"ตายเสียเถิด! ไอ้ยามโอหัง!"
เสียงคำรามของ ผู้าุโกระดูกมาร ดังก้องฟ้า บัดนี้ร่างกายของเขาและกึ่งเซียนอีกสองคนขยายใหญ่ขึ้นจนเสื้อผ้าฉีกขาด ิักลายเป็สีม่วงคล้ำ เส้นเืปูดโปนดุจรากไม้ปีศาจ พวกเขาตัดสินใจใช้ "วิชาสละโลหิตมาร" ขั้นสูงสุด ซึ่งเป็การเผาผลาญอายุขัยเพื่อแลกกับพลังทำลายล้างที่แม้แต่ยอดฝีมือขั้นนภาก็ต้องกลายเป็ธุลี
วิชาสังหารทั้งสามพุ่งเข้าหาหลี่ิพร้อมกันจากสามทิศทาง:
หัตถ์เทวมารทลายฟ้า: ฝ่ามือปราณสีดำทมิฬขนาดเท่าสนามฟาดลงมาจากท้องฟ้า หมายจะบดขยี้ป้อมยามให้จมลงไปในดิน
กระบี่โลหิตสังหารหมื่นลี้: ปราณกระบี่นับหมื่นเล่มพุ่งทะยานดุจห่าฝน เล็งไปที่จุดตายทุกส่วนบนร่างของหลี่ิ
หอกกระดูกิญญาสลาย: หอกที่สร้างจากกระดูกขาวโพลนพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วแสง มุ่งตรงไปที่หัวใจของเป้าหมาย
แรงปะทะจากการโจมตีทั้งสามทำให้อากาศรอบด้านบิดเบี้ยวจนเกิดการะเิต่อเนื่อง เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนพื้นดินสั่นะเืไปถึงวังหลวง ชาวเมืองต่างพากันปิดตาด้วยความหวาดกลัว คิดว่ายามเทพของพวกเขาคงมิอาจรอดพ้นจากนรกขุมนี้ได้แน่แท้
วูบบบบบ!
ก่อนที่การโจมตีจะถึงตัวเพียงหนึ่งองคุลี พลังปราณสีแดงเข้มที่ข้นคลั่กดุจโลหิตทิพย์ก็ปะทุออกมาจากร่างของหลี่ิ มันมิได้กระจายออกไป แต่กลับควบแน่นเป็รูปทรงซี่โครงขนาดั์โอบล้อมรอบตัวเขาและศาลาพิรุณอำพันไว้อย่างแ่า
ตึง! เคร้ง! บึ้ม!
เสียงของฝ่ามือั์ กระบี่นับหมื่น และหอกกระดูก ปะทะเข้ากับซี่โครงสีแดงนั้นอย่างจัง ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้กึ่งเซียนทั้งสามถึงกับหัวใจหยุดเต้น
การโจมตีที่รุนแรงพอจะลบแคว้นเล็ก ๆ ออกจากแผนที่ กลับมิอาจสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนเล็ก ๆ บนซี่โครงเทพวายุนั่นได้! ยิ่งไปกว่านั้น พลังสะท้อนจากโครงกระดูกสีแดงยังรุนแรงเสียจนทำให้กระบี่โลหิตหักสะบั้น และหอกกระดูกแตกกระจายเป็ผง
"อัก... อ๊ากกกกกก!"
