บทที่ 1 ไป๋เฉ่าเจา
ในพันปีนี้ไม่นับว่ายาวนาน หากเทียบกับอายุขัยของท่านอาจารย์ เด็กหนุ่มอนาคตไกลคำนับเป็ศิษย์
เงาตะคุ่ม ้าตะครุบไก่ป่าั้แ่สุริยันสายแรกสาดส่อง เทียนจื่อหุบเขายาเลื่องชื่อ นอกจากเสียงไก่ป่า เสียงนกกระจิบ และเสียงกระรอกขาว ก็มีเสียงต้นสมุนไพรวิเศษที่ออกมาเดินเล่น ซือฝูซางเหล่า หรือซางเหล่า ผู้าุโปรมาจารย์แพทย์นั่งจิบชาลูบเคลายาวใต้ชายคา ขณะที่คนหนึ่งวิ่งไล่ไก่ป่าหาเนื้อ อีกคนหนึ่งผัดกระทะโฉงเฉงในห้องครัว หุง อุ่น ตุ๋น ต้ม นึ่ง ล้วนถนัด เกาซี คือโสมรากทองที่ฟางเยว่ชุบชีวิต และถ่ายพลังปราณหล่อเลี้ยง กระทั่งบรรลุเป็ร่างคนคอยรับใช้เช้าเย็น ไป๋เฉ่าเจา เดินกลับเข้ามาด้วยสีหน้าเบิกบาน มือหนึ่งถือเป็ด มือหนึ่งถือไก่ป่า โยนไปหลังครัวให้เ้าเกาซีจัดการ
เมื่อจะเข้าหาอาจารย์ เพียงลูบฝ่ามือผ่านใบหนึ่งกึ่งหนึ่ง รูปโฉมอัปลักษณ์ไป๋เฉ่าเจาเลือนไป เผยหน้าจริงแสนโสภาของอี้อันฟางเยว่ ซางเหล่ายิ้มอ่อนต้อนรับ แววตาที่เขามองล้วนอบอุ่นจริงใจและเอ็นดูยิ่งนัก ฟางเยว่ยวบตัวไปนั่งข้างๆ แบฝ่ามือเล็กให้อาจารย์ลงโทษสักครั้ง ซางเหล่าเพียงเฉลียงตามองแล้วลูบเคราต่อไป
ฟางเยว่ประหลาดใจเลิกคิ้วหลิ่วตา นางเลื่อนมานั่งด้านล่างคุกเข่าอย่างเต็มใจ พร้อมกล่าววาจารู้ผิดว่า
“ท่านอาจารย์ตีเถิดเ้าค่ะ”
“เ้าผิดอันใด” ซางเหล่าหัวเราะเบา พลางเอ่ยถามเสียงเรียบ
“ศิษย์อกตัญญู เก็บลูกแมวน้อยกลับมา มันาเ็หนักศิษย์ไม่อาจแสร้งปิดหูปิดตา” น้ำเสียงออดอ้อนน่าสงสาร
สิ่งที่ฟางเยว่เก็บกลับมา ในสายตานางเห็นมันเป็เพียงลูกแมวขาวขนปุยตัวหนึ่ง หารู้ไม่ว่าแก่นแท้คือพยัคฆ์ขาว หรือพญาเสือโคร่ง ซางเหล่ามองมันนอนหมดสภาพ ประทานยาวิเศษให้หนึ่งเม็ด แต่ดูเหมือนว่าอาการาเ็นั้นสาหัสเกินไป อันใต้หล้านี้กว้างไกล แต่ซือฝูซางเหล่าอยู่มาแล้วหมื่นปี มีอันใดบ้างไม่รู้จัก ฐานะของคนผู้นี้ย่อมรู้ดีดังคาด แต่ไม่แพร่งพราย ได้แต่มองศิษย์รักขะมักเขม้นปรุงยาไป
ขณะเฝ้าดูอาการเ้าปุกปุยอย่างใกล้ชิด เกาซียกน้ำแกงหม้อร้อนเข้ามา เป็ดและไก่ถูกตุ๋นอุ่นต้มเป็อาหารเลิศรส น้ำแกงร้อนๆ ไหลลงท้องไปทีหนึ่ง กัดน่องไก่คำหนึ่ง ฟางเยว่กินไปพลาง มองทิวทัศน์นอกหน้าต่างไปพลาง โดยรอบเป็ป่าเขาลำเนาไพร ต้นเหมยด้านนอกปลิดปลิวร่วงหล่นถมลานดินชมพูเกลื่อน ถัดออกไปหนึ่งจั้ง (2.5 เมตร) เป็เนินดินปลูกสมุนไพรพื้นบ้านร้อยชนิด ถัดออกไปอีกเป็ตาน้ำใสที่ไหลลงไปรวมกับลุ่มน้ำสุยเหอทางทิศใต้
