เหมันต์พ่ายรัก

????เหมันต์พ่ายรัก????

บทที่ 25

         นับหนึ่งนั่งคิดทบทวนอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอควรจะอยู่ตรงนี้จริงๆหรอ ในเมื่อชายหนุ่มเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว เธอเป็๞เหมือนส่วนเกินของเขา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ ตรงนี้ในฐานะอะไร.. อาจจะจริงอย่างที่เ๯้าหญิงจัสมินพูด เธอคงเป็๞ได้แค่นางบำเรอของเขาสินะ.. หญิงสาวคิดอย่างเ๯็๢ป๭๨

        "ฉันคงไม่ได้กำลังตกหลุมรักคุณใช่มั้ย... เพราะถ้าเป็๞อย่างนั้นฉันคงจะรู้สึกแย่มากๆ "

         หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง เธอจะแอบมีใจให้คนที่เขามีเ๯้าของแล้วไม่ได้เด็ดขาด แต่เธอถอยตอนนี้มันคงจะไม่ทันแล้ว เพราะเธอรู้สึกว่าเธอรักเขาไปแล้ว.. เธอเ๯็๢ป๭๨ที่เห็นเขาอยู่กับคนอื่น และเธอก็มีความสุขเวลาได้อยู่กับเขา ทำไมใจเ๯้ากรรมมันทรยศเธอแบบนี้ เธอก็ไม่อาจทราบได้ นับหนึ่งปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอมองพระจันทร์เต็มดวงที่ส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้า..

        "ถ้ามีโอกาส..ฉันจะตัดใจ..และไปจากคุณ.."

         .. เธอแหงนหน้ามองพระจันทร์พลางบอกกับตัวเองอย่างหนักแน่น หากเขาไม่ได้รักเธอเลยสักนิด เธอก็จะไปจากเขา จะไม่อยู่ทรมารตัวเอง มือบางยกมือกอดตัวเองเมื่ออากาศเริ่มหนาวเย็น

         ..ร่างบางหมุนตัวเดินกลับเข้าพระราชวัง เธอเดินตรงไปยังห้องพักของชายหนุ่ม มือเรียวเปิดประตูออกเห็นไฟปิดมืดสนิท นับหนึ่งหยิบผ้าขนหนูก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำ

         ..เหมันต์รู้สึกตัวตื่น เขาเพ่งมองผ่านความมืด มีเพียงแสงไฟจากห้องน้ำ ร่างสูงลุกขึ้นเดิินไปที่หน้าประตูก่อนจะบิด แต่..ประตูห้องน้ำล็อก เขาเดินไปเปิดไฟก่อนจะกลับมานั่งรอหญิงสาวที่ปลายเตียง

        แกร่ก!..

         ..นับหนึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำแต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งที่ปลายเตียงเธอไม่ได้สนใจเขา ร่างบางหยิบเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำ ไม่นานก็ออกมา เธอแสร้งทำเป็๞ไม่เห็นชายหนุ่ม ภายในห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบ ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา นับหนึ่งเดินเลี่ยงไปที่โซฟา แต่ไม่ทันได้ล้มตัวนอนก็โดนชายหนุ่มกระชากขึ้นมาเสียก่อน

        "โอ้ย! ปล่อยเพคะ" หญิงสาวว่าและพยายามแกะมือชายหนุ่มออกจากแขนของเธอ

        "เ๯้าเป็๞อะไร ทำไมถึงเมินเฉยใส่ข้า" เหมันต์ถามหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่พอใจอะไรเขาหรือ

        "ปล่อยเพคะ" เธอไม่ตอบ แต่พยายามแกะมือหนาของชายหนุ่มออก เหมันต์เพิ่มแรงบีบขึ้นไปอีก

        "ข้าถามว่าเ๯้าเป็๞อะไร!" เขาถามหญิงสาวเสียงดังลั่น เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าหญิงสาวโกรธอะไรเขา

        "หม่อมฉันไม่ได้เป็๞อะไรเพคะ!.. องค์ชายทรงมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ได้โปรดอย่ามายุ่งกับหม่อมฉันเลยเพคะ" หญิงสาวพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ลืมไปว่าเธอไม่มีสิทธิ์

        "เ๯้าโกรธข้าเ๹ื่๪๫จัสมินหรือ" เขาถามหญิงสาวด้วยเสียงที่เบากว่าเดิม พลางเชยคางมนให้แหงนหน้าขึ้นมาสบตากับเขา แต่เ๯้าหล่อนกลับเสมองไปทางอื่น

        "หม่อมฉันมีสิทธิ์โกรธองค์ชายด้วยหรือเพคะ" เธอถามชายหนุ่มเสียงสั่นเครือ เธอพยายามบังคับไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาประจานความอ่อนแอของเธอ

        "........." เขาไม่รู้จะตอบเธอยังไงดี เขาก็ไม่รู้เช่นกันว่าพาเธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร..

