นางเอกตื่นขึ้นมา อยู่บนเตียงโรงพยาบาล หยิบมือถือที่วางไว้ข้างๆ มาดูอีกครั้ง
แล้วก็ร้องไห้ออกไม่หยุด
ผู้จัดการ : ซี ซี .. เป็อะไรไป
นางเอกไม่ตอบเอาแต่ร้องไห้ นอนกอดโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น
(ประธาน) พี่ชายเพื่อนนางเอก : คุณหมอว่าไงบ้าง?
ผู้จัดการ : คุณหมอบอกว่ามีเื่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง ตอนนี้ให้พักก่อน
(ประธาน) พี่ชายเพื่อนนางเอก : แล้วที่กองถ่ายละ?
ผู้จัดการ : ให้เลิกกองแล้วค่ะ
(ประธาน) พี่ชายเพื่อนนางเอก : แล้วอีกกองหล่ะ
ผู้จัดการ : ตอนนี้ให้เลื่อนถ่ายบทซีไปก่อนค่ะ แจ้งไปว่าซีป่วย
นางเอกเอาแต่นอน น้ำตาไหลไม่หยุด ไม่ยอมกินข้าว กินน้ำ ไม่พูดไม่จากับใคร
ทุกคนต่างเป็ห่วง ไม่รู้ว่าเธอเป็อะไร แต่เห็นแล้วอาการหนักเอามากๆ
นางเอกได้แต่นอน พอตื่นน้ำตาก็ไหล สักพักก็หลับไปสลับกันอยู่แบบนั้น
และประตูห้องก็เปิดขึ้น
เพื่อนนางเอก : ซี ซี (เพื่อนโผลเข้ากอดนางเอกที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความเป็ห่วง)
นางเอกเห็นดังนั้นยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่
เพื่อนนางเอก : ไม่เป็ไรนะๆๆๆๆๆๆๆๆ
นางเอกไม่พูดอะไรเอาแต่ร้องไห้ๆ แล้วก็หลับไป
พี่ชายเพื่อนนางเอก : นี่มันเื่อะไรกัน
เพื่อนนางเอก : เอ่อออ อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ได้มั้ยคะ? เอาไว้เดี๋ยวเจะเล่าให้พี่ฟัง
ตอนนี้อิงจะอยู่เป็เพื่อนซีเอง ทุกคนกลับไปก่อนนะคะ ไม่ต้องห่วง
เมื่อนางเอกตื่น เพื่อนนางเอกก็ได้พากลับไปที่บ้านนนางเอก นางเอกร้องไห้ฟูมฟาย
นางเอก : อิง..เค้า..เค้าแต่งงานแล้ว
เพื่อนนางเอก : อืมรู้แล้วๆ พร้อมเข้าไปกอดและลูบหัวนางเอก
นางเอก : เค้าแต่งงานแล้ว (นางเอกพูดคำเดิมอยู่ซ้ำๆ)
เพื่อนนางเอก : หยุดร้องไห้ก่อนนะ หืม เข้าใจมั้ย ฉันรู้แล้วข่าวแล้ว เลยรีบกลับมาหาเธอนี่ไง
ตั้งสติก่อนนะเพื่อน ตอนนี้เธอเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว เค้าก็แต่งงานไปแล้ว มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว
นางเอก : เธอก็รู้ว่าฉันกลับมาที่นี่เพราะอะไร กลับมาเพราะใคร
เพื่อนนางเอก : ฉันรู้..ฉันรู้ แต่ตอนนี้เธอต้องใจเย็นๆ ตั้งสติ และยอมรับความจริงให้ได้
นางเอก : ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้ามีแฟนแล้ว
เพื่อนนางเอก : เธอฟังนะ เธอไม่ผิดที่เธออยากวิ่งตามความฝัน มีคนที่เธออยากอยู่ใกล้
มีคนที่เธอคิดถึงแล้วมีความสุข แต่ความสุขกับการมันคนละเื่กันนะ
คนที่ไม่ใช่ ต่อให้ตายยังไงมันก็ไม่ใช่ เธอเข้าใจมั้ย?
นางเอกไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งน้ำตาไหล
เพื่อนนางเอก : เธอจะไม่เป็ไร เธอเชื่อฉัน มีฉันอยู่ข้างๆ เธอเสมอ
นางเอกมองหน้าเพื่อน พยักหน้า กอดเพื่อน