ย้อนเวลามาพร้อมระบบวาดรูป ที่จับต้องและกินได้

         และเห็ดน้อยก็เริ่มจัดการวาดรูปเมล็ดพันธุ์ข้าววิเศษพวกนี้ทันที โดยจัดการแบ่งใส่กระสอบในจำนวนกระสอบละ 25 กิโลกรัม ให้เรียบร้อย

     แต่ถ้าครอบครัวใดต้องการพื้นที่ไร่ปลูกข้าวมากกว่าก็จะให้เพิ่มเติมตามจำนวนไร่เลยทันที เพราะแต่ละครอบครัวสมาชิกนั้นมีไม่เท่ากันอย่างแน่นอน ไหนจะจำนวนที่ทำมาหากินอีกก็มีไม่เท่ากัน

“รูปวาดวิเศษแผ่นนี้คงจะต้องทยอยออกมาใช้ล่ะเพราะว่าเราวาดเผื่อเอาไว้เยอะเลย เผื่อเหลือที่กว่าของขาดล่ะนะ ถ้าขาดก็จะต้องเสียโอกาศไปอีกครั้งเพื่อใช้วาดรูปเมล็ดพันธุ์ข้าวพวกนี้น่ะสิ เรื่องอะไรเห็ดน้อยจะยอมเชอะ…ไม่มีทางฮิ…ฮิ…”เห็ดน้อย วาดเมล็ดพันธุ์ข้าว เสร็จเรียบร้อยแล้วเพียงแต่ว่าเห็ดน้อยเองเสียเวลาลบ เขียน ลบ และเขียน สำหรับการเพิ่มจำนวนกระสอบเมล็ดพันธุ์ข้าวอยู่นั่นเอง

     แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองทยอยใช้ภาพจากรูปวาดวิเศษเหล่านี้ได้ ก็เลยเขียนเผื่อไว้เสียเยอะเลยแบบว่างกและต้องคุ้มค่าที่สุดต่อการใช้งานนี้
  

##

  “ยอดคงเหลือจะอยู่ที่ 235 หลังจากหักรูปเมล็ดพันธุ์ข้าวออกไปแล้ว”เห็ดน้อย
 

     เมื่อวาดรูปวิเศษเมล็ดพันธุ์ข้าว สำหรับเอาไว้แจกจ่ายชาวบ้านตามชนบทแล้ว และเป็นครั้งแรกเลยที่เห็ดน้อยไม่ต้องตรวจสอบละเอียดถี่ถ้วนมากนักเพราะแค่วาดเมล็ดพันธุ์ข้าวเพียงกระสอบเดียวแล้วบวกเพิ่มจำนวนที่ต้องการเพียงเท่านั้นเอง 

     “เห็ดน้อย วาดรูปเมล็ดพันธุ์ข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะกระสอบหนึ่งจะบรรจุเมล็ดพันธุ์ข้าว 25 กิโลกรัมค่ะ”เห็ดน้อย

     “น้องเห็ดน้อยจะเอาออกมาเลยไหม และจะเก็บไว้ตรงไหนดีล่ะ”พี่รองถู่โต้ว

     “เห็ดน้อยจะเอาออกมาไว้สำหรับเพียงพอให้กับคนในหมู่บ้านถูเพี่ยนของพวกเราก่อนค่ะ เผื่อว่าใครอยากจะได้เมล็ดพันธุ์ของข้าวเพิ่มเติม ส่วนพวกชาวบ้านด้านนอกเอาไว้พวกเราไปแจกจ่ายค่อยนำออกมาค่ะ ไม่อย่างนั้นแล้วพวกเราจะเหนื่อยยกและขนไปมานะคะ”เห็ดน้อย 

     “จริงด้วย”พวกพี่ชาย

    “เห็ดน้อย หลานสาวของปู่ช่างเป็นเด็กฉลาดเสียจริงๆเลยนะ”ปู่

     “แน่นอนอยู่แล้วค่ะปู่ ฮิ..ฮิ….”เห็ดน้อย กอดอกเชิดหน้าแต่พุงน้อยๆดันจะยื่นออกมาล้ำหน้าแทนเสียแล้ว