เคี้ยวไปยิ้มไปจนหุบไม่ลง ฟางเยว่ใช้ชีวิตเรียบง่ายสุขสงบนับพันปี นางไม่เคยอยากไปและไม่คิดว่าที่ใดจะเป็เหมือนบ้านได้อีก อี้อันฟางเยว่ยินดีเป็ไป๋เฉ่าเจาดูแลรับใช้ท่านอาจารย์ซางเหล่าไปชั่วชีวิต นอกจากกลิ่นอาหารอันโอชะ ยังมีกลิ่นดอกไม้ป่าที่บานสะพรั่งเต็มทุ่งลอยเข้ามาแซมเป็ระยะ นางปรารถนาสองสิ่งคือความเป็ธรรม และความสงบสุข อันที่จริงค่อนข้างสอดคล้องกับแซ่อี้อัน อี้ (義) อักษรนี้หมายถึงความเป็ธรรม อัน (安) อักษรนี้หมายถึงความสงบสุข
ฟางเยว่เหลือบตากลับมามองอีกด้านหนึ่ง เห็นเ้าลูกแมวน้อยคลี่เปลือกตาพร่าเลือน นางรีบซดน้ำแกงร้อน ๆ ไหลลงท้องเพิ่มสองอึก หยิบแป้งเปี๊ยะติดมือไปป้อนให้มัน นอกจากมันไม่ยอมรับน้ำใจจากนาง ยังเอาแต่ส่ายหัวไปมาทำคิ้วมุ่น
“ไม่แบ่งแล้ว หิวตายไปเสีย” เอ็นดูแต่ก็ต้องร้ายกาจ ฟางเยว่ใช้ข้อนิ้วเคาะหน้าผากมันเบาๆ
“อาเยว่ เ้าอย่าเอาแต่รังแกมัน ภายภาคหน้าเผื่อว่าได้พึ่งพาอาศัย สัตว์เทพชั้นสูงปฏิเสธอาหารหยาบเป็เื่ธรรมดา” ซางเหล่าตักเตือนศิษย์เท่านี้ก็เช็ดมือเช็ดปาก แล้วหายลับไปจากเรือน
“เกาซีเ้าดูแลเ้าลูกแมว ข้าจะเข้าป่าไปหาสมุนไพร” ฟางเยว่้าโม่ยาขนานใหม่โดยใช้เ้าปุกปุยเป็ตัวทดลองยา
“ท่านเซียนน้อยระวังตัวด้วย ได้ยินว่า่นี้ทหารเจี้ยนหยวนย้ายมาพำนัก” เกาซีะโก้องไล่หลัง ไม่ทันไรฟางเยว่จอมซนหายวับรวดเร็ว
เทพธิดาน้อยแสนงามจำแลงโฉมกลับไปเป็ไป๋เฉ่าเจาดังเดิม ไต่ข้ามเขามุดลอดตะเข็บป่าไม่รู้เหน็ดเหนื่อย เทียนจื่อเป็ดั่งบ้าน มั่งคงและงดงาม ทว่าก็ยังมีส่วนหนึ่งที่นางไม่เคยเข้าถึง ตรงนั้นคงมีสมุนไพรล้ำค่ามากมายเป็แน่ ที่ต้องลำบากเพียงนี้เพราะขาดสัตว์พาหนะ คิดไปพลางบ่นไปพลาง สมุนไพรตัวยาดีหาได้ยากยิ่ง ไม่สู้ปล่อยให้เ้าปุกปุยตายไปเลยดีหรือไม่ แต่ดูแล้วเ้าลูกแมวน้อยสีขาวปุยแววตาน่าสงสารเกินไป ช่างเถอะ ช่วยชีวิตคนหรือสัตว์เพียงหนึ่งหน ได้กุศลมากยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น
เดินลัดเรื่อยเปื่อยในที่สุดก็เข้าสู่ที่หมาย ส่วนที่ลึกที่สุดของเทียนจื่อ มีภยันตรายนับเป็เื่ธรรมดา เดินต่อไปอีกหลายก้าว เฉ่าเจาต้องหยุดฝีเท้าเงี่ยหูฟัง เสียงหวีดแว่วกังวานกลางท้องเวหา เหนือศีรษะมีกิเลนเพลิงตัวหนึ่งโฉบมา เกล็ดของมันทอแสงทองก็ไม่ใช่ สีแดงก็ไม่เชิง เ้าหนุ่มน้อยเฉ่าเจาได้เห็นด้วยตาเนื้อ แทนที่จะหวาดกลัว กลับมีแววตาแวววาวประกายเจิดจ้า คิดอยากได้มา
เขากล่าวกับตัวเองสั้น ๆ ว่า “สัตว์พาหนะของข้า”
เฉ่าเจาเสกคันศรหนึ่งดอกอาบยาพิษไว้ เล็งไปที่เป้าหมาย ครั้งหนึ่งพลาดท่า ครั้งสองเฉียดฉิว ครั้งสามยังไม่ทันเกิด กิเลนเพลิงอารมณ์ฉุนเฉียวดั่งวายุในทะเลทรายยามสารท มันร่อนลงมาด้วยความเร็ว อุ้งเท้าแกร่งกระแทกหน้าอกเ้าเซียนอัปลักษณ์เฉ่าเจาล้มหงายท้องหงายไส้ มีวูบหนึ่งที่มันรู้สึกประหลาดในใจ เหตุใดบุรุษถึงได้มีส่วนนูนส่วนโค้งกลางแผงอกราวกับสตรี
