เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้าง ดังระงมอยู่เหนือจวนตระกูลซุน
จวนตระกูลซุนเป็จวนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองต้าเหลียนแห่งนี้ เนื่องจากตระกูลซุนเป็ตระกูลอดีตแม่ทัพคนสนิทของฮ่องเต้ทุกยุคทุกสมัย
ถึงแม้ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันจะไม่ใช่แม่ทัพ แต่ก็เป็สหายคนสนิทของฮ่องเต้ในรัชกาลปัจจุบันและยังมีสำนักคุ้มภัยที่มียอดฝีมือจากทั่วแคว้นโจวมาอยู่ที่นี่เรียกได้ว่าเป็สำนักคุ้มภัยอันดับหนึ่งของแคว้นและยังมีหน้าที่คุ้มกันของมีค่าของราชสำนักอีกด้วย
ณ ห้องโถง
"ท่านพี่ ทำเช่นนี้จะดีจริง ๆ หรือเ้าค่ะ"ฮูหยินซุน นามซูจิ่นทำหน้ากังวล
"ข้ารู้ว่าเ้ารักเหิงเยว่มากแต่เขาตายไปแล้วเ้าจงทำใจและยอมให้นำร่างของเหิงเยว่ใส่ลงในโลงเถิด"หลีิ่เ้าสำนักคุ้มภัยและเ้าของจวนตระกูลซุน
'ครึ้มมมม...' เสียงฟ้ายังคงร้องไม่หยุดทุกคนในจวนต่างมีสีหน้ากังวล
"เหิงเยว่คงอยากได้ความเป็ธรรมถึงทำให้เกิดฟ้าร้องทั้งที่ไม่มีฝนเลยสักหยด"ซูจิ่นพูดด้วยความเห็นใจ
"เหิงเยว่ พ่อรู้ว่าเ้า้าความเป็ธรรมการตายของเ้าในครั้งนี้ พ่อจะหาตัวคนทำมาลงโทษให้จงได้"หลีิ่พูดเสียงดังพอพูดจบฟ้าก็เกิดร้องเสียงดังกว่าเดิม 'ครึ้มมมมม....'ทำให้ประตูหน้าต่างเกิดการสั่นไหวทุกคนต่างกอดกันโดยไม่ได้นัดหมายด้วยความกลัว
"ตอนอยู่ว่าร้ายแล้ว...จากไปยังร้ายได้อีก"เสียงบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนต่างหันไปมองเป็ตาเดียว
"อ้าว!.... ไยมองข้าเช่นนั้น ก็ไม่จริงหรือไรตอนอยู่คุณชายอารมณ์ร้ายเอาแต่ใจจะตายตอนนี้มาตายแบบปริศนาอีกยิ่งเฮี้ยนไปกันใหญ่"
"เ้าอยากถูกโบยหรือ จึงพูดเยี่ยงนี้"ซูจิ่นตะคอกบ่าวรับใช้ผู้นั้นเสียงดังทันที
"พอ ๆ เลิกพูดเถิดนำร่างของเหิงเยว่ลงไปในโรงที่เตรียมไว้ได้แล้ว" หลีิ่พูดจบศิษย์ในสำนักคุ้มภัยรูปร่างสูงใหญ่สองคนก็เดินไปที่ร่างของเหิงเยว่ที่นอนอยู่บนเตียงแต่พอไปถึงก็ต้องะโด้วยความใเมื่อสายฟ้าถูกผ่าลงมายังร่างที่ไร้ิญญา
'เปรี้ยง...'
