ด้วยความเป็ห่วงเ้าหญิงซานัส องครักษ์หญิงรีบขอเข้าพบนายพลแห่งแคว้นอินนะทันที ในระหว่างที่องครักษ์เดินเข้าไปในกระโจมของท่านนายพล ก็เห็นท่านนายพลยืนหันหลังทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่
“ข้าคือองครักษ์แห่งแคว้นซาตี มีเื่จะคุยกับท่านค่ะ”
แต่แล้วเมื่อนายพลคนนั้นหันมา ทำให้องครักษ์หญิงถึงกับใอย่างมาก
“ท่าน ท่าน ท่านคือ พ่อหลวงอินทะราช”
“555 ท่านองครักษ์ช่างกว้างขวางจริงๆ ไม่คิดว่าจะรู้จักเราเลยนะ เราขอชื่นชมเ้าจริงๆ”
“แล้วผู้ที่เข้าไปกับเ้าหญิงซานัสเป็ใครเพคะ ไหนว่าเป็องค์พ่อหลวง”
“แล้วเื่อะไรเราจะต้องเสี่ยงอันตรายเข้าไปด้วยตัวเองด้วยล่ะ เราก็แค่ให้คนสนิทของเราชื่อ อินคา ปลอมเป็เราเข้าไปแทน”
“พระองค์ทรงมีวัตถุประสงค์อะไรเพคะ”
“เดี๋ยวเ้าก็รู้เอง แล้วเ้ามีอะไร”
“หม่อมฉันจะทูลขอเข้าไปในถ้ำเพื่อคุ้มครองเ้าหญิงเพคะ”
“เราไม่อนุญาต หากเ้าหรือใครก็ตามลักลอบเข้าไปในถ้ำ เราจะสั่งให้ทหารโจมตีทันที ถ้าถึงคราวนั้น เราก็ไม่อาจรับรองความปลอดภัยของเ้าหญิงซานัส”
องครักษ์ได้แต่เม้มปากเพราะเจ็บใจที่ไม่อาจเข้าไปช่วยเ้าหญิงได้
“เอาล่ะเ้ากลับไปได้แล้ว อย่าลืมล่ะ หากเ้าละเมิดคำสั่ง เราก็พร้อมที่จะบุกโจมตีเช่นกัน”
“หม่อมฉันทูลลา”
*****************************************
เช้าวันถัดมา พ่อหลวงตัวปลอมได้ประคองเ้าหญิงเดินออกมาจากถ้ำ ทหารทั้งสองแคว้นต่างแสดงความยินดี
องครักษ์เห็นเ้าหญิงได้รับาเ็รีบเข้าไปรับตัวเ้าหญิงเพื่อประคองแทนชายคนนั้น จากนั้นอินคาผู้ที่ปลอมเป็พ่อหลวงก็รีบเดินไปพบพ่อหลวงทันที
“กระหม่อมและเ้าหญิงได้พบสมบัติแล้ว และนี่คือสัญญายกสมบัติทั้งหมดให้แคว้นอินนะพะย่ะค่ะ”
“555 ดีมากอินคา เ้าทำได้ดีมาก”
เ้าหญิงได้ทอดพระเนตรเห็นชายคนรักเดินไปหานายพล แต่อากัปกิริยาของชายคนนั้นกลับนอบน้อมกับท่านนายพลผู้นั้นอย่างมาก ทั้งๆ ที่เขาคือพ่อหลวงไม่ใช่หรือ ทำให้ทรงแปลกพระทัยเป็อย่างมาก “ธานันต์พาเราไปหานายพลคนนั้น เร็วเข้า”
“แต่ว่า…” องครักษ์ไม่อาจปฏิเสธจึงรีบประคองเ้าหญิงไปพบพ่อหลวงตัวจริง
*****************************************
“นี่มันหมายความว่ายังไงเพคะ” เ้าหญิงซานัสรีบตรัสถามทันที
อินคาได้แต่ก้มหน้าไม่ตอบคำถามใดๆ
