เื
แอดด...ประตูห้องนอนถูกเปิดออกรินรดาสบตากับชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าห้อง
" นอนไม่หลับ " พูดจบคนหน้านิ่งก็แทรกตัวผ่านช่องประตูเข้ามาอยู่ในห้องของเธอ คนตัวสูงที่อยู่ในชุดนอนเดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดควีนไซด์พร้อมกับทิ้งตัวลงนอนโดยไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย
ริมฝีปากบางยกยิ้ม คราวนี้เธอเป็ฝ่ายชนะ...
คิดจะปิดบังเธอเหรอ ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก...
หลังจากผ่านเื่ราวมาด้วยกันมามากมาย ทั้งตอนที่เป็หนูยิ้มคนเก่าจนตอนนี้เธอศัลยกรรมเปลี่ยนใบหน้ามาเป็รินรดา หญิงสาวก็รู้ดีว่าสามีคนนี้รักเธอมากแค่ไหน ไม่ใช่แค่รักมากแต่ยังหวงมากอีกด้วย
ญาดารู้ว่าพี่ใหญ่จำเธอได้แล้วแต่หญิงสาวก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขายังต้องปิดบังไม่ให้ใครรู้ด้วย ขนาดอยู่ด้วยกันสองต่อสองพี่ใหญ่ก็ยังไม่ยอมบอกเธออีก
คนเป็ภรรยาถอนหายใจพร้อมกับก้าวขึ้นเตียงไปนอนข้างๆสามีของตน ฝ่ายภาคินที่แกล้งนอนหลับตาอยู่ลืมตาขึ้นเมื่อไฟบนหัวเตียงถูกปิดลง หลังจากที่รับประทานมื้อค่ำเสร็จภรรยาสาวของเขาก็ทำตัวติดกับเพื่อนรักตลอด ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดคุยกับเธอเลย ชายหนุ่มจึงปลีกตัวกลับขึ้นมาอยู่บนห้องของตัวเอง กะว่าจะนอนพักผ่อนเลย
แต่จนแล้วจนรอด..เขาก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับได้ สุดท้ายก็ต้องพาตัวเองมาเคาะประตูห้องของเธอ
ชายหนุ่มพลิกตัวมาหาภรรยาสาวที่นอนหันหลังให้ตัวเองอยู่ สายตาคมมองแผ่นหลังบางพร้อมกับขยับตัวเข้ากอดเธอจากด้านหลัง ใบหน้าสากซุกเข้าหาซอกคอเพื่อสูดดมกลิ่นกายที่ตัวเองอยากััั้แ่ที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังเดียวกันแล้ว
ตอนนั้นหนูยิ้มมักจะแกล้งจนเขาเกือบหมดความอดทน ไม่ว่าจะเป็ชอบเข้ามากอด ลูบคลำแผงอกเวลาที่เห็นเขาถอดเสื้อ แกล้งมานั่งทับตักเวลาที่เขานั่งดูทีวีอยู่โซฟา กลิ่นของเธอเขาจำได้ดี
แววตาคมหม่นเศร้าเมื่อนึกเื่ราวของรินรดาไม่ออก เขาจำไม่ได้ว่าเธอกลายมาเป็รินรดาได้ยังไง พายัพบอกว่าเธอศัลยกรรมเปลี่ยนใบหน้า...ยิ่งคิดถึงเื่นี้ใจของเขายิ่งเ็ป
เป็อีกครั้งที่เธอต้องเจ็บตัวเพราะเขา....