'กรี๊ด...' เสียงกรีดร้องดังขึ้นเกิดความโกลาหลบ่าวรับใช้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างวิ่งหนีชุลมุนวุ่นวายไปหมดในห้องจึงเหลือเพียงหลีิ่กับซูจิ่นที่ยืนตกตะลึงอ้าปากค้างมองร่างน้อย ๆมีควันขึ้นก่อนที่จะเริ่มขยับตัว
"เกิดอันใดขึ้น"หลีิ่บ่นพึมพำกับตนเอง
"เหิงเยว่...."ซูจิ่นที่ได้สติรีบเดินตรงไปหาร่างของคนที่นอนตรงหน้าทันที
"ช้าก่อน"หลีิ่รีบคว้าข้อมือของซูจิ่นไว้ด้วยความเร็ว
"ท่านพี่ ท่านเห็นหรือไม่"เหิงเยว่ฟื้นแล้วท่านปล่อยข้า ข้าจะไปหาเขาสู่จินพยายามดึงมือหนาออกจากข้อมือของตนเอง
'เอิ๊ก!....'สิ้นเสียงเรือควันสีขาวก็พุ่งออกจากปากน้อยๆก่อนที่จะร่างนั้นจะลุกขึ้นนั่งสภาพเนื้อตัวมอมแมมมีเท่าถ่านสีดำปกคลุมตามตัวเต็มไปหมดเส้นผมพะรุงพะรังชี้ไปคนละทิศคนละทาง
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย เอิ๊ก!...(ควันพุ่งออกมาจากปากอีกครั้ง)" ฉลามที่กำลังนั่งมึนงงเริ่มมองไปรอบ ๆห้องจนตามไปสะดุดกับชายหญิงคู่หนึ่งที่สวมใส่ชุดจีนโบราณ"เอ๊ะ!...."ฉลามทำท่างุนงง
"เหิงเยว่" ซูจิ่น ทดลองเรียกชื่อของอีกฝ่าย
"เหิงเยว่หรอ?"ฉลามเอียงคอมองด้วยความสงสัยก่อนที่อยู่ๆภาพในหัวก็ปรากฏขึ้นเหมือนดูหนังสามมิติแบบรัวๆ จนรู้สึกปวดหัวตาลายไปหมด ฉลามเอามือคุณที่ศีรษะของตนก่อนจะร้องออกมาเพราะทนไม่ไหว
'อ๊าก.....'
และทุกอย่างก็ดับลงไปฉลามล้มลงนอนหลีิ่และซูจิ่นใจริงรีบวิ่งไปประคองร่างนั้นขึ้นมาและพากลับเรือนนอนของเ้าของร่างเดิมพร้อมกับสั่งศิษย์ในสำนักให้ไปตามหมอมาโดยเร็วที่สุด
หลังจากหมดสติไปสามวันสามคืน ฉลามก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในครั้งนี้สิ่งที่เจอคือเพดานห้องและผ้าม่านสีขาวบาง ๆ ระโยงระยางเต็มไปหมดภายในห้องถูกตกแต่งด้วยของเก่าโบราณและยังมีเครื่องเรือนแบบคนจีนที่มีลวดลายสวยงาม
"เดี๋ยวนะ...ฝันอีกแล้วหรอไม่ถูกสิเราต่อยมวยอยู่แล้วก็สลบไป แล้วก็ฝันแปลก ๆแต่ช่างเถอะตอนนี้เราควรจะอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่หรอ?...."ฉลามคิดก่อนจะมองไปรอบ ๆ อีกครั้งและลุกขึ้นมานั่งทบทวนความจำ
"โรงพยาบาลสไตล์จีนหรือเนี่ยไม่ถูกสิมันมีโรงพยาบาลแบบนี้ซะที่ไหนกัน ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลและภาพที่เห็นในฝันนั้นอีก มันเหมือนความทรงจำของใครบางคน...หรือว่าเป็เพราะลูกแก้วนั่นทำให้เรามาอยู่ที่นี่"ฉลามกำลังคิดวิเคราะห์เหตุการณ์
"เดี๋ยวนะถ้านี่ไม่ใช่ความฝันซ้อนฝันซ้อนฝันซ้อนฝันแบบสามตลบเหตุการณ์ก่อนจะวูบอีกครั้งเหมือนเห็นคนสองคนเรียกเราว่าอะไรวะ โอ๊ยดันลืมเสียดายแต่ช่างมันเถอะเลิกคิด"ฉลามคิดได้แบบนั้นก็มองไปรอบ ๆอีกครั้งก่อนจะก้มลงมองสำรวจร่างกายตนเอง
