แม่ค้าออนไลน์สู่ยุทธภพ

ตอนที่ 43 

เริ่มตั้งตัว (9)

“ ว๊าย!!!! ” เด็กน้อยส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง เสียงเล็กแหลมของนางดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่าเมื่อดวงตากลมโตนั้นมองเห็นร่างของหมาป่าตัวสีดำขนาดใหญ่พุ่งกระโจนออกมาจากพุ่มไม้สีเขียวทางด้านซ้าย 

ดวงตาทั้งสองข้างพับปิดลงพร้อมกับยกแขนเล็กๆขึ้นมาบดบังใบหน้าน้อยๆ

หมาป่าตัวสีดำที่มีขนาดใหญ่กว่าร่างของเด็กน้อยวัย 6 ปีมันพุ่งทะยานออกมาดวงตาสีแดงจับจ้องเหยื่อด้านหน้าพร้อมกับกรงเล็บอันแหลมคมที่นำหน้าของมันไปเพื่อจะขย้ำเหยื่ออันโอชะ

ทว่า..

ฟิ้ว!!! ผัวะ!!! เสียงบางอย่างดังขึ้นมาดวงตาทั้งสองข้างที่พับปิดลงอยู่นั้นก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆเมื่อตัวของจูเฟยรู้สึกว่าร่างกายของนางไม่เป็นอันใด

ดวงตากลมโตเปิดขึ้นมาพร้อมกับใช้ดวงตาคู่นั้นมองผ่านแขนของนางออกไปด้านหน้า นางเห็นเงาสูงกว่านางประมาณเล็กน้อยมายืนอยู่บริเวณด้านหน้าของนาง

ก็ลองเปิดตาแล้วลองลดแขนของตนเองพร้อมกับตั้งสติจ้องสิ่งที่อยู่ด้านหน้านางพบเห็นว่าเป็นร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง 

ร่างของเด็กหนุ่มที่มีร่างกายสมส่วนสง่างามสวมใส่อาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ผิวพรรณเรียบเนียนผมสีดำถูกรวบมัดเอาไว้เป็นอย่างดี ใบหน้าถือว่าหล่อเหลามากกว่าเด็กวัยเดียวกัน ในมือข้างซ้ายของเขาถือกระบี่เหล็กเล่มนึงเอาไว้ จูเฟยได้มองจากแผ่นหลังและใบหน้าของเขาที่หันมามองนางเพียงครึ่งหนึ่งก็พอคาดการณ์ได้ว่าอายุของเด็กหนุ่มผู้นี้น่าจะมีวัยประมาณ 13 ปี 

ดวงตาที่ดูมุ่งมั่นจริงจังและไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดหันมามองเด็กน้อยที่อยู่ด้านหลังของตนเอง จูเฟยพยายามตั้งสติของนางแล้วมองเด็กหนุ่มผู้นั้นกลับไปอย่างไม่ละสายตาเช่นกัน

แต่หูของนางก็ได้ยินเสียงบางอย่างเสียงขยับของสิ่งมีชีวิต ได้ยินเสียงเช่นนั้นก็ทอดสายตามองยาวไปที่ด้านหน้าของเด็กหนุ่มผู้นั้น ร่างของหมาป่าที่มีขนทั่วทั้งกายเป็นสีดำสนิทมีดวงตาสีแดงฉานราวกับโลหิตยังคงไม่สิ้นท่า

ร่างของหมาป่าตัวนั้นมันโดนเด็กหนุ่มผู้นี้ออกแรงเตะกลิ้งไปเท่านั้น มันลุกขึ้นมาอีกครั้งดวงตาของมันมองเด็กทั้งสองที่มีอายุห่างกันประมาณนึงด้านหน้าของมัน 

ดวงตาสีแดงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นใบหน้าของมันกระตุกรวมกันอยู่ตรงกลางบอกอารมณ์ที่กำลังโมโหโกรธาอย่างขีดสุด 

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเด็กหนุ่มผู้นั้นได้หันกลับมามองที่หมาป่าตัวสีดำด้านหน้าของเขา ดวงตาคู่นั้นดวงตาของสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองมามันกำลังคิดจะขย้ำเหยื่อที่เป็นอาหารอันโอชะ