     พ่อเลยแกล้งก้มลงเป่าพุงที่ยื่นออกมาของลูกสาวอย่างหยอกล้อ 

     “ฮ่า….ฮ่า…..ฮ่า…..เห็ดน้อย จั๊กจี้ค่ะพ่อ”เห็ดน้อย บิดตัวไปมาเพื่อหนีพ่อของตัวเอง

     พี่พริกหวาน ก็เข้ามาเล่นด้วยกับพ่อและน้องสาวก็เลยกลายเป็นโดนเป่าพุงไปด้วยอีกคน เสียงหัวเราะคิกคักและเสียงกรี๊ดของสองสาวน้อยดั่งลั่นไปทั่วโรงนาหลังใหม่เลย

     “พอได้แล้วเดี๋ยวหลานสาวแม่จะอ้วกได้นะ พวกเด็กๆ พึ่งกินข้าวเช้ากันอิ่มมาไม่ถึงชั่วโมงดี”ย่า

      “ใช่พอแล้วลูกเลิกแกล้งหลานสาวแม่ได้แล้วนะ”ยาย

      “ครับ”พ่อ 

     ยายกับย่า กังวลว่าเจ้าตัวเล็กจะอาเจียนออกมาได้เพราะเมื่อเช้าเล่นกินของดำของโปรดไปเสียเยอะ ไปกระตุ้นมากๆเดี๋ยวได้ออกจากปากแน่ๆ

     เมื่อโดนสั่งห้ามเล่นหยอกกัน พ่อและลูกสาวก็พากันไปสนใจข้าวที่กำลังไหลออกมาจากเครื่องสีข้าวแทน ที่ตอนนี้เสียงของเม็ดข้าวสารที่ดังไหลลงมาสู่กล่องบรรจุ ฟังอย่างไรก็ไพเราะและมีความสุขมากกว่าเสียงใดๆในตอนนี้เสียอีก

     “ได้เห็น ข้าวสารมากมายต่อหน้าตอนนี้มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียวนะ”ปู่

     “ใช่ ถ้าทุกๆครอบครัวในหมู่บ้านของเราต่างปลูกข้าวกินเองได้เร็วๆความสุขย่อมมีมากล้น”ตา

     “คาดว่าไม่น่าจะเกิน 2-3 วันนี้นะครับพ่อพวกเราในหมู่บ้านคงจะเริ่มหว่านข้าวกันได้แล้ว”พ่อ

     “อือ….มันดีมากเลยการรอคอยที่คุ้มค่าจริงๆนะ”ตา

     “ครับ” พ่อ อาเล็ก น้าเล็ก

     “ถ้าวันไหนเริ่มหว่านข้าวแล้ว เตือนเห็ดน้อยอีกรอบนะคะตอนกลางคืนเห็ดน้อยจะนำพันธุ์เมล็ดข้าวไปเตรียมใส่รถให้ค่ะ”เห็ดน้อย

     “น้องเห็ดน้อย ทำไมไม่ใส่ตอนเช้าแทนล่ะ”พี่ต้าซ่วน

      “โอ้ ต้าซ่วนนายลืมไปแล้วเหรอว่า??น้องเห็ดน้อยน่ะมีตอนเช้าไม่เท่ากับพวกเราทุกๆคนนะ ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าเล็กรอตอนเช้าเวลาของน้องเห็ดน้อยไม่ไหวหรอก”พี่รองถู่โต้ว

     “...................!!”เห็ดน้อย

     “อ้อ…จริงด้วย จริงด้วย ลืมไปได้อย่างไรกันนะ”พี่ต้าซ่วน

     “เพราะฉะนั้นอะไรแล้วแต่ที่น้องเห็ดน้อยบอกว่าตอนเช้าของอีกวันน่ะ ให้ดีที่สุดคือได้รับช่วงค่ำของวันนี้ดีที่สุดนะไม่งั้นก็รอตอนเช้าน้องเห็ดน้อยยาวๆไปเลย”พี่ขู่เฉิง

