายๆ แต่ทว่าเขานั้นไม่
“ช้าก่อน”
“อะไรอีกละทีนี้”
เฉินเฟยหันไปหาคนที่บอกให้เขาหยุด คนที่บอกให้เขาหยุดเป็ชายรูปร่างสูงกำยำ เขายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน
“คนจากยุทธภพ ไม่สามารถเข้าไปในหมู่บ้านได้หากไม่ได้รับการอนุญาติ”
ชายรูปร่างกำยำหยิบพลองที่วางไว้ใกล้ๆขึ้นมาก่อนที่จะเดินไปหาเฉินเฟย
เฉินเฟยไม่อยากมีปัญหา เขาหยิบตราไม้ที่ยายเงี้ยวให้กับเขามา และยื่นให้กับชายรูปร่างกำยำ
ชายรูปร่างกำยำเมื่อมองไปที่ป้ายถึงกับหน้าซีด
“ปะ ปะ ป้ายไม้ทองคำ ต้องขอประทานอภัยอย่างสูง ข้าน้อยไม่คิดว่าท่านจะเป็แขกของท่านผู้าุโเงี้ยว”
เฉินเฟยพยักหน้าเขาพอจะรู้อยู่ว่ายายเงี้ยวนั้นจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน อาการที่แสดงออกมาจากสีหน้าของชายรูปร่างกำยำเป็อะไรที่เฉินเฟยคิดไว้อยู่แล้ว
เฉินเฟยจากนั้นก็เดินเข้าหมู่บ้านไปโดยไม่สนใจชายรูปร่างกำยำ เขาจำเป็ต้องตามติดหยูฮัวร์กันไม่ให้เกิดอันตรายขึ้น ยิ่งเขารู้ว่าหมู่บ้านนี้ไม่ธรรมดาด้วยแล้วนั้น เขายิ่งปล่อยหยูฮัวร์ไว้ที่นี่ไม่ได้ใหญ่
“เป็พี่ชายนี่ก็ลำบากเหมือนกันแหะ”
2K
