So Bad รักร้ายของนายสารเลว

So Bad....รักร้ายของนายสารเลวChapter..............................6
"อุ่นคิดดีแล้วหรอ"
"อื้ม คิดดีแล้ว ไม่อยากให้พี่น้ำหวานเป็นห่วง อยากเลี้ยงปุยนุ่นให้ดีที่สุด "
"เฮ้ออ สู้ๆนะแก ฉันกับยัยมิ้นเป็นกำลังใจให้ มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ ไปละ" วันนี้ยัยมิ้นแวะมาหาฉันที่คอนโด พอรู้เรื่องก็บอกว่าเสียดายอีกแค่ไม่กี่เดือนก็จะจบแล้ว ฉันได้แต่ยืนมองเพื่อนสุดที่รักใส่ชุดนักศึกษาไปสอบวันสุดท้ายอย่างนึกเสียดาย แต่ยังไงตอนนี้อนาคตปุยนุ่นก็สำคัญสำหรับฉันที่สุด ฉันไม่อยากให้พี่น้ำหวานเป็นห่วง ในเมื่อปุยนุ่นอยู่ในความดูแลของฉันเป็นลูกสาวฉันแล้วฉันก็จะทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด ...........................................
"ปุยนุ่นเสร็จรึยังลูก"
"เสร็จแล้วค่ะ แม่อุ่นจะพาปุยนุ่นไปหาเพื่อนแม่อุ่นใช่มั้ยคะ" วันนี้ป้าติ๋มไม่ว่างฉันก็เลยต้องพาปุยนุ่นไปทำงานด้วย เด็กน้อยรีบตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวด้วยตัวเอง พอรู้ว่าฉันจะพาไปทำงานด้วย
"แล้วรู้จักชื่อเพื่อนแม่อุ่นแล้วหรอคะ "
"ไม่รู้ค่ะ แต่เขาใจดีมากเลยนะคะ ดูสิซื้อขนมมาฝากปุยนุ่นอีกแล้ว"
"ตัวแสบ ป่ะพร้อมรึยังคะ"
"พร้อมค่ะ" ดูท่าทางจะร่าเริงเป็นพิเศษนะคะลูก มีทั้งกระดาษวาดรูป สีไม้ ดินสอ แถมยังบอกอีกว่าจะไปชวนเพื่อนแม่อุ่นวาดรูปด้วยกัน..................................................
ออดดดดดด ออดดดดดดดแอดดดดด
"สวัสดีค่ะเพื่อนแม่อุ่น"
"อ้าวปุยนุ่น" ผมรีบวิ่งมาเปิดประตูแล้วก็พบว่ามีเด็กน้อยที่ผมอยากเจอยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับแม่ของเธอ ปุยนุ่นยังไม่รู้จักชื่อของผมเธอก็เลยเรียกผมว่าเพื่อนแม่อุ่นตลอดทุกครั้ง
"เข้ามาข้างในก่อนเร็ว"
"กินข้าวมารึยัง หื้มม"
"ยังเลยค่ะ เมื่อเช้าแม่อุ่นรีบ ปุยนุ่นก็ยังไม่ได้กินอะไรมาเลยค่ะเพื่อนแม่อุ่น"
"เรียกอย่างอื่นได้มั้ย " ผมหลุดขำออกมาทุกครั้งที่ได้ยินปุยนุ่นเรียกผมแบบนี้
"จะให้เรียกว่าอะไรดีคะ"
"แล้วอยากเรียกว่าอะไรหล่ะ หื้ม" เด็กน้อยทำตาปริบๆเอียงคอถามผมด้วยท่าทีที่น่าเอ็นดู ผมคิดว่าผมคงหลงรักปุยนุ่นเข้าให้แล้ว
"เรียกป๊ะป๋าได้มั้ยคะ"
"ปุยนุ่นไม่เอาค่ะลูก"