เฉ่าเจาลุกขึ้น ขยี้ตาแล้วรีบหดหัวเมื่อได้เห็นกายเนื้อของกิเลนเพลิง บุรุษใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลา จุดเด่นคือสันกรามและคิ้วหนาตาทึบ เสียตรงที่สีหน้ากระฟัดกระเฟียด ดูอย่างไรก็ไม่เป็มิตร เฉ่าเจาคำนวณได้ว่ากิเลนชอบกินกระต่าย เช่นนั้นหน้านิ่วคิ้วขมวดเหล่านี้คงเป็เพราะหิวโหย ดังนั้นเขาจึงเสกกระต่ายป่าหลายตัวหน่อย บุรุษแปลกหน้าผู้นั้นยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง จ้องเขม็งไม่พูดจา ต่างจากเฉ่าเจาที่พูดไม่หยุด
เฉ่าเจาเท้าสะเอวหัวเราะเสียงดังกล่าวว่า “กินสิ กินเสร็จก็ตอบแทนข้า เป็พาหนะของข้า”
คำพูดของเ้าเฉ่าเจาดูเป็มิตรแต่น่าสมเพชในสายตาคนผู้นั้น
นอกจากไม่แตะต้องกระต่ายสักตัว เ้าคนน่าเกรงขามผู้นั้นเดินสาวเท้าเข้าหาเฉ่าเจาอย่างหยิ่งผยอง ถลึงตามองอย่างเจนจัดราวเปล่งเสียงคำรามว่า เ้าหนูสกปรกอย่างได้โอหัง! ทว่าเฉ่าเจาหาได้หวาดกลัวไม่ เฉ่าเจาเอาแต่ขมวดคิ้วครุ่นคิด แล้วจึงเปล่งเสียงอย่างเวทนาว่า
“เ้าเป็ถึงสัตว์เทพ แต่น่าสงสารยิ่ง นอกจากหูหนวก ยังเป็ใบ้อีก”
ได้ยินคำดูิ่เพียงเท่านั้น… เ้ากิเลนหนุ่มคำรามอวดเบ่งอย่างบ้าคลั่ง ร่างเล็กร่างน้อยของเ้าเฉ่าเจาปลิวว่อนประหนึ่งปุยนุ่น พละกำลังมหาศาลทำให้คาดเดาได้ว่า เ้ากิเลนตัวนี้คงจะเป็เทพชั้นสูงตบะแก่กล้า เอาล่ะเช่นนั้นก็ดี จะจับมันมาประดับข้างกาย ผู้ใดพบเห็นคงเล่าขานว่าข้ามีบารมีไม่น้อย
ชายหนุ่มถอนหายใจทีหนึ่ง สาวเท้าเงียบเชียบเดินเข้ามาเลิกคอเสื้อเฉ่าเจาในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอย่างเพลิดเพลิน เ้าคนอัปลักษณ์ปากมันลิ้นลื่นเฉ่าเจาเท้าลอยเหนือพื้น สภาพไม่ต่างอะไรไปจากลูกสุนัขโดนหิ้ว พลังวิเศษอันน้อยนิดถูกสกัดกั้น ยามนี้เ้าหนุ่มอัปลักษณ์เฉ่าเจาไม่ต่างไปจากมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง บัดนี้บังเกิดเป็ความน่ากลัวประการหนึ่ง เฉ่าเจาสิ้นฤทธิ์หลุบตาต่ำไม่กล้าพูด ไหล่สั่นหัวคลอนประหนึ่งลูกสุนัขโดนทอดทิ้ง
ภายนอกสง่างามแต่แฝงไปด้วยความเ็า บุรุษหน้าคมผมดำยอมเอื้อนเสียงออกมา ก็ตอนที่ทหารใต้บัญชาไล่ตามมา นั่นก็ชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ได้ใบ้ และไม่ได้หูหนวก ได้ยินสิ่งที่เฉ่าเจาพูดทั้งหมด
เขากล่าวเสียงเย็น “เอาตัวมันไป”
*****
มีเล่มอีบุ๊คแล้ว แบ่งออกเป็เล่ม 1 (อ่านฟรี) ที่ MEB / Ookbee / naiin
อีบุ๊ค เล่ม 2 (เล่มจบ) สนับสนุนได้ที่แอพ ที่ MEB / Ookbee / naiin
31K
