หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา "ก๊อกๆๆๆ"
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณลูกค้าตื่นรึยังคะ? อาหารเช้าเตรียมไว้ให้แล้วค่ะ"
ผมเดินไปและเปิดประตูออกมา เอี๊ยดดด
OH MY GOD!!!! ช่างบิวตี้คาวาอี้อะไรเช่นนี้ สาวน้อยพนักงานเสียงใสกำลังยืนอยู่หน้าประตู ถึงจะไม่มีหูสัตว์ แต่ด้วยเส้นผมสีบลอนด์และหน้าตาที่น่ารักคล้ายชาวยุโรป ทำให้เธอนั้นช่างน่ารักจริงๆ อายุคงราวๆ 10-12 ล่ะมั้ง?
ชักเขินๆแล้วแฮะ
หืมมม? ดูเหมือนการที่ผมเปิดประตูมาจะทำให้เธอสับสนสินะ เพราะสีหน้าเธอดูใแปลกๆ
"อะ คือว่า..."
"มีอะไรเหรอคุณหนูตัวน้อย?"
ผมตอบกลับอย่างสุภาพราวกับสุภาพบุรุษที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี (ถึงจริงๆผมจะไม่เคยเลยก็เถอะ)
"ถะ ถ้า..."
โอ้ ดูเหมือนสาวน้อยจะเริ่มตั้งสติได้แล้วแฮะ
"ถ ถ้ายังไง... ก่อนออกจากห้องก็หัดใส่เสื้อผ้าบ้างสิวะเฮ้ยยยย!!!"
ตุ้บบบบบบ!!!
"จ๊ากกกกกกกก!!"
ไม่อยากจะเชื่อเลยแฮะ เด็กที่หน้าตาใสซื่อราวกับแกะน้อยจะะโได้สูงและเตะหน้าเราได้... หะ โหดเป็บ้าเลยวุ้ยยย
แต่พอมาคิดๆดูเราอาจจะผิดเองล่ะมั้ง..? พอมาสังเกตตัวเองก็พบว่าตูกำลังเปลื้องผ้าอยู่นี่หว่า!!
*
โอยยยยย พอมาส่องกระจกในห้องก็พบว่าแก้มตัวเองข้างนึง บวมใหญ่ประมาณผลส้มเลยล่ะ... ไปเอาแรงมาจากไหนกันเนี่ยยยย!
ผมที่ใส่เสื้อผ้าจากที่สาวน้อยเอามาให้ด้วยสายตารังเกียจแล้ว (เพราะผมไม่มีเสื้อเลย เลยขอร้องยืมจากเขาน่ะนะ น่าอายชิบ.. TT)
ลงไปกินข้าวดีกว่า... เห็นว่าเตรียมไว้แล้วสินะ
พอมองไปที่เตียง ก็พบว่าบนเตียงมีถุงที่ทำจากหนังล่ะมั้ง? และข้างในก็มีเหรียญทองที่แปลกตาสุดๆ ถูกอัดไว้เต็มถุงขนาดกระเป๋าหูหิ้วพอดี
เมื่อเดินไปตามทางเดินหลังจากออกจากห้อง ก็จะพบบันไดให้ลงไป และเมื่อลงมาถึงก็เห็นคนแปลกหน้ามากมาย แถมยังดูเถื่อนๆทั้งนั้น ไหนจะลักษณะที่โดดเด่นอีก... แฟนตาซีสุดๆเลยนี่หว่า!
อ๊ะ เห็นสาวน้อยตรงนั้นด้วย... ดูเหมือนเธอจะสังเกตเห็นผมเหมือนกันสินะ แต่ทำไมสายตาเธอมันอย่างกับมองขยะอยู่เลยล่ะ! ผมคงจะคิดมากไปเองสินะ ไม่มีทางที่สาวน้อยน่ารักจะเถื่อนได้หรอก... ไม่มีทาง!!!
และผมก็เดินไปหาสาวน้อยคนนั้น
"เอ่อ เื่เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะ ไม่รู้สึกตัวเลย ฮะๆๆๆ"
ผมพูดแก้ต่างและขอโทษเด็กสาวไป เธอแค่ชี้ไปยังอาหารที่อยู่บนเคาทเตอร์ และมีเก้าอี้เรียงรายเป็ที่ๆ ดูเหมือนจะให้กินตรงนั้นเลย เพราะก็มีคนที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่ด้วย
ผมเดินไปนั่งตรงที่เด็กสาวชี้
ว่าจะหันไปขอบคุณสักหน่อยแต่คุณลุงตรงหน้ากลับดึงสายตาของผมไว้ ท่าทางอย่างกับจะฆ่าคนได้เลย
"แกสินะ ที่พยายามจะขืนลูกสาวชั้น ไอ้เวรตะลัย!!!"
อ๊ะ ตอนนี้ผมตัวสั่นกึกๆเลยล่ะ นี่คงจะเป็จิตสังหารแบบในอนิเมะสินะ น่ากลัวสุดๆเลยวุ้ย
"ระ เื่นั้นเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ ผมไม่รู้สึกตัวจริงๆครับ"
"นี่แกกกกก!!! คิดจะทำจนเสร็จและจะอ้างอย่างนี้สินะไอ้ชั่ววววว!!!!"