"ได้สิ " ผมตอบตกลงในทันที ปุยนุ่นดีใจยกใหญ่ ยิ่งผมเห็นรอยยิ้มเล็กๆนั้นมันยิ่งทำให้ผมมีความสุข แปลกดีนะ ป๊ะป๋างั้นหรอก็ถือว่าแปลกดีสำหรับผม
"จริงหรอคะ เย่ๆปุยนุ่นจะมีป๊ะป๋าแล้ว เย่ๆ" ผมก็จะมีลูกสาวแล้วยังงั้นหรอ รู้สึกดีเหมือนกันนะ มีเด็กน้อยมาเรียกว่าป๊ะป๋า แล้วแม่เด็กหล่ะจะให้เรียกว่าอะไรดี ผมสังเกตเห็นสีหน้าของคนเป็นแม่เหมือนจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่
"ปุยนุ่นคะ แม่อุ่นบอกว่ายังไง ห้ามดื้อ ห้ามซน ห้ามเสียงดัง"
"อย่าดุแกสิ มีอะไรก็ไปทำได้แล้ว" บังอาจมาดุลูกสาวของผมได้ยังไง สีหน้าของเธอดูสลดลงไปในทันที ผมไม่ได้เป็นคนใจร้ายนะ แค่ไม่อยากให้ใครมาดุปุยก็เท่านั้นเอง "ป๊ะป๋ารู้มั้ยแม่อุ่นจะพาปุยนุ่นไปเที่ยวทะเลด้วยนะคะ"
"หรอครับ ให้ป๊ะป๋าไปด้วยได้มั้ย"
"ได้ค่ะ แต่ต้องรอแม่อุ่นเก็บเงินให้ได้เยอะๆก่อนนะคะ" เก็บเงินงั้นหรอ ผมไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะทำเพื่อลูกได้มากขนาดนี้ เธอยอมดรอปเรียนลาออกจากมหาวิทยาลัย ยอมเสียสละอนาคตของตัวเองเพื่อเด็กน้อยคนนี้ ถือว่าเธอเป็นแม่ที่ดีมากคนนึงเลยหล่ะ
"งั้นเอาอย่างนี้ ป๊ะป๋าช่วยออกเงิน เราจะได้ไปเที่ยวทะเลกันเร็วๆดีมั้ย"
"ดีค่ะ แม่อุ่นขาาาา เราจะได้ไปเที่ยวทะเลกันเร็วๆแล้วนะ" ปุยนุ่นรีบวิ่งไปหาแม่ของเธอที่กำลังเก็บกวาดห้องครัวอยู่ทันที สงสัยจะดีใจมาก ........................................
"คืนนี้แม่อุ่นต้องไปทำงานอีกแล้วหรอคะ"
"ไปสิคะ เดี๋ยวจะไม่มีเงินไปเที่ยวทะเลนะ" ผมแอบได้ยินสองแม่ลูกคุยกันงุ้งงิ้ง นี่มันก็จะได้เวลาเลิกงานของเธอแล้ว ยัยนี่ต้องไปทำงานที่อื่นอีกอย่างนั้นหรอ
"แม่อุ่นยังไม่ได้พักเลยนะ แม่อุ่นเหนื่อยปุยนุ่นรู้ ไม่ไปทะเลแล้วก็ได้ ไม่อยากไปแล้ว"
"โถ คนดีของแม่ " น้ำตาแห่งความดีใจหลั่งไหลออกมา เด็กน้อยช่างพูดไปรู้จักคำพวกนี้มาจากไหนกัน ปุยนุ่นคงอยากจะให้แม่ของเธอพักผ่อน เฮ้ออ สองแม่ลูกคู่นี้มีอะไรดีทำไมผมถึงทำให้ผมอยากดูแล ทั้งๆที่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่อง แถมยังมีลูกติดอีกต่างหาก ที่สำคัญไปกว่านั้นผมแม่งเสือกหลงรักเด็กคนนี้เข้าให้แล้ว ส่วนแม่เด็กหน่ะหรอ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไรกันแน่ ผมแค่อยากช่วยเธอไม่อยากเห็นเธอเหนื่อยไปมากกว่านี้ก็เท่านั้น แต่ตอนนี้ผมยังคงไม่พร้อมที่จะหยุดที่ใคร ...
