ณ ทวีปเต่าทมิฬ
ในสถานที่แห่งหนึ่งในทวีปเต่าทมิฬมีเด็กหนุ่มอายุราว 14-15 ปีกำลังนอนหมดสติไหลไปตามแม่น้ำในลำธารร่างกายของร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลสดมากมายเืนั้นไหลออกมาจากแผลเืค่อย ๆ ไหลออกมาโดยไม่มีทีท่าจะหยุดทำให้น้ำที่ใสสะอาดบริเวณนั้นถูกชโลมไปด้วยเืสีแดงเต็มไปหมด ร่างกายของเขาไหลไปเรื่อย ๆ จนไปชนกับหินก้อนหนึ่งบ่งบอกว่าถึงจุดหมายแล้ว และ ไม่ไกลจากตรงนั้นมีชายชราคนหนึ่งกำลังมองมาที่เด็กหนุ่นด้วยความใ เขารีบวิ่งไปอุ้มตัวของเด็กคนนั้นก่อนจะออกไปอย่างรวดเร็ว
" อึก~~ฮาร์ ที่นี่ที่ไหน "
ชิงหลงตื่นขึ้นมาด้วยความแปลกใจเขามองไปรอบ ๆ ที่เขาอยู่เป็ห้องขนาดเล็กทั้งห้องมีเพียงแสงไฟจากตะเกียงที่อยู่ตรงหัวเตียงเพียงเท่านั้นเขามองออกไปนอกหน้าต่างด้านนอกมืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่เท่านั้น
" โอ้ยยยย "
ชิงหลงร้องขึ้นมาด้วยความเ็ปเขารู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวราวกับร่างกายกำลังจะแตกออกมาเป็ชิ้น ๆ มองไปที่ร่างกายของเขาที่ถูกพันด้วยผ้าสีขาวทั้งตัว แต่เพราะเขาขยับตัวมากเกินไปแผลของเขาจึงเปิดเืก็ไหลออกมาอีกครั้ง เมื่อเห็นผ้าสีขาวที่พันรอบทำให้เขาแปลกใจว่าใครกันทีช่วยเขาเอาไว้
แอ๊ดด
เสียงเปิดประตูดังขึ้นชิงหลงมองเห็นชายชราใส่ชุดสีขาวหนวดเคราเต็มตัวหน้าตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น ชายชรากำลังถือถ้วยบางอย่างมาให้เขาไอควันและกลิ่นอันหอมหวนที่ลอยออกมาจากถ้วยทำให้เขารู้สึกหิวขึ้นมาทันที
" ตื่นแล้วรึเ้าหนู ข้านำนี่มาให้เพราะคิดว่าเ้าคงจะหิว "
ชายชราวางถ้วยข้าวต้มลงตรงหน้าของเขา เสียงท้องของเขากำลังส่งเสียงเรียกราวกับไม่ได้มีสิ่งใดลงไปในท้องมาแสนนานชิงหลงมองไปที่ชายชราก่อนที่จะจัดการกินข้าวต้มทันที เพียงไม่ถึงสิบวิข้าวต้มถ้วยใหญ่ก็หมดลงในพริบตาเป็เพราะเขาไม่ได้กินอะไรมานานมากแล้วมันจึงทำให้เขารู้สึกอยากอาหารมาก ๆ
" ฮ่า ฮ่า นี่เ้าไปตายอดตายอยากมาจากไหนกันเ้าหนู "
" ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าเอาไว้ ข้าคิดว่าข้าตายเสียแล้ว "
ชิงหลงก้มหัวคำนับให้กับชายชราก่อนที่ชายชราจะจับเขาขึ้นและมองมาที่เขาอย่างจริงจัง
" ข้าจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เ้าใหม่ ร่างกายของเ้ายังต้องพักฟื้นอีกเยอะพรุ่งนี้เช้าข้าจะมาดูอาการเ้าอีกครั้ง "