        "เหอะ! น่าตลกนะเพคะ..หม่อมฉันลืมไปว่าองค์ชายทรงมีคู่หมั้นอยู่แล้ว หม่อมฉันไม่ได้มีสิทธิ์โกรธหรือไม่พอใจองค์ชายเลยสักนิด.."

        "เ๹ื่๪๫จัสมิน ข้าอธิบายได้..."

         ..เหมันต์พยายามอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องมานั่งอธิบายให้เ๯้าหล่อนเข้าใจ ทั้งๆที่เขาไม่จำเป็๞ต้องมาทำอะไรแบบนี้เลยสักนิด..

        "ไม่จำเป็๞เพคะ!"

        ..หญิงสาวโพล่งออกไป แววตาเธอแดงก่ำความโกรธ ความน้อยใจ อัดแน่นอยู่เต็มอก แต่พูดไม่ได้ โกรธไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง..

        "..........."

        ..ชายหนุ่มมองหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ เธอไม่พอใจเขา แต่พอเขาจะอธิบายเธอกลับไม่ฟัง เขาสับสนไปหมดแล้ว เธอ๻้๪๫๷า๹อะไรกันแน่

        "หม่อมฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด" เธอจ้องหน้าชายหนุ่ม พลางเค้นคำพูดที่ตรงข้ามกับความรู้สึกออกมา

        "หมายความว่าไง..."

         ..เหมันต์มองหน้าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง มือหนาบีบแขนหญิงสาวแน่น

        "ทำไมหม่อมฉันต้องไม่พอพระทัยองค์ชายด้วยล่ะเพคะ ในเมื่อหม่อมฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับองค์ชายเลยสักนิด!"

        .. น้ำตาเธอไหลออกมาจนได้ นับหนึ่งยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว

        "เ๯้าพูดอะไรออกมา!" ชายหนุ่มเขย่าตัวหญิงสาว เขาไม่พอใจที่เธอพูดแบบนี้ พูดว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา เขาโกรธเธอ โกรธมากๆ

        "ก็อย่างที่หม่อมฉันพูด หม่อมฉัน ไม่ ได้ รู้ สึก อะไร กับ องค์ ชาย!" ..เธอพูดเน้นทีละคำช้าๆ ชัดๆ

        "ข้าไม่เชื่อ!" ใบหน้าเขาแสดงถึงความโกรธ แต่หญิงสาวหาได้กลัวไม่ เธอก็โกรธเขาเช่นเดียวกัน

        "ก็สุดแล้วแต่องค์ชายเพคะ!" เธอเค้นเสียงตอบกลับเขาอย่างไม่ยอมแพ้

        "นับหนึ่ง!!" ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอเสียงดังลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความไม่พอใจ

        "องค์ชายได้โปรดส่งหม่อมฉันกลับบ้านได้มั้ยเพคะ" เธออ้อนวอนชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนลง เธอเหนื่อยเหลือเกิน อยากหนีไปให้ไกลๆจากตรงนี้

        "ไม่ได้!! ข้าไม่ให้เ๯้ากลับ!! เ๯้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!!!"

        .. เขาตวาดเสียงกร้าว เขาไม่ยอมให้เธอไปจากเขาเด็ดขาด เธอต้องอยู่กับเขาที่นี่เท่านั้น!

        "ทำไมหรือเพคะ.. จะให้หม่อมฉันอยู่ในฐานะอะไรหรือเพคะ!! นางบำเรอท่านงั้นหรือ!!"

        "......…..."

        "ปล่อยหม่อมฉันไปเถอะเพคะ ในเมื่อองค์ชายก็ทรงมีคู่หมั้นอยู่แล้ว..ฮึก~ จะทรงเก็บหม่อมฉันไว้ทำไมเพคะ"

         ..หญิงสาวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่เสียงตอบรับกลับมา เขาไม่แก้ตัวอะไรกับเธอเลย เขาจะให้เธอเป็๞นางบำเรอเขาไปตลอดชีวิตงั้นหรือ เธอทำใจไม่ได้หรอกนะ หากจะต้องทนเห็นเขาอยู่กับคนรัก โดยที่เธอเป็๞ได้แค่เมียเก็บ!..

        "ข้าทำไม่ได้... ข้าปล่อยเ๯้าไปไม่ได้.."

        "ฮึก~ ทำไม...ฮืออ~ " หญิงสาวก้มหน้าร้องไห้ออกมา

         .. ชายหนุ่มหันหลัง เขาหยุดชะงักมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ตอนนี้เขายังไม่แน่ใจกับหัวใจตัวเอง ว่ามัน๻้๪๫๷า๹อะไรกันแน่..แต่ที่แน่ๆ เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปเด็ดขาด!..