“อ้าว เ้าหญิงซานัส ท่านสบายดีหรือไม่ ขอบคุณท่านมากจริงๆ ที่ช่วยหาสมบัติให้เรา แถมยังยกสมบัติทั้งหมดให้เราอีก” “เอ้อ ใช่ เราลืมแนะนำตัว เราคือ พ่อหลวงอินทะราชตัวจริง ส่วนนี่คืออินคา เป็ที่ปรึกษาของเราเอง เป็ไงอินคาแสดงเป็เราเหมือนมั้ย 555” พ่อหลวงอินทะราชตรัสอย่างเยาะเย้ย
“นี่พระองค์ทรงหลอกหม่อมฉันทำไม ส่วนท่าน ท่าน แค่กๆ แค่กๆ แค่กๆ” เ้าหญิงซานัสทรงเสียพระทัยอย่างมากที่ถูกหลอก
“เ้าหญิง เ้าหญิง เพคะ พระทัยเย็นก่อนเพคะ” องครักษ์ห่วงในพระอาการของเ้าหญิง
“พาเรากลับที่พักเดี๋ยวนี้ธานันต์” เ้าหญิงซานัสทรงทนอยู่ที่นี่ไม่ไหวแล้ว
แต่ระหว่างที่ธานันต์กำลังประคองตัวเ้าหญิงไปพักนั้น พ่อหลวงยังคงตรัสเยาะเย้ยไม่หยุด
“เราไม่นึกเลยว่าเ้าหญิงฉลาดๆ อย่างท่านจะหลงกลเราได้ง่ายเช่นนี้ เราเพียงแค่ให้อินคาผู้ซึ่งแสดงละครเก่งมาปลอมเป็เราและหลอกให้ท่านหลงรักจนกระทั่งท่านยอมเชื่อใจถึงขั้นยกสมบัติทั้งหมดให้แคว้นอินนะ เราอดชื่นชมอินคาไม่ได้เลยนะเนี่ย 555 555”
คำเยาะเย้ยและเสียงหัวเราะที่ดังกึกก้องขององค์พ่อหลวง ช่างบาดลึกเข้าไปในพระทัยของเ้าหญิงซานัสยิ่งนัก ตอนนี้เ้าหญิงซานัสมีน้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย พระทัยในตอนนี้บอบช้ำอย่างมาก พอคิดถึงว่าพ่อหลวงเป็ผู้โเี้จริงๆ แคว้นซาตีคงจะเลี่ยงภัยาไม่ได้ และเพราะตนหลงกลยอมยกสมบัติและโดนอินคาิ่พระเกียรติขนาดนี้ คงทำให้แคว้นซาตีไม่อาจยอมรับเ้าหญิงองค์นี้ได้อีกต่อไป พอเ้าหญิงเดินไปได้อีกสามก้าวก็ถึงกับกระอักเืล้มไปกองกับพื้นทันที
“เ้าหญิงเพคะ ทำพระทัยดีๆ ไว้เพคะ เ้าหญิง” องครักษ์หญิงรีบะโเรียกทหารฝ่ายแคว้นซาตีเข้ามาหา เพื่อช่วยอุ้มเ้าหญิงเข้าไปในกระโจมทันที
ในตอนนี้เ้าหญิงอยู่บนเตียง ร่างกายหมดเรี่ยวแรง แทบจะไม่มีแรงตรัส แต่ใช้กำลังเฮือกสุดท้ายจับมือองครักษ์ประจำตัวแล้วตรัสว่า “เราไม่ไหวแล้ว คงมีชีวิตอีกได้ไม่นาน เราเสียใจที่หลงกลพวกมัน เราฝากเ้าขอโทษเ้าหญิงซาติกานต์ด้วย และขอให้เ้าช่วยปกป้องคุ้มครองแคว้นซาตีด้วยนะ ลาก่อน….” แล้วเ้าหญิงซานัสก็สิ้นพระชนน์ทันที
“เ้าหญิง เ้าหญิง ฮือฮือ” องครักษ์หญิงได้แต่ะโเรียกพระองค์ด้วยความโศกเศร้า
เหล่าทหารแห่งแคว้นซาตีถึงขั้นท้อแท้หมดกำลังใจเพราะในตอนนี้แคว้นซาตีได้สูญเสียกำลังสำคัญอย่างเ้าหญิงซานัสไป
288
![ณ กลางใจรัก [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661882651_52777463.webp)
