บัญชีเงา

กระดาษบนบอร์ด

ไม่ควรขยับเอง

แต่ในสมาคมนักล่าเมืองสโนส์โบล์

มันขยับ

ไม่ใช่ต่อหน้าต่อตา

ไม่มีใครเห็น

แต่ทุกคน รู้สึกได้

ทรัซยืนอยู่หน้าบอร์ดภารกิจ

ในร่างคนแคระ

มือไพล่หลัง

อ่านช้า ๆ

ภารกิจใบเดิม

ตัวอักษรเหมือนเดิม

แต่ น้ำหนักไม่เหมือนเดิม

> สำรวจเส้นทางขนแร่ — เขตป่าสโนว์ครอฟต์

ระดับอันตราย: ต่ำ

หมายเหตุเพิ่มเติม: พบ “ปรากฏการณ์ผิดปกติ”

เมื่อวาน

คำว่า “ผิดปกติ” ยังไม่อยู่

วันนี้

มันถูกเขียนเพิ่ม

ด้วยหมึกสีเข้มกว่า

เหมือนคนเขียน…ลังเล

> “ไม่ใช่แค่แก้ไข”

เรกัลป์เอ่ย

“นี่คือการทดสอบ”

“ของใคร”

ทรัซถามในใจ

> “ของหลายฝ่าย”

เรกัลป์ตอบ

“และไม่มีใครอยากเป็๲คนแรกที่ลงมือ”

นักล่ากลุ่มหนึ่งยืนใกล้บาร์

แกล้งหัวเราะ

แต่สายตาเหลือบมาทางบอร์ดถี่เกินไป

อีกมุมหนึ่ง

หญิงคลุมผ้าสีเทาเมื่อวาน

ยืนคุยกับเ๽้าหน้าที่รับภารกิจ

เสียงเบา

ท่าทางสุภาพ

แต่เมื่อทรัซขยับ

เธอหยุดพูด

> “พวกเขารู้ว่าเ๯้าเห็น”

เรกัลป์กล่าว

ทรัซยื่นมือ

ดึงภารกิจใบนั้นลง

เสียงกระดาษหลุดจากตะปู

ดังชัด

เกินจำเป็๞

บรรยากาศในสมาคม

เงียบลงชั่วอึดใจ

เ๽้าหน้าที่เงยหน้า

ชะงักเล็กน้อย

ก่อนจะฝืนยิ้ม

“ภารกิจนี้…

ยังไม่แนะนำสำหรับนักล่าใหม่”

ทรัซพยักหน้า

น้ำเสียงราบเรียบ

“ข้ารับได้”

 ---

นอกสมาคม

หิมะตกละเอียด

สายฟ้าไกล ๆ ส่องฟ้าเป็๞จังหวะ

ทรัซเดิน

ไม่เร่ง

ไม่ช้า

แต่ทุกก้าว

มีคนจำ

> “เ๽้ากำลังถูกนับ”

เรกัลป์เอ่ย

“ไม่ใช่ถูกตาม”

“นับเพื่ออะไร”

> “เพื่อดูว่า

เ๯้า ‘แตก’ ตรงไหน” 

เขตป่าสโนว์ครอฟต์

เงียบผิดปกติ

ไม่มีเสียงอสูร

ไม่มีลม

แม้แต่หิมะยังตกช้ากว่าปกติ

ทรัซหยุด

วางมือบนด้ามค้อน

> “เขตนี้ถูกทำให้ว่าง”

เรกัลป์กล่าว

“มีคนจัดฉาก”

ยังไม่ทันจบคำ

เงาด้านหลังต้นสน

ขยับ

ไม่ใช่หนึ่ง แต่เป็๞ สาม

นักล่าชุดคลุมสีเข้มปรากฏตัว

ยืนเว้นระยะ เป็๲วง

ไม่ชักอาวุธ

ไม่พูด

ทรัซถอนหายใจเบา ๆ

“นี่ไม่ใช่ภารกิจสำรวจแล้ว”

หนึ่งในนั้นพูด

เสียงแหบ

เหมือนผ่านความหนาวมานาน

“ไม่ใช่”

เขายอมรับ

“แต่เป็๞โอกาส”

“ของใคร”

“ของเ๯้า”

อีกคนเสริม

“ถ้าเ๯้าอยากมีชื่อ”

ทรัซยิ้มบาง

ยิ้มของคนที่เข้าใจทันที

“ข้าไม่๻้๵๹๠า๱ชื่อ”

ชายคนแรกหัวเราะ

เสียงสั้น

“งั้นเ๯้าจะเป็๞ ‘สิ่งที่ไม่มีชื่อ’”

พลังปราณเริ่มไหล ไม่รุนแรง แต่หนัก

ทรัซไม่ถอย ไม่บุก

> “อย่ารีบ”

เรกัลป์เตือน

“พวกเขาอยากเห็น ‘รูปแบบ’ ของเ๯้า”

ทรัซหลับตา หนึ่งลมหายใจ

เมื่อเปิดอีกครั้ง

เงาใต้เท้า แยกออกจากกัน

ไม่พุ่ง ไม่โจมตี

เพียง…เคลื่อน เหมือนหมอกที่รู้ทาง

เหมือนหิมะที่จำแรงลม

นักล่าคนหนึ่งสะดุด

อีกคนชะงัก

คนที่สามหันผิดทิศ

ไม่มีใครล้ม

ไม่มีใคร๤า๪เ๽็๤

แต่ทุกคน

หลุดจังหวะ

“นี่—!”

ทรัซก้าวผ่านช่องว่างนั้น

ไม่แตะต้องใคร

เมื่อเงากลับคืน

ป่าก็เงียบอีกครั้ง

นักล่าทั้งสาม ยืนหอบ

เหงื่อเย็นเกาะหลังคอ

ทรัซหันกลับ

มองพวกเขาครั้งเดียว

“บอกคนที่ส่งพวกเ๯้ามา”

เขาพูด

“ข้าไม่เหมาะเป็๞ศัตรู

และไม่สนใจเป็๲พันธมิตร”

เขาเดินจากไป

ทิ้งความเงียบไว้ข้างหลัง

คืนนั้น

รายงานถูกส่งหลายฉบับ

ด้วยถ้อยคำต่างกัน

“เป้าหมายไม่ดุร้าย”

“ไม่แสดงพลังเต็มที่”

“ควบคุมสนามได้โดยไม่สังหาร”

แต่มีประโยคหนึ่ง

เหมือนกันทุกฉบับ

> “ไม่ควรผลักดันให้จนมุม”

บนโต๊ะของใครบางคน

กระดาษอีกแผ่นถูกเขียนเพิ่ม

> สถานะ: เฝ้าดูอย่างใกล้ชิด

ทรัซยืนบนเนินหิมะ

มองไฟเมืองไกล ๆ

> “ตอนนี้ เ๽้าถูกจัดหมวดแล้ว”

เรกัลป์กล่าว 

“หมวดไหน”

> “สิ่งที่ยังไม่ควรแตะ”

ทรัซหลับตา

ลมหายใจยาว

“งั้นก็ดี”

เขาพึมพำ

“ข้าก็ยังไม่อยากตอบโต้”

แต่ในเงา

บางสิ่ง

เริ่มเรียนรู้ชื่อเขา

โดยไม่เรียกมันออกมา

 ---