เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่แปดสิบ พระเอกโชวเน็น

ผมพยายามเคลื่อนไหวอย่างช้าและเร็วที่สุดในเวลาเดียวกันแบบบากิ

เพื่อฝึกความสามารถในการควบคุมร่างกายอย่างมีสติของตนเอง

ผมนั่งนึกว่าอะไรคือจุดอ่อนของอาคมทรงพลังดุชช้างสารและฟันแทงไม่เข้า?

ผมก็กลับมานั่งนึกถึงตำนานของอคิลลีส

ที่ต้องลำบากให้มีคนเอาศรมายิงข้อเท้าทั้งที่ทางประเทศเราใช้การยิงสวนทวารหรือเหลาสวนทวารโจรที่อยู่ยงคงกระพันกันมาตั้งตานแล้ว

หรือกล่าวอีกอย่างคือ

กระบวนท่าของนารุโตะ

“ทะลวงจุดศูนย์”

เอานิ้วจิ้มสวนทวารในการโจมตีนั้นที่แท้จริงเป็นกระบวนท่าที่ได้ผลและชาญฉลาดมากๆ

แต่ตามแนวโชวเน็น

พวกนักเขียนพยายามทำท่าว่าพวกนี้งี่เง่าเพื่อหลอกลวงคนอ่าน

ว่าที่แท้จริงไอ้พวกนี้นั้นมันคืออัจฉริยะในการต่อสู้อันดับต้นๆของจักรวาลนั้นๆ

แต่คนเขียนพยายามไม่ให้คนอ่านรู้ตัวว่าพวกนี้มันคืออัจฉริยะแห่งยุค

ดังนั้นผมไม่ประมาทและคิดว่าจะฝึกคาถาเทเลพอร์ตน่าจะดีที่สุด

แหงล่ะเราโดนชาวบ้านจับได้ก็เท่ากับว่าเราแพ้ไปแล้ว

หากโดนฝ่ายตรงข้ามจับเราใส่ครกและตำจนตายจากนั้นสวนทวารเพื่อฆ่าเราน่ะ

เทเลพอร์ตหนีออกไปตอนที่ยังไม่ตายน่าจะดีกว่าหรือเปล่า?

การฝึกให้ป้องกันการโจมตีทางทวารได้น่าจะเป็นเพียงแค่การทำให้ตายด้วยความทรมานมากขึ้นเท่านั้น

และอีกอย่างหนึ่ง

“พลังดุจคชสาร”

ไอ้เจิดได้พยายามยกไข่ไปมาด้วยความระมัดระวัง

ได้พยายามยกไข่ไปมาบนเครื่องกีดขวางต่างๆ

ทั้งเดินบนขอนไม้ที่ปักเอาไว้เป็นที่ฝึกการเคลื่อนไหว

ยกไข่ไปด้วยปีนข้ามกำแพง หมอบคลานฯลฯ

กล่องไม่หนักหากคิดถึงกำลังของเขาแต่เขาพยายามยกลังที่บรรจุไข่ขึ้นลงตามสถานที่ต่างๆเพื่อฝึกการใช้กำลังของตนเอง

ว่าจะต้องสามารถควบคุมกำลังของตนเองได้จะได้ไม่ทำร้ายตนเองและคนรอบข้าง

ยิ่งมีกำลังมากเท่าไร

การฝึกความยืดหยุ่นและการควบคุมกำลังของตนเองก็ยิ่งจำเป็นมากขึ้นเท่านั้น

ตั้งแต่เช้าและตั้งแต่ที่ได้พลังมา

เขาก็ฝึกอย่างไม่หยุดยั้งและเริ่มเข้าใจความรู้สึกของซูเปอร์แมนที่ต้องอาศัยอยู่ร่มกับคนอื่นในชีวิตประจำวันขึ้นมาเล็กน้อย

ฟู่

ไข่ที่แตกอยู่ในลังผมว่าจะเอาไปทานเพื่อสร้างกล้ามเนื้อวิน-วิน