     “อือ…ใช่”กลุ่มพวกพี่ชายรอง ต่างพูดคุยนินทาน้องเห็ดน้อยต่อหน้าต่อหน้าอีกครั้ง

     “ชะอุ้ย……”กลุ่มพวกพี่ชายรองที่คุยปรึกษากันเอง พอหันมาอีกทีก็เจอสายตาที่ทิ่มแทงของน้องเห็ดน้อยเสียแล้ว

     “ฮึ่ม……..”เห็ดน้อย เริ่มกอดอกพุงที่ยื่นโดยธรรมชาติ!! และเริ่มหล่ตามองพวกพี่รองแล้ว

     “เอ่อ….คือเดี๋ยวพี่รองไปหากระสอบใส่ข้าวก่อนนะ”พี่รองถู่โต้ว

     “พวกพี่ด้วย”พี่ขู่เฉิง พี่ต้าซ่วน พวกพี่ชายกลุ่มน้องรีบออกตัวให้พ้นระยะการมองเห็นอันใกล้ชิดของน้องเห็ดน้อยก่อนเพื่อหลีกเลี่ยง แต่ว่ากระสอบที่ว่าก็อยู่ไม่ไกลเพียงใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็สามารถหยิบกลับมาได้แล้ว

     “ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า….”พวกผู้ใหญ่ในบ้านนั้น แต่ละครั้งก็พยายามมากเหลือเกินที่จะไม่ร่วมเข้าวงสนทนากับพวกลูกๆหลาน แต่ก็พอได้ยินทีไรก็อดที่จะหัวเราะออกมาดังๆเสียงไม่ได้เลยสักครั้งเดียว พวกท่านรักและเอ็นดูเด็กๆมากเวลาพี่น้องต่างมีวาทะปากต่อกันแบบนี้ดูน่ารักน่าหมั่นไส้จริงๆ

     “เอาล่ะปู่ ขอตัวออกไปไถพรวนดินต่อก่อนละกัน”ปู่

    “ใช่ๆ ตาด้วยนะ หลานๆอยู่ที่นี่ดูแลเรื่องข้าวพวกนี้กับคอยช่วยงานย่า กับยายที่บ้านนี่แหละ”ตา

     “ครับ”พวกพี่ชาย

     “ก่อนไปแวะไปหยิบตะกร้าอาหารกับของว่างก่อนด้วยนะคะ จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาให้เหนื่อย”ยาย

      “ครับ”พวกหนุ่มใหญ่ของบ้าน

     “ปู่กับตา จะนำพันธุ์ข้าวสารไปแจกจ่ายให้กับคนในหมู่บ้านบางส่วนก่อนไหมคะ”เห็ดน้อย

     “เอางั้นก็ได้นะหลานสาวเห็ดน้อย ทยอยนำไปให้หัวหน้าหมู่บ้านซุนกัน แต่ปู่คิดว่าเขาคงเริ่มแจกเลยล่ะนะ”ปู่

     “จริงเพราะบ้านไหนที่ไถพรวนหน้าดินเสร็จแล้ว และบางบ้านก็สามารถที่จะเริ่มหว่านข้าวได้แล้วด้วยนะ เหมือนอย่างบ้านเราก็สามารถหว่านข้าวได้แล้ว”ตา

     “เอ๋….แล้วทำไมบ้านเราถึงยังไม่เริ่มที่จะหว่านพันธุ์ข้าวเลยล่ะครับ”พี่ต้าซ่วน 

     “จริงด้วยครับ พวกผมรอที่จะช่วยหว่านข้าวในที่ดินของพวกเรามากๆเลย”พี่ขู่เฉิง

     พวกกลุ่มของพี่ชายรองทั้งหลายก็พากันกลับมาพร้อมกับกระสอบที่จะนำใส่ข้าวสาร เลยได้ยินพอดีเลยเรื่องการหว่านข้าว

