ตอนที่ 5
คนที่รอดกลับมา คือคนที่ไม่ควรรอด
หุบเขาเงียบสนิท
มีเพียงเสียงหินกลิ้งและเสียงหอบหายใจของผู้รอดชีวิต
ทหารหน่วยสามยืนมองกองหินตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน
พวกเขาคิดว่าตัวเองตายแน่
แต่ตอนนี้…
ยังยืนอยู่
จางเหอมองหลินรุ่ย
เด็กหนุ่มที่ปกติพูดน้อย ถือหอกเก่า ๆ
ตอนนี้กลับยืนสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ในแผนั้แ่แรก
มีทหารคนหนึ่งถามเบา ๆ
“เราชนะแล้ว?”
หลินรุ่ยตอบทันที
“ยัง”
ทุกคนหันมา
หลินรุ่ยมองทางกลับค่าย
“ถ้าคนที่อยากให้เราตาย รู้ว่าเรารอด…”
“ปัญหาจริงจะเพิ่งเริ่ม”
หลายคนสีหน้าเปลี่ยน
จางเหอเข้าใจทันที
ถ้าภารกิจนี้เป็กับดัก
แปลว่า—
คนในกองทัพอยู่เื้ั
และพวกเขา…
กลับมาทั้งเป็
—
หลินรุ่ยนั่งลง
ระบบเปิดขึ้น
【ตำราพิชัยระดับต้น】
คุณสมบัติ:
— วิเคราะห์กำลังพล
— ประเมินความเสี่ยง
— จำลองคำสั่งขั้นพื้นฐาน
ปลดล็อก:
【สายตาแม่ทัพ Lv.1】
สามารถอ่านสถานะจิตใจระดับต่ำ
—
หลินรุ่ยลองมองคนรอบตัว
ข้อมูลค่อย ๆ ปรากฏ
【จางเหอ】
ความภักดีต่อผู้ใช้งาน: 31%
สถานะ: เชื่อถือ / สับสน
—
【หยวนเจิ้ง】
ความภักดี: 12%
สถานะ: หวาดกลัว / พร้อมหนี
—
หลินรุ่ยชะงัก
ความภักดีต่อ…ผู้ใช้งาน?
ระบบนี้กำลังสร้างหน่วยของเขา?
ทันใดนั้น—
เสียงฝีเท้าดังขึ้น
ชายผอมคนหนึ่งเดินเข้ามา
หลินรุ่ยมอง
【ซ่งอัน】
ระดับ: หลอมกาย ขั้น 3
สถานะ: ปกปิดข้อมูล
ความภักดีต่อผู้ใช้งาน: 4%
หลินรุ่ยหรี่ตา
ต่ำผิดปกติ
ชายคนนั้นยิ้มแห้ง
“พวกเราควรรีบกลับค่ายนะ”
“เดี๋ยวจะโดนลงโทษ”
หลินรุ่ยมองเขา
ถามเรียบ ๆ
“เ้ารีบกลับไปบอกใคร”
บรรยากาศเงียบลง
ชายคนนั้นสะดุ้ง
“เ้าพูดอะไร”
หลินรุ่ยยืนขึ้น
เดินเข้าหา
“ตอนหนี เ้าไม่เคยใ”
“ตอนโจมตี เ้าไม่เคยเข้ารบ”
“แต่ตอนนี้กลับรีบกลับค่าย”
“ทำไม”
สีหน้าซ่งอันเปลี่ยน
จางเหอเริ่มมองผิดปกติ
ทันใดนั้น—
ซ่งอันหันหลังวิ่ง!
ฟึ่บ!
หลินรุ่ยคว้าหอก
ปา
ฉึก!
หอกปักพื้นตรงหน้าซ่งอัน
ชายคนนั้นล้ม
หน้าซีด
ทหารหลายคนเข้าจับตัว
ค้นร่าง
เจอ—
ถุงเงิน
และ…
แผ่นไม้คำสั่ง
จางเหออ่านแล้วหน้าแข็ง
> “เมื่อภารกิจสำเร็จ รายงานผลทันที”
ไม่มีตราศัตรู
มีแต่…
ตรากองทัพตัวเอง
ทุกคนเงียบ
ความจริงโผล่ออกมาแล้ว
พวกเขาถูกขายจริง
จางเหอกำหมัดแน่น
“ไอ้พวกชั่ว…”
หลินรุ่ยมองฟ้า
สีหน้าไม่เปลี่ยน
นี่แค่ปลายูเาน้ำแข็ง
คนระดับนายร้อยไม่มีอำนาจทำเื่นี้คนเดียว
ข้างบน…
ต้องมีคนใหญ่กว่า
ระบบแจ้งเตือน
> ภารกิจใหม่
เอาชีวิตรอดหลังกลับค่าย
รางวัล: เปิดระบบหน่วยกำลัง
เวลาที่เหลือ: 24 ชั่วโมง
หลินรุ่ยมองข้อความ
แล้วยิ้มบาง
ศัตรูในสนามรบ…
อย่างน้อยยังถือดาบให้เห็น
แต่ศัตรูในค่าย
อันตรายกว่า
—
เขาหยิบหอกขึ้นมา
แล้วพูดกับทุกคน
“กลับค่าย”
“แต่ครั้งนี้…”
“อย่าเดินเหมือนคนรอด”
ทุกคนงง
หลินรุ่ยพูดต่อ
“เดินเหมือนคนแพ้”
---
ตอนที่ 5 จบ