ผู้าุโกระดูกมารและพรรคพวกกระเด็นออกมา มือที่ใช้ฟาดฝ่ามือถึงกับกระดูกแตกละเอียด เืสด ๆ พุ่งออกจากปากและง่ามมือจากการโดนพลังของตัวเองสะท้อนกลับ พวกเขาจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
หลี่ิยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมตัวเดิม ในมือถือถ้วยชาร้อน ๆ ที่ไม่มีแม้แต่รอยกระฉอก เขามองลอดผ่านซี่โครงเทพวายุออกมาด้วยสายตาปลาตาย "พวกเ้า... ตีเบาไปหรือเปล่า? ข้านึกว่าจะมีลมพัดมาให้เย็นขึ้นเสียอีก แต่นี่มันเหมือนมีแมลงวันบินมาตนนั่นชนนี่รำคาญชะมัด"
ในขณะที่ศัตรูทั้งสามนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นดินที่พังพินาศ หลี่ิกลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาขยับนิ้วกดลงชื่อในใจหน้าตาเฉย
‘ระบบ... ลงชื่อเข้าใช้’
[ติ๊ง! ท่านประจำการที่ประตูเมืองทิศเหนือต่อเนื่องเป็วันที่สิบสาม] [ท่านได้รับรางวัลระดับ SR: 'ศาสตร์แพทย์โอสถ์' (ความรู้เื่สมุนไพรและการรักษาเบื้องต้น) ]
หลี่ิขมวดคิ้วพลางพึมพำกับตัวเอง "ศาสตร์แพทย์รึ? อืม... ก็ดีเหมือนกันแฮะ วันก่อนข้าโดนเงี่ยงปลาปักมือแสบชะมัด ต่อไปจะได้ไม่ต้องเสียเวลาหายาแดงทาเอง"
เขามองข้ามยอดฝีมือระดับทวีปที่อยู่ตรงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับว่าความตายของกึ่งเซียนสามคนมีความสำคัญน้อยกว่าอาการแสบมือจากการตกปลาของเขา
"มะ... มะ... ไม่จริง! ข้าไม่เชื่อ!" ผู้าุโกระดูกมารพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น "ข้าคือยอดฝีมือกึ่งเซียน! ข้าคือนักฆ่าอันดับหนึ่งของนิกายมาร! ข้าจะพ่ายแพ้ให้กับยามกระจอก ๆ แบบนี้ไม่ได้!"
เขาพยายามจะะเิลมปราณที่เหลืออยู่เพื่อแลกชีวิต แต่หลี่ิกลับถอนหายใจยาว
"พวกเ้านี่... ตื๊อเก่งจริงๆ ข้าบอกแล้วไงว่าข้าหิวติ่มซำ"
หลี่ิควบคุมร่างซี่โครงเทพวายุให้ขยับตามนิ้วมือของเขา ร่างซี่โครงสีแดงั์ยกมือขึ้นแล้วทำท่า "ดีดนิ้ว" ใส่กึ่งเซียนทั้งสามเบา ๆ
เปรี้ยงงงงงงงงงง!
แรงลมมหาศาลที่เกิดจากการดีดนิ้วของ ซูซาโนโอะ รุนแรงเสียยิ่งกว่าพายุระดับสิบ ร่างของผู้าุโกระดูกมารและพรรคพวกปลิวละลิ่วออกจากเมืองหลวง พุ่งแหวกอากาศข้ามูเาข้ามป่าไม้ไปไกลหลายร้อยลี้ จนหายวับไปสุดขอบฟ้าในพริบตาเดียว
ความเงียบกลับคืนสู่ประตูเมืองทิศเหนืออีกครั้ง ซี่โครงสีแดงค่อย ๆ สลายหายไป เหลือเพียงหลี่ิที่ลุกขึ้นยืนบิดี้เี หลิวรั่วเฉินเดินเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่ยังคงอึ้งไม่หาย
"พี่หลี่... ท่าน... ท่านจัดการกึ่งเซียนสามคนด้วยการดีดนิ้วรึเ้าคะ?"
หลี่ิหันมามอง "ดีดนิ้วรึ? อ๋อ... ข้าแค่รำคาญน่ะ ป่ะ... แม่นางหลิว รีบไปร้านติ่มซำเถอะ ข้านึกได้ว่าถ้านานกว่านี้ไส้ครีมมันจะเย็นแล้วไม่อร่อย"
เขาเดินทอดน่องนำหน้าไปอย่างสบายใจ ทิ้งให้ร่องรอยการต่อสู้ระดับโลกกลายเป็เพียงฉากหลังที่จืดจาง องค์ชายทั้งสามที่แอบมองอยู่ห่าง ๆ บัดนี้ต่างพากันเป็ลมล้มพับไปพร้อมกัน เพราะพวกเขารู้แล้วว่า ต่อให้เชิญเซียนจริง ๆ ลงมา... ก็อาจจะทำได้แค่สะกิดผิวของยามคนนี้เท่านั้น!
306