     “ก็เพราะว่าเพื่อนบ้านของเราในหมู่บ้านยังไถพรวนหน้าดินยังไม่เรียบร้อยดีไงหลานชาย และที่สำคัญเลยบ้านเราไม่ได้เดือดร้อนอะไรที่จะต้องเร่งรีบปลูกข้าวนำมากินเอง เพราะดูสิข้าวที่อยู่ตรงหน้าพวกเราตอนนี้ก็หลายสิบกิโล แล้วไหนจะข้าวในถังใหญ่ที่อยู่ในครัวที่บ้านของพวกเราอีก”ปู่

     “จริงด้วยครับ”พวกพี่ชาย

     “ถึงข้าวสารจะหมดน้องเห็ดน้อยก็วาดให้พวกเราอีกรอบ”พี่รองถู่โต้ว

     “ถูกต้องเลย ถึงบ้านของพวกเราจะหว่านข้าว ปลูกข้าวหลังสุดท้ายก็ไม่เป็นไรเลยสักนิดเดียว เราให้การช่วยเหลือพวกเขาให้มีพร้อม ต่อไปหมู่บ้านเราจะได้สงบสุข อิ่มใจ อิ่มท้องกันทุกๆคน”ตา

     “คนเคยลำบากร่วมกันมา จู่ๆเราจะสุขสบายโดยไม่คิดช่วยเหลือเพื่อนร่วมหมู่บ้าน เพื่อนร่วมอาชีพ เพื่อนร่วมลำบากมาด้วยกัน ย่อมไม่ใช่พวกเราตระกูลเหอ ตระกูลจิว และที่สำคัญอีกครั้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำ และช่วยเหลือพวกเขานั้นไม่ได้ทำให้ครอบครัวเราต้องลำบากแต่อย่างใดด้วยนะ”ปู่

     “ครับ”พวกพี่ชาย

     หลังจากพูดคุยกันได้สักพักแล้ว เห็ดน้อยก็ตามพวกท่านออกไปเพื่อนำกระสอบที่ใส่พันธุ์เมล็ดข้าวสารใส่รถสามล้อทั้งสองคันอย่างรวดเร็ว อัดใส่ได้เท่าไหร่ก็ใส่เท่านั้น และพวกท่านก็ขับรถสามล้อออกจากบ้านไปอีกครั้ง ตอนนี้ที่โรงนาก็เลยเหลือพวกเด็กๆ กับพวกผู้หญิงเหมือนเดิมอีกครั้ง 

     ทางด้านปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าเล็ก มาถึงก็บอกกล่าวเรื่องกระสอบที่ใส่พันธุ์ข้าวสารเต็มรถสามล้อให้หัวหน้าหมู่บ้านได้รับทราบ

     “เอาแบบนี้ดีไหมทุกๆคนในเมื่อบางบ้านพวกเราก็สามารถลงปลูกต้นกล้าจากข้าวได้แล้ว และเริ่มหว่านเมล็ดข้าวได้แล้วเช่นกัน และยิ่งบ้านเหอ บ้านจิว นำเมล็ดพันธุ์มาให้พอดีขนาดนี้เราแบ่งออกเป็นสองกลุ่มกันเถอะ กลุ่มแรกอยู่ช่วยกันไถพรวนหน้าดิน อีกกลุ่มลงมือปลูกต้นกล้าและหว่านข้าวกันได้เลย

      เพราะจะได้มีผลผลิตจากการปลูกข้าวได้เร็วขึ้นด้วย พร้อมกับคอยดูปัญหาในการปลูกข้าวรอบนี้อีกด้วยว่าจะมีปัญหาใดๆบ้างพวกเราห่างหายจากการปลูกข้าวมานานมากหลายสิบปี จำเป็นต้องดูแลการเพาะปลูกข้าวครั้งนี้อย่างดี

     และการปลูกข้าวรอบแรกนี้จะเป็นตัวช่วยพวกเราทุกๆคนในหมู่บ้านด้วย ทุกๆครอบครัวก็รู้เช่นกันว่ามันคือเสบียงอาหารหลักได้ และเราไม่ต้องหาเงินซื้อข้าวสารกินอีกต่อไป”หัวหน้าหมู่บ้าน