เสี้ยววินาทีนั่นเองการต่อสู้ก็ได้เริ่มขึ้นหมาป่าตัวนั้นมันมีขนาดเทียบเท่ากับกับเด็กหนุ่มผู้นี้ แม้ว่ามันจะดูมีขนาดใหญ่กว่าจูเฟยเพราะว่านางเป็นเด็กแต่ถ้ามาลองเทียบกับเด็กหนุ่มพผู้นี้ที่มีไว้ประมาณ 13 ปี ขนาดร่างกายของทั้ง 2 เกือบจะทัดเทียมกันไม่มีผู้ใดได้เปรียบเสียเปรียบ

ฟิ้ว!!! หมาป่าด้านหน้าพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วเด็กหนุ่มผู้นั้นยกกระบี่สีเงินของตนเองขึ้นมา พลังวิญญาณแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกายก่อนที่จะห่อหุ้มกระบี่ 

พลังวิญญาณที่มองเห็นแล้วน่าจะเป็นพลังวิญญาณระดับสีฟ้าปกคลุมไปที่คมกระบี่ 

เด็กหนุ่มผู้นั้นพุ่งทะยานเข้าไปอย่างรวดเร็วเข้าปะทะกับหมาป่าตัวสีดำที่มีกรงเล็บอันแหลมคมอย่างไม่เกรงกลัว ความห้าวหาญของเขาจูเฟยอยู่ด้านหลังดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายขึ้นมาในทันที 

ใบหน้าที่มุ่งมั่นจริงจังไม่แสดงความหวาดกลัวเลยสักนิดเข้าปะทะ กระบี่ที่ปกคลุมไปด้วยพลังวิญญาณสีฟ้าตวัดออกไปอย่างรวดเร็ว 

ฟิ้ว!!! ฉึบ!!! คมกระบี่นั้นฟาดฟันดวงตาทั้งสองข้างของหมาป่าสีดำสนิท มันกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดการเคลื่อนไหวของมันหยุดชะงักลงในทันที

เด็กหนุ่มผู้นั้นถือโอกาสพุ่งไปด้านข้างพร้อมกับตวัดกระบี่ของตนเองจากลงคืนสู่บนท้องนภาอย่างรวดเร็วราวกับดวงดาวที่พุ่งทะยานจากพื้นขึ้นสู่ท้องนภา

ฟิ้ว!!!! ฉับ!!! คอของหมาป่าสีดำตัวนั้นหลุดจากตัวของมันอย่างรวดเร็วเลือดสีแดงสดกระจายออกมา

ร่างของมันค่อยๆลดต่ำลงสู่พื้นนอนนิ่งไม่ขยับกลายเป็นร่างไร้วิญญาณที่นอนอยู่บนพื้น 

จูเฟยดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อครู่นางมองเห็นการต่อสู้ที่น่าทึ้งเข้าให้แล้ว 

เด็กหนุ่มผู้นี้สามารถตัดหัวของหมาป่าได้อย่างง่ายดายราวกับตัดกระดาษ นางมองเห็นพลังวิญญาณที่ปกคลุมกระบี่สีเงินนั้นเอาไว้เป็นระดับสีฟ้า

มันทำให้จูเฟยล่วงรู้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ก็เป็นผู้ใช้พลังวิญญาณเช่นเดียวกัน อีกฝ่ายเมื่อสังหารหมาป่าตัวนั้นได้เรียบร้อยแล้วก็หันใบหน้าหันกลับมามองที่เด็กน้อยด้านหลังของตนเองที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตเอาไว้

เด็กหนุ่มที่สวมใส่อาภรณ์สีน้ำเงินอันแสนเรียบง่ายย่างกายเข้ามาหาจูเฟย เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าจูเฟยก็ต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายนางมีความสูงเพียงแค่หน้าอกของเขาเท่านั้น 

ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่เหมือนกับเด็กหนุ่มวัยเดียวกันเลยสักนิดจูเฟยตั้งคำถามมากมายภายในจิตใจเด็กอายุเท่านี้ภายในยุคของนางไม่มีทางที่จะต่อสู้กับหมาป่าได้อย่างแน่นอน 