อึ๊ยยยยยย น่ากลัวสุดๆเลย ฉี่จะราดแล้วนะเฮ้ย ขณะที่คิดก็ได้ยินเสียง์ของผู้ชายจากด้านหลัง
เขามาแตะไหล่ผมและยิ้มอย่างเป็มิตร และ...
"ไปคุยกันที่ป้อมทหารทีสิพ่อหนุ่ม"
"อ๊ะ ครับ"
เกือบไปแล้ววุ้ย คนๆนั้นเป็ทหารรักษาความปลอดภัยและสอบสวนผม เขาคิดว่าผมเป็พวกอนาจารและเป็พ่อค้าทาส จากถุงเหรียญทองมหาศาลที่ผมมี (อยากจะให้มองว่าเป็หัวขโมยมากกว่าแฮะ)
ยังดีที่ดูเหมือนสาวน้อยจะอธิบายให้คุณลุงเ้าของโรงเตี้ยมที่ผมพัก ดูเหมือนเขาจะเป็พ่อของสาวน้อย คุณลุงจึงมาช่วยคุญให้และผมก็ถูกปล่อยตัวไปในที่สุด
ั้แ่มานี่ก็เจอแต่เื่แย่ๆแฮะ เฮ้ออออ
ต่อไปคงต้องไปหาที่พักใหม่ก่อน เพราะผมโดนไล่ออกมาแล้ว ดูเหมือนตัวตนของผมจะเป็แขกที่มาพักคืนแรกแลพมาจากต่างเมือง... คงต้องหาข้อมูลก่อนและหางานทำด้วยสิ
แต่ก่อนอื่นหาซื้อเสื้อผ้าก่อนดีกว่า...
แพง... เสื้อผ้าดีๆนี่ทำไมมันแพงจังวะ ผมคิดในใจเพราะราคาที่เวอร์วังของมัน ส่วนใหญ่ชุดของที่นี่จะเป็ชุดที่มาจากไหมของมอนสเตอร์และประดับด้วยขนสวยๆของมัน คล้ายกับสเวทเตอร์ ส่วนราคาตัวนึงก็ 20-30 เหรียญทอง
แต่มีของที่ถูกกว่ามากคือเสื้อผ้ามือสอง แต่มันดำขนาดที่คนประหยัดไม่เื่มากแบบผมยังขยาด ถ้าโลกนี้มีแฟ็บก็คงจะดีไม่น้อย ผมคิด
ส่วนเมืองก็เหมือนกับที่เคยเห็นในอนิเมะ มีร้านค้าแผงลอยต่างๆ ทั้งอาหาร เครื่องดื่ม ของจิปาถะ แต่พวกร้านขายอาวุธแบกับดินจะเยอะเป็พิเศษ พอลองถามพ่อค้าแม่ค้าดูก็เหมือนเมืองนี้จะเป็เมืองแห่งการผจญภัยวารอส เป็เมืองที่อยู่ในการดูแลของเคานต์เฟนเจอร์ เป็เมืองใหญ่อันดับต้นๆของประเทศเลยทีเดียว
พวกร้านอาวุธจึงมีเยอะ ร้านขายวัตถุดิบจากมอนสเตอร์ก็มีมากเช่นกัน
สุดท้ายผมก็ซื้อเสื้อมือสองมา แต่เลือกตัวที่สภาพดีที่สุดมา 10 ชุด (ถึงจะไม่ค่อยต่างกันก็เถอะ) และก็เดินตระเวณกินของพื้นเมืองของที่นี่ แต่ละอย่างต่างแปลกหูแปลกตาทั้งนั้น จน่แรกๆให้ความรู้สึกเหมือนผมเป็เด็กหลงเลยล่ะ
พอถามพวกพ่อค้าแม่ค้าดูเื่เกี่ยวกับเวทมนตร์หรืออุปกรณ์ที่ใช้ซักพวกเสื้อผ้าได้ ก็พบว่ามีร้านที่เปิดกิจการเวทมนตร์อำนวยความสะดวกอยู่ จึงไปขอให้ทางร้านซักเสื้อผ้าให้
วินาทีแรกที่เห็นเวทมนตร์ต่อหน้าต่อตานี่ รู้สึกตื่นเต้นสุดๆจนอยากลองใช้เลยล่ะ พอถามดูก็มีโรงเรียนเปิดสอนด้วย ไว้ลองไปบ้างดีกว่า สุดท้ายผมก็ซื้อเกี่ยวกับอุปกรณ์ป้องกันตัวมา เช่น ดาบสั้น เกราะห่วงโซ่ที่ไม่ค่อยหนัก ผ้าคลุมเวทมนตร์ที่กันเวทระดับต้นได้
ใช้ไปใช้มาเงินก็แฟ่บไปเยอะทีเดียว สุดท้ายเลย ผมนอนที่โรงเก็บม้าครับ
เพราะโรงเตี้ยมต่างๆต่างไม่ต้อนรับผมเลยจากข่าวลือที่ใครแม่ทกระจายหรือรู้กันั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ จนต้องไปขอลุงเ้าของโรงเตี้ยมเดิมจนตาลุงใจอ่อนไล่ไปนอนโรงเก็บม้า
ชักอยากจะ... กลับแล้วสิ ฮือออออออ
3K