     “ตกลงหัวหน้าหมู่บ้านพวกเราจะแยกกันเป็นสองกลุ่ม”คนในหมู่บ้าน 

     ทุกๆคนในหมู่บ้านต่างเต็มใจร่วมมือร่วมแรงกันเป็นอย่างดี ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลาเลย ระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมาตั้งแต่เริ่มไถพรวนดินมานี้ ถึงแม้จะต้องทำงานเร่งและเหน็ดเหนื่อยกันอย่างมากแต่ก็ไม่มีใครบ่นหรือพูดถึงอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

     มีเพียงแต่เช็ดเหงื่อที่ไหลเหมือนน้ำด้วยรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะที่มีแต่ความสุขเพียงเท่านั้นเอง แตกต่างจากการทำงานสวน ทำไร่ ทำนา จากเมื่อก่อนมากจริงๆ เพราะ ณ ช่วงเวลานี้พวกเราทุกๆคนในหมู่บ้านถูเพี่ยนอยู่กับความฝันที่เป็นจริง ความหวังที่รอผลในอีก 3 เดือนข้างหน้าที่สามารถเก็บเกี่ยวข้าวกันได้แล้ว

     “โอ้…หัวหน้าหมู่บ้านไม่ต้องนะที่บ้านของพวกเราขอทำทีหลังสุดเลย ไม่มีปัญหา”พ่อ

     “ไม่ได้ ไม่ได้ ที่ดินบ้านพวกนายเสร็จก่อนใครเพื่อนในการไถพรวนหน้าดินนะ ให้พวกเขาไปปลูกต้นกล้าและหว่านข้าวได้เลยก่อนบ้านแรก และไม่มีใครปฎิเสธเลยนะที่จะเลือกบ้านเหอบ้านจิวเป็นครอบครัวแรกที่จะทำนาข้าวน่ะ”หัวหน้าหมู่บ้านซุน

     “ที่บอกว่าไม่ต้องนายก็รู้ว่าบ้านเราพอมีพอกินพอสมควรแล้ว ก่อนที่จะเจอหอยไข่มุกน้ำจืดเสียด้วยซ้ำไป ข้าวสารตอนนั้นก็ซื้อมากักตุนมากพอ เพราะฉะนั้นบ้านเราไม่ได้เร่งรีบอะไรช่วยเหลือบ้านอื่นที่ต้องการก่อนนะ”พ่อ

     “แต่ว่า….”หัวหน้าหมู่บ้านซุน

     “ไม่มีแต่ล่ะหัวหน้าหมู่บ้าน เห็นแก่ลุงที่เป็นพ่อของเพื่อนสนิทหัวหน้าหมู่บ้านที่โตมาพร้อมกันเถอะนะ ไปทำบ้านอื่นก่อนบ้านพวกลุงเอาไว้หลังสุด เชื่อลุงเถอะ”ปู่

     “เฮ้อ…….ก็ได้ครับลุงเหอแต่อย่าทำแบบนี้บ่อยๆนะครับพวกเราในหมู่บ้านเกรงใจบ้านเหอ บ้านจิว มากจริงๆ เพียงเท่านี้ไม่รู้จะตอบแทนน้ำใจสองบ้านนี้หมดได้อย่างไรก็ไม่รู้ ขนาดผมเป็นหัวหน้าหมู่บ้านแท้ๆยังทำได้ดีไม่เท่ากับลุงที่ช่วยพวกเราทุกๆคนในหมู่บ้านนี้เลยนะครับ” หัวหน้าหมูบ้านซุน 

     “อย่าได้คิดอย่างนั้นเลยนะหัวหน้าหมู่บ้าน พวกเราอาศัยและเติบโตในหมู่บ้านถูเพี่ยนนี้มาไม่รู้ต่อกี่รุ่น ต่อกี่สมัยกันมาแล้ว อะไรที่ช่วยเหลือกัน และผลักดันกันได้ แน่นอนว่าคนในหมู่บ้านถูเพี่ยนทุกๆคนต้องทำเช่นกัน ใช่ไหมล่ะ”ตา

     “ใช่ครับ และจะเป็นแบบนี้ตลอดไปเด็กๆที่เติบมาแต่ละรุ่นจะได้รับคำสั่งสอน และกระทำในแบบเดียวกับที่พวกเราทำกันมาอย่างแน่นอน”หัวหน้าหมูบ้านซุน