"ปุยนุ่นไม่อยากให้แม่อุ่นเหนื่อย ทุกครั้งที่แม่อุ่นทำงานหนักแม่อุ่นก็จะตัวร้อนจี๋ ปวดหัวตุ๊บๆเหมือนที่ปุยนุ่นเคยเป็น ไม่ไปแล้วค่ะ "
"แล้วถ้าป๊ะป๋าพาไปหล่ะ ปุยนุ่นจะไปมั้ยครับ"
"จริงหรอคะ ป๊ะป๊าพูดจริงหรอค่ะ"
"พูดจริงสิ " เด็กน้อยรีบวิ่งเข้ามาสวมกอดผมทันที ความแรงทำให้ร่างผมเซถลานิดหน่อย
"ให้แม่อุ่นไปด้วยนะคะ นะคะๆๆ"
"ได้สิ เราจะไปกัน อื่มม พรุ่งนี้เลยดีมั้ย"
"พรุ่งนี้ฉันไม่ว่างค่ะ คือพอดีตอนเย็นรับงานไว้ " ไม่รู้จะขยันไปถึงไหนกัน เงินเดือนที่ผมให้เธอทุกเดือนก็น่าจะพอใช้จ่าย รวมทั้งค่าเทอมที่กำลังจะมาถึงของปุยนุ่นด้วย ถ้าถึงวันนั้นจริงๆผมก็คงจะช่วยสมทบค่าเทอมปุยนุ่นด้วยอีกแรง
"แม่อุ่น" น้ำเสียงของปุยนุ่นดูเศร้าลงไปในทันที
"ไปยกเลิกซะ ฉันจะจ่ายค่าแรงให้ แล้วก็เตรียมเก็บกระเป๋าพรุ่งนี้สายๆฉันจะไปรับ"
"เอ่อ คือ ว่า"
"ไม่มีแต่ " ค่าแรงมันจะซักเท่าไหร่กัน ทีนี้ก็ไปเที่ยวได้อย่างสบายใจ จะว่าไปผมก็ไม่ได้ไปทะเลนานแล้วนะ
"ป๊ะป๊าอย่าดุแม่อุ่นสิคะ"
"ถ้าไม่ดุแล้วแม่อุ่นจะยอมไปกับเราหรอครับ ดูสิ ห่วงแต่งาน" ผมสังเกตเห็นสีหน้ายัยแม่ตัวแสบแล้วอยากจะจับมาตีก้นซะจริงๆ มองๆดูแล้วเธอก็ดูเหมือนวัยรุ่นทั่วไป หน้าตาน่ารัก ผิวพรรณ รูปร่างของเธอยังคงรูปสวยไม่เหมือนผู้หญิงที่เคยผ่านการมีลูกมาเลยแฮะ ผมมันก็ผู้ชายก็ต้องมีบ้างเรื่องแบบนี้ หลงรักแม่หม้ายหรอวะ คนอย่างมิกิเนี่ยนะ
"ป่าวซะหน่อย" ยัยนี่เวลาทำหน้าแบบนี้ก็น่ารักดีแฮะ ทำเป็นงอน
"งั้นก็ตามนี้ พรุ่งนี้ฉันจะไปรับสายๆ บอกที่อยู่ด้วยละกัน"
"เย่ๆๆ ปุยนุ่นจะได้ไปทะเลแล้ว"..........................................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.6 ป๊ะป๊าคนใหม่100%

นิยายแนะนำ

So Bad รักร้ายของนายสารเลว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.6 ป๊ะป๊าคนใหม่100%

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้