“ปล่อยเหรอฉันปล่อยเธอแน่ แต่เธอต้องถูกลงโทษเสียก่อน เพราะทำผิดกฏของที่นี่ถึงสองครั้งรู้ตัวหรือเปล่าสาวน้อย” อาจารย์หนุ่มเพ่งพินิจดวงหน้าสวย ผิวขาวอมชมพู ดวงตากลมโตกระจ่างใสเปล่งประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า จมูกโด่งเป็สัน ริมฝีปากบางแดงระเรื่อรับกับใบหน้าหวานได้เป็อย่างดี ผมยาวสลวยหยักศกสีน้ำตาลเงางามยาวถึงกลางหลังเสริมเสน่ห์ชวนมองให้กับหญิงสาวยิ่งนัก
“หนูไม่ได้ตั้งใจอาจารย์อย่าทำโทษหนูเลยนะคะ” เสน่ห์รักหลับตาแน่น ริมฝีปากอิ่มระเรื่อเปล่งเสียงอ้อนวอน พฤกษ์อมยิ้มด้วยความพึงใจกับความไร้เดียงสาน่ารักของหญิงสาว
“หึ...ฉันจะไม่ลงโทษเธอก็ได้ แต่ฉันขอริบโทรศัพท์มือถือของเธอไว้ก่อน” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากร่างบางนุ่มนิ่มที่เขาพยายามหักห้ามความรู้สึกไม่เผลอลืมตัวทำอะไรบุ่มบ่ามจนกระต่ายน้อยแสนสวยตื่นกลัวหนีเตลิดเขาไปเสียก่อน
“ตะ..แต่ว่าหนูต้องใช้โทรศัพท์นะคะ” หญิงสาวพยายามต่อรอง
“แสดงว่าเธอคงอยากถูกฉันทำโทษอย่างนั้นล่ะสิ” น้ำเสียงทุ้มพร่าและสายตาคมที่จ้องมองราวกับจะกลืนกินของชายหนุ่มทำเอาหญิงสาวอ่อนเดียงสาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เสน่ห์รักปิดปากแน่นสนิทจนเป็เส้นตรงก่อนจะยอมให้ชายหนุ่มยึดอุปกรณ์สื่อสารเครื่องหรูของเธอไปด้วยความเสียดาย
“กลับไปได้แล้ว ส่วนโทรศัพท์ฉันจะคืนให้แต่มีข้อแม้...”
“ข้อแม้อะไร” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย
“ก็ไม่มีอะไรมากแค่เธอโทรมาหาฉันคืนนี้ก่อนห้าทุ่ม” ชายหนุ่มทิ้งท้ายแต่สายตายังคงจับจ้องใบหน้าหวานไม่วางตา
“แล้วหนูจะโทรหาอาจารย์ได้ยังไงคะ เอ่อ...คือหนูไม่มีเบอร์”
“ลืมไปแล้วเหรอว่าโทรศัพท์เธออยู่กับฉัน คงไม่ต้องบอกนะว่าเธอจะติดต่อฉันได้ยังไง” พฤกษ์แทรกขึ้นก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยจบประโยค
“แต่ว่า...” เสน่ห์รักอึกอัก เพราะเธอลังเลว่าควรจะบอกชายหนุ่มไหมว่าทุกค่ำคืนก่อนจะนอนจะมีสายจากคนสำคัญโทรมาราตรีสวัสดิ์เธอทุกค่ำคืน หากอาจารย์หนุ่มยึดมือถือของเธอแล้วเชสเพื่อนชายคนสนิทของเธอโทรมาจะต้องเข้าใจผิดเป็แน่
“ทำไม เธอมีปัญหาอะไรอีก” น้ำเสียงหงุดหงิดของอาจารย์หนุ่มทำเอาเสน่ห์รักถึงกับเนื้อตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เธอกลัวสายตาผู้ชายคนนี้เหลือเกิน
“คือทุกๆ สองทุ่มพี่เชส เอ๊ยเพื่อนหนูจะโทรมาคุย แล้วถ้า...”
แค่ได้ยินชื่อผู้ชายอื่นจากปากเด็กสาวความรู้สึกไม่พอใจก็พลันปะทุขึ้น ชายหนุ่มปราดเข้าไปคว้าต้นแขนเรียวพร้อมกับเผลอบีบรัดอย่างแรงด้วยความลืมตัว
“ที่แท้ก็กลัวว่าจะไม่ได้คุยกับผู้ชาย เด็กสมัยนี้มันแรดมันร่านเหมือนที่เขาพูดกันจริงๆ” ชายหนุ่มเค้นเสียงรอดไรฟันพร้อมกับรั้งร่างบางเข้ามาประชิดจนจมูกโด่งรั้นชนกับแผงอกกว้าง
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ อาจารย์ปล่อยหนูก่อนค่ะ หนูเจ็บ” เสน่ห์รักอ้อนวอน แต่ชายหนุ่มกลับจ้องมองเธอด้วยแววตาดุดัน
“ถ้าไม่อยากให้ผู้ชายของเธอเข้าใจผิด ก็ทำตามที่ฉันสั่งไม่อย่างนั้น...”
แชะๆๆ!! เสียงกล้องถ่ายรูปจากมือถือของหญิงสาวดังขึ้นสามครั้งซ้อนพร้อมกับบันทึกภาพในจังหวะที่ชายหนุ่มกดริมฝีปากตัวเองแนบกับริมฝีปากสีหวานของหญิงสาว
“อื๊ย...อาจารย์ทำบ้าอะไรเนี่ย” เสน่ห์รักโวยวายพร้อมกับทุบตีคนตัวโตยกใหญ่ ระบายความเจ็บใจที่ถูกชายหนุ่มแบล็คเมลล์
“ฉันจะทำมากกว่านี้ถ้าเธอไม่ทำตามที่ฉันบอก และขอ บอกไว้เลยนะถ้าเธอเอาเื่นี้ไปบอกใครล่ะก็รูปพวกนี้จะโพสลงตามโซเชี่ยลต่างๆ รับรองว่าแฟนเธอได้เห็นเห็นภาพเด็ดๆ พวกนี้แน่ๆ”
พฤกษ์เค้นเสียงขู่ก่อนจะปล่อยหญิงสาวให้เป็อิสระ เสน่ห์รักไม่รีรอให้อีกฝ่ายได้ถึงเนื้อถึงตัวเธออีกเป็หนที่สองเธอรีบฉวยกระเป๋าแล้ววิ่งออกจากห้องเรียนไปอย่างเร็วทิ้งให้อาจารย์หนุ่มมองตามด้วยความโหยหายกลิ่นหอมละมุนและรสชาติหวานล้ำจากริมฝีปากอิ่มที่เขาฉกฉวยเพียงแ่เบาแต่รสัันั้นตราตรึงประทับอยู่ในความรู้สึกเขา
‘เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกเสน่ห์รัก’
191