      “นี่ล่ะที่อยากได้ยินนะหัวหน้าหมู่บ้าน”ปู่

     สรุปแล้วหัวหน้าหมู่บ้านกับคนในหมู่บ้านก็ต้องรับฟังปู่ และตาของเห็ดน้อยที่ถือว่าเป็นผู้อาวุโสต้นๆที่คนในหมู่บ้านเคารพและนับถือกันมาเนิ่นนาน

     “ผู้เฒ่าบ้านเหอ ผู้เฒ่าบ้านจิว ดีจริงๆพวกท่านสอนลูกสอนหลานได้ดีมากๆด้วย”คนในหมู่บ้าน

     “โชคดีของพวกเราจริงๆที่เกิดและเติบโตมาในหมู่บ้านถูเพี่ยนและมีเพื่อนบ้านที่ดีอย่างบ้านเหอและบ้านจิวแบบนี้”

      “บ้านเหอ และบ้านจิว ไม่เคยมีความเห็นแก่ตัวกับเพื่อนบ้านเลย พวกเขาดีมากจริงๆและดีมากแบบนี้ทุกรุ่นเลยนะ”

     “ขนาดทุกวันนี้เด็กๆที่บ้านได้ดื่มนมแพะก็เพราะบ้านเหอ บ้านจิวด้วย”

     “ไหนจะต้นกล้าจากข้าว และพันธุ์ข้าวสารเป็นกระสอบๆพวกนี้อีก ถ้าเราไปหาซื้อก็ต้องลงทุนหลายร้อยหลายพันหยวนเลยทีเดียวนะ แต่บ้านเหอ บ้านจิว กลับไม่เสียดายในส่วนนี้หรือคิดเงินกับพวกเราเลย พวกเขาช่างดีจริงๆ”

     “หมู่บ้านถูเพี่ยนเรามีแต่จะเติบโต และดีขึ้นเรื่อยเลยนะ พวกเรารู้สึกถึงจริงๆ จากที่เจอแหล่งน้ำแม่น้ำถูเพี่ยนที่โผล่มารอบๆหมู่บ้าน เพียงไม่นานก็มีแม่น้ำสายใหญ่แม่น้ำไห่จูกลับมาไหลผ่านใกล้หมู่บ้านของเราอีก มีแต่เรื่องดีๆทั้งนั้นเลยที่เข้ามาสู่หมู่บ้านถูเพี่ยนของพวกเรา”

     “ใช่ๆ”คนในหมู่บ้าน ต่างพูดคุยถึงความดีและมีน้ำใจของบ้านเหอ บ้านจิว ด้วยความรู้สึกยกย่องและประทับใจมากๆ

     ตอนนี้กลุ่มที่แยกออกมาที่จะวางต้นกล้าจากข้าวก็เริ่มทำงานกันเลย แน่นอนว่าน้ำที่ใช้ปลูกทำนาข้าวนี้ก็ต้องเป็นแม่น้ำถูเพี่ยนของพวกเราในหมู่บ้านนั่นเอง ไม่ต้องทำทางตัดแม่น้ำไห่จูเข้ามาในหมู่บ้านหรือต้องไปขนน้ำจากด้านนอกที่ใกล้ที่สุดอีกต่อไป 

     เพราะแต่ละบ้านมีบ่อน้ำเป็นของตัวเองแล้ว บ่อเล็ก บ่อใหญ่แล้วแต่บ้านไหนทำเสร็จ หรือทำช้ากว่ากันเท่านั้นเอง แต่ที่แน่ๆไม่ต้องลำบากขึ้นภูเขาเพื่อไปขนน้ำลงมาใช้กันแล้ว

************

     พรุ่งนี้เห็ดน้อยกับพวกพี่ๆวางแผนจะไปทำอะไรกันหรือเปล่าน๊า รี้ดเดากันได้แล้วใช่ไหมเอ่ย??ว่าน้องเห็ดน้อยจะไปทำอะไรฮิ…ฮิ….