อีกฝ่ายยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆจูเฟย เขาใช้ใบหน้าที่ราบเรียบเอ่ยถามออกมา “ เป็นอันใดหรือเปล่า ”

จูเฟยส่ายใบหน้าในน้อยของนางตอบกลับอีกฝ่ายไป เมื่อนางตั้งสติได้ก็ค่อยๆโค้งคำนับลงอย่างช้าๆ “ ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้~ ” 

ใบหน้าของนางค่อยๆเงยขึ้นมาอย่างช้าๆมองอีกฝ่ายที่ยังคงยืนอยู่ด้านหน้า ใบหน้าที่ราบเรียบและไม่แสดงความรู้สึกอันใดนั้นได้ส่ายไปมาราวกับว่าจะตอบกลับจูเฟยว่าไม่เป็นอันใด 

หลังจากตอบกลับเสร็จเรียบร้อยเขาก็หันหลังพร้อมตั้งท่าจะเดินไปต่อด้านหน้า จูเฟยเช่นนั้นรีบส่งเสียงเรียกอย่างรวดเร็ว “ เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ!!!  ” 

เท้าทั้งสองข้างที่ที่กำลังเดินไปด้านหน้าอยู่นั้นพังอ่ะลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงเล็กแหลมส่งเสียงเรียกมาจากด้านหลัง 

ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้นั้นหันกลับมามองจูเฟย 

จูเฟยตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวใบหน้าได้น้อยของนางหันไปซ้ายทีขวาทีเกรงว่าจะมีหมาป่าหลุดออกมาจากทิศทางใดอีก ในขณะที่หันใบหน้ามองไปซ้ายทีขวาทีอยู่นั้นก็ได้เอ่ยปากออกมาพร้อมกันไปด้วย “ ข้ามาตามหาชายชรา 2 คนที่เดินเข้ามาในป่าแห่งนี้ท่านเห็นหรือไม่เจ้าคะ ” 

เด็กหนุ่มผู้นั้นได้พยักหน้าตอบกลับจูเฟย เมื่อได้รู้ว่าอีกฝ่ายรู้ที่อยู่ของท่านอาจารย์ของตนเองดวงตาทั้งสองข้างของจูเฟยที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวก็เปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง 

นางไม่สนใจแล้วว่าเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นผู้ใด ถ้าเขาเจตนาร้ายกับนางจริงๆคงจะไม่เข้ามาช่วยจากหมาป่าหรอก

“ งั้นท่านช่วยนำทางข้าไปหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ ” จูเฟยเอ่ยขอร้องออกมา 

อีกฝ่ายก็ตอบกลับด้วยการที่ใช้ใบหน้าราบเรียบพยักหน้าตอบรับกลับไป 

หลังจากนั้นเด็กหนุ่มผู้นั้นก็ได้เดินนำจูเฟยไปด้านหน้าผ่านทางเดินที่ลากยาวแล้วปกคลุมไปด้วยพุ่มไม้หนา จูเฟยเดินตรงไปด้านหน้าด้วยความกังวลนางรีบเร่งฝีเท้าของนางเพิ่มมากขึ้นไปอีกเพื่อให้ทันเด็กหนุ่มด้านหน้า

แน่นอนว่านางนั้นกลัวจะพลัดหลงกับอีกฝ่ายภายในป่าแห่งนี้มีอันตรายมากมายเมื่อครู่นางเกือบจะกลายเป็นซากศพอยู่ภายในป่าแห่งนี้ไปแล้วจากฝีมือของเจ้าหมาป่าตัวนั้น

เด็กหนุ่มที่เดินอยู่ด้านหน้าดวงตาของเขารอบๆตากลับมามองเห็นเด็กด้านหลังของตนเองมีท่าทางกังวลและหวาดกลัวผิดปกติ

อีกฝ่ายหยุดเท้าของตัวเองแล้วค่อยๆยื่นมือไปคว้าจับมือของจูเฟยเอาไว้ จูเฟยทำใบหน้าประหลาดใจเล็กน้อยดวงตากลมโตของนางมองตรงไปที่เด็กหนุ่มด้านหน้าด้วยความฉงน