หลังจากที่เปลี่ยนผ้าพันแผลเสร็จชายชราก็ออกไปหลังจากชายชราออกไปแล้วชิงหลงก็จมเข้าสู่ความคิดของเขา ชิงหลงนั้นเป็ทาสที่ถูกขายมาเป็ข้ารับใช้ในตระกูลฟู่ ซึ่งเป็ 1ใน4 ตระกูลใหญ่ของทวีปเต่าทมิฬ ชิงหลงถูกขายมาที่นี่ั้แ่เด็ก ๆ เพราะสถานะของเขาคือทาสแน่นอนว่าจะต้องถูกรังแกโดยเหล่าลูกหลานในตระกูล ทาสทุกคนนั้นสามารถบ่มเพาะพลังติดตัวได้เล็กน้อยแต่เพราะเส้นชีพจรของเขามันเสียหายจึงไม่สามารถบ่มเพาะได้ เลยมักจะถูกรังแกมาั้แ่เล็ก ๆ
เขาอดทนมาตลอด 10 ปี ทุก ๆ วันการกลั่นแกล้งจะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเมื่อล่าสุดนี้ พวกนายน้อยในตระกูลฟู่เรียกเขาไปที่หลังสวนดอกไม้ก่อนที่จะถูกคนหลายสิบคน ใช้ทักษะประจำตระกูลกับตัวเขา สิ่งสุดท้ายที่ชิงหลงจำได้ คือคมดาบของนายน้อยคนหนึ่งพุ่งเข้ามาที่ตัวเขา และ ชิงหลงก็หมดสติไป
" ข้าจะกลับไป...แล้วทำให้พวกเ้าต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้กับข้า "
ชิงหลงกำหมัดแน่นดวงตาของเขาส่อประกายแห่งความแค้นออกมาแต่เขาก็ต้องดึงสติตัวเองมาสู่ความจริงอีกครั้งตัวเขาจะทำอะไรพวกมันได้ด้วยร่างกายที่อ่อนแอนี้ จะทำอะไรกับเหล่าอัจฉริยะของตระกูลได้กัน ชิงหลสะบัดทุก ๆ อย่างออกไปจากหัวก่อนจะนอนลง
" ~~ชิงหลง~~ "
ชิงหลงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเพราะเสียงของใครบางคนที่เข้ามาในโซนประสาทเสียงนั้นทั้งหนาวเย็นสงบนึ่งและน่าเกรงขาม เขาลืมตาขึ้นและพบว่าตนเองไม่ได้อยู่บนเตียงในห้องเล็ก ๆ อีกต่อไป รอบตัวของเขาเป็ป่าและูเาขนาดใหญ่ ต้นไม้รอบตัวล้วนแปลกประหลาดแม่น้ำลำธารที่นี่สวยงามเป็อย่างมาก
" ฝันงั้นรึ "
ชิงหลงพูดกับตัวเอง
" ~~ชิงหลง~~ "
ในครั้งนี้นั้นชิงหลงได้ยินเสียงชัดเจนจากด้านหลังของเขา ชิงหลงหันกลับไปก่อนที่จะยื่นนิ่งด้วยความตกตลึงเพราะสิ่งที่ได้พบเห็น ร่างกายที่ใหญ่โตราวกับขุนเขาหลายสิบลูก ปีกสีดำแดงขนาดใหญ่น่าเกรงขามร่างกายเต็มไปด้วยเกร็ดสีดำเงางามทั่วทั้งตัว มีออร่าสายฟ้าสีแดงอยู่ั้แ่ต้นคอลงไปจนสุดหาง มันคือสัตว์ในตำนานที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง
" ม...ั "
ดวงตาสีแดงฉานของัมองลงมาที่เขาทำให้ชิงหลงตัวสั่นไปหมด
" ~~ชิงหลง...ข้าเลือกเ้า~~~ "
" อะไรน๊ะ "
ครืนนนน เปรี้ยงงง
ยังไม่ทันที่ชิงหลงจะเข้าใจอะไรัตนนั้นก็กลายเป็สายฟ้าสีแดงขนาดใหญ่พุ่งลงมาจากท้องฟ้าลงมาที่ตัวเขาอย่างรวดเร็ว
" อ๊ากกกกกกกก "
โปรดติดตามตอนต่อไป