" ขอโทษ " เสียงทุ้มกระซิบข้างริมหูเธอเบาๆ
" ... " ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนตัวเล็ก ภาคินกระชับอ้อมกอดของตัวเองแน่นขึ้น เปลือกตาหนาหลับลงในที่สุด
เช้าวันต่อมา
รินรดาลืมตาตื่นด้วยความยากลำบาก เมื่อคืนกว่าเธอจะข่มตาให้หลับลงได้ก็ต้องใช้เวลาอยู่นาน หลังจากได้ยินคำขอโทษจากเขาเธอก็ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมาเพราะอยากจะได้ยินคำอธิบายจากปากของเขา
เธออยากรู้...ว่าทำไมเขาไม่ยอมบอกเธอสักทีว่าจำเธอได้แล้ว
รออยู่หลายนาทีเขาก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาอีก แค่คำว่า " ขอโทษ " คำเดียว
รินรดาลุกจากเตียงและตรงไปยังห้องน้ำ คนที่นอนกอดเธอทั้งคืนตอนนี้คงจะกลับห้องของตัวเองไปแล้ว หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเธอก็พาร่างกายที่อ่อนแรงลงมาด้านล่าง หญิงสาวเดินเข้าไปยังห้องครัวเพื่อช่วยแม่สือม่าเตรียมอาหารเช้าให้ทุกคน
อีกทั้งเช้าๆแบบนี้ ร่างกายที่อ่อนแรง้าคาเฟอีนเป็ที่สุด แค่กาแฟที่หอมกรุ่นสักแก้วร่างกายของเธอก็กลับมากระปรี้กระเปร่าได้แล้ว บอกแล้ว...มันเป็เหมือนยาเสพติด
" ตื่นเช้าจังนะครับ " เสียงทุ้มด้านหลังทำให้หญิงสาวที่กำลังยกกาแฟขึ้นดื่มหันไปมองพร้อมกับส่งยิ้มบางๆให้
" คุณเย่วเองก็ตื่นเช้าเหมือนกันนะคะ "
" ครับ ว่าจะเข้าบริษัทสักหน่อย "
" ่นี้งานไม่ยุ่งเหรอคะ ไม่เห็นคุณเข้าทุกวัน "
" ก็ไม่เชิงหรอกครับ เพียงแต่่นี้ผมมีเื่ต้องจัดการ " เย่วเฟิ่งเอ่ยพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู้ด้านข้างเธอ
" อ๋อ...ค่ะ " หลังจากที่จัดการกับอาหารเช้าของตัวเองเสร็จเรียบร้อย เย่วเฟิ่งก็ขับรถออกจากบ้านเพื่อเข้าบริษัทตามที่บอกหญิงสาวั้แ่ต้น
รินรดายังคงนั่งรอทุกคนอยู่บนโต๊ะอาหาร เธอไม่ได้ขึ้นไปปลุกพัชราและชินวุฒิเพราะไม่้ารบกวนเวลาส่วนตัวของทั้งสอง ส่วนสามีหนุ่มเธอยังเคืองเขาอยู่ทั้งเื่เมื่อคืนและเมื่อเช้าที่หนีกลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง แทนที่จะนอนด้วยกันและตื่นมาพร้อมกันในตอนเช้าเหมือนทุกที
" คุณรินครับ เห็นเ้านายมั้ยครับ "
" เ้านายของพี่อยู่ในห้องโน่น ยังไม่ตื่นมั้ง " หญิงสาวเอ่ย
" ไม่นะครับ ผมไปดูที่ห้องแล้วไม่มี " พายัพว่า
อีกด้าน
คนตัวสูงกำลังก้าวเท้าออกจากรถยนต์คันหรู ขายาวก้าวตรงมายังคฤหาสน์หลังใหญ่อย่างเร่งรีบเพราะเสียงจากปลายสายที่โทรหาเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าว่าแม่บังเกิดเกล้าเป็ลมหมดสติ ซุ่ยหลิงเล่าว่าเห็นแม่ของเขานอนหมดสติอยู่ในห้องน้ำคนเดียว หลังจากวางสายเขาก็รีบขับรถมุ่งตรงมาที่นี่โดยไม่ได้บอกใคร
" แม่เป็ยังไงบ้างครับ " ภาคินนั่งลงบนเตียงที่มีมารดานอนอยู่
" ดีขึ้นมากแล้ว แค่เวียนหัวนิดหน่อยเท่านั้น "
" ไปหาหมอหน่อยดีมั้ยครับ " ชายหนุ่มเอ่ยด้วยความเป็ห่วง
" ไม่เอา ... แม่รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ซุ่ยหลิงดูแลแม่เป็อย่างดี มาเหนื่อยๆดื่มชาหน่อยนะลูก "
" พี่เฟิ่ง..ชาร้อนๆค่ะ ซุ่ยหลิงชงเองกับมือเลยนะคะ " หญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงรินน้ำชาใส่แก้วพร้อมกับยกขึ้นเพื่อส่งให้ชายหนุ่ม
" ขอบคุณครับ " ภาคินรับแก้วชาพร้อมกับยกขึ้นดื่ม กลิ่นหอมจากชารสดีทำให้เขาดื่มจนหมดแก้ว
เ้าของชายกยิ้มด้วยความพอใจ หัวใจของเธอเต้นถี่แรงเมื่อคิดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าสิ่งที่เธอเฝ้าฝันก็จะเป็จริงแล้ว เธออยากผู้ชายตรงหน้าใจแทบขาด รสจูบที่ได้รับในวันนั้นยังติดตรึงใจไม่หาย แค่คิดว่าจะได้ััมันอีกครั้งเนื้อตัวของเธอก็สั่นระรี้ระริกแล้ว เสียดายอย่างเดียวที่วันนั้นเขาเผลอเอ่ยเรียกภรรยาเก่าของตัวเอง
คงจะคิดว่าเธอเป็แม่นั่นสินะ...แต่ช่างเถอะ อย่างไรวันนี้เธอจะทำให้เขาติดใจจนลืมชื่อภรรยาเก่าเลยทีเดียว
...........................................
424