มือของเขายื่นมือมาแล้วคว้าจับมือของนางเอาไว้ เด็กหนุ่มผู้นี้แม้ว่าภายนอกนั้นจะดูเรียบเฉยและสงบนิ่งแต่ว่าภายในใจลึกๆแล้วเป็นคนที่อบอุ่นและมีจิตใจดี 

เด็กหนุ่มผู้นั้นพานางวิ่งผ่านป่าขนาดใหญ่มุ่งตรงไปด้านหน้าอยู่สักพัก ต้นไม้มากมายที่ปกคลุมรอบบริเวณเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆราวกับว่ามันกำลังจะถึงทางออกที่อยู่ไม่ไกลนัก

ดวงตาของนางมองตรงไปด้านหน้าจูเฟยมองเห็นปลายทางที่เต็มไปด้วยแสงสว่างไสว นางเห็นแสงสว่างจากภายในป่าอันมืดมิดในยามกลางวัน เมื่อมองเห็นแสงสว่างไสวจากแสงแดดด้านหน้าแปลว่านางนั้นใกล้จะถึงปลายทางแล้ว

อีกฝ่ายยังคงจับมือนางแน่นแล้ววิ่งตรงไปด้านหน้า เท้าทั้งสองเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆเมื่อจะถึงปลายทาง 

จนสุดท้ายแล้วนางก็หลุดรอดออกมาจะภายในอุโมงค์แห่งความมืดที่เกิดขึ้นภายในป่าแห่งนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเสียงหายใจของนางถี่ระรัวด้วยความเหนื่อยหอบ เด็กหนุ่มผู้นี้พานางวิ่งมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ไม่ให้นางหยุดพักเลย ถ้าไม่ให้มาอยู่ในท่าทางเช่นนี้ก็คงจะแปลกไปสักหน่อย 

ใบหน้าก้มต่ำลงที่พื้นพร้อมกับเสียงหัวใจภายในหน้าอกด้านซ้ายที่กำลังเต้นระรัวจนหูทั้งสองข้างได้ยินอย่างชัดเจน

เมื่อผ่านไปสักพักความเหนื่อยหอบนั้นเริ่มทุเลาเบาบางลง ใบหน้าของจูเฟยค่อยๆเงยขึ้นมาอย่างช้าๆดวงตากลมโตจ้องมองด้านหน้า ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะค่อยๆเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

บริเวณส่วนนี้คือลานกว้างใจกลางป่าลึกทั่วทัั้งบริเวณเกิดความเสียหายมากมายต้นไม้หลายต้นโค่นล้มไปอย่างไม่มีสาเหตุ โขดหินขนาดใหญ่ที่รายล้อมอยู่รอบบริเวณเองก็โดนบางอย่างกระแทกจนพวกมันแทบจะแหลกละเอียดไปตามๆกัน สภาพด้านหน้ามันเหมือนกับสถานที่ที่พึ่งผ่านสมรภูมิรบอันดุเดือดมา

จูเฟยเห็นภาพนั้นก็ได้แต่ตั้งคำถามภายในใจด้วยความฉงน แต่นอกจากสถานที่ที่เสียหายไปมากมายสิ่งที่นางเห็นก็คือร่างของท่านอาจารย์ของนางและร่างของชายชราผู้นั้นที่ดูมีร่างกายภูมิฐานกำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่ ทั้งสองใช้ดวงตาจ้องมองกันพร้อมกับแสดงท่าทางเหนื่อยหอบ

แม้ว่านางจะตั้งคำถามในใจแต่มันก็มีคำตอบที่แน่ชัดปรากฏขึ้นมาอยู่แล้ว การที่สถานที่แห่งนี้มีสภาพประหนึ่งสมรภูมิที่ผ่านการรบมาอย่างดุเดือดมันก็คงเป็นเพราะท่านอาจารย์ของนางและคนผู้นี้ต่อสู้กันอย่างแน่นอน 

จบตอน