"เฮ้ย! รู้สึกเหมือนตัวจะเล็กลงนะเนี่ยเอ๊ะ!...ผิวขาวกว่าเดิมนะเนียนมาก(ฉลามเอามือลูบแขนไปมาก่อนจะจับที่ใบหน้าของตนเอง) หน้าก็เหมือนเล็กลงด้วยหรอเฮ้ย!....เจ๋งอะไม่ต้องไปศัลยกรรมก็หน้าเดียวได้และตรงนั้นล่ะถ้าไม่มีนี่เพอร์เฟกต์เลยนะเนี่ย (พูดจบก็ลองจับตรงเป้าพอรู้สึกถึงสิ่งนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ ออกมา ด้วยความผิดหวังเล็ก ๆ)
"นี่ร่างใครวะิญญาเราเข้ามาอยู่ในร่างคนอื่นเหมือนในนิยายหรอ......แต่ทำไมไม่ไปอยู่ในร่างของผู้หญิงเนี่ยนึกว่าจะได้เป็ผู้หญิงจริง ๆ ซะอีก"ฉลามทำท่ายักไหล่เล็ก ๆก่อนจะลุกขึ้นไปที่กระจกทองเหลือง
พอมองก็เห็นใบหน้างานได้รูป ปากนิดจมูกหน่อย คิ้วคมรับกับใบหน้าตัวเล็กตัวน้อย อย่างที่ฉลามอยากจะเป็"ใช่เลยคนนี้ที่เห็นในลูกแก้วเป็เพราะลูกแก้วนั่นจริง ๆด้วยที่ทำให้ิญญาของเรามาอยู่ในร่างนี้ แต่น่าเสียดายความสวยจริง ๆ เกิดมาสวยแต่ดันเป็ผู้ชายเสียได้"เฉลิมพูดจบก็หมุนซ้ายหมุนขวามองตัวเองในกระจกก่อนจะโพสต์ท่าทางต่าง ๆด้วยความเพลิดเพลิน
'ก๊อก ก๊อก ก๊อกคุณชายเ้าคะ"ถิงถิงสาวใช้คนสนิทเคาะประตูเรียกสตินายตนเองที่กำลังทำท่าแปลกประหลาดอยู่หน้ากระจกด้วยความกลัว
"อ๊ะ....มีคนมา"ฉลามหันมามองเห็นหญิงสาวสวมชุดสีน้ำตาลหม่น ๆ เคาะประตูในมือของหญิงสาวกำลังถือธาตุและมีถ้วยอะไรบางอย่างวางอยู่บนถาดนั้น
"คุณชายฟื้นแล้วให้บอกไปแจ้งนายท่านกับฮูหยินดีหรือไม่เ้าคะ" ถิงถิงเดินเอาถาดมาวางแล้วเอ่ยถามขึ้น
"นายท่านและฮูหยินหรอ"ฉลามทำท่าคิด
"ท่านพ่อของคุณชายและแม่เล็กอย่างไรเ้าคะคุณชายจำพวกท่านไม่ได้หรือเ้าคะ"ถิงถิงทำท่าสงสัย
"อ๋อ!....คือ...จำได้" ฉลามรีบพูดตัดบทเพราะเขาก็พอจำราง ๆ ได้ เนื่องจากความทรงจำเก่าของเ้าของร่างมันยังมาไม่ครบ มาแบบขาดๆ หาย ๆ ในความทรงจำมีแต่ผู้คนเต็มไปหมดและเหตุการณ์อะไรก็ไม่รู้สับสนปนกันมั่วไปหมดจนฉลามี้เีจะจำและไม่อยากสนใจ
"เช่นนั้นคุณชายมาดื่มยาก่อนดีหรือไม่เ้าคะประเดี๋ยวฮูหยินมาจะได้ไม่บ่นอะไรคุณชายอีก"ถิงถิง
"อ๋อ!...."ฉลามได้ยินแบบนั้นก็เดินมาที่นั่งที่เตียงแล้วมองไปที่ถ้วยที่มีน้ำสีดำสนิทอยู่ในนั้น
"อื้อหือ....อย่าผิดป่ะเนี่ยเหม็นเขียวชะมัด"ฉลามรีบเอามือปิดจมูกทันทีและเลื่อนถ้วยไปให้พ้นจากตัว
"ยาแค่นี้ก็ดื่ม"ไม่ได้เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาในห้องที่ฉลามอยู่ยังถือวิสาสะ
ฉลามหันไปมองตามเสียงก็พบชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่า ผิวขาวรูปร่างสูงโปร่งดูสง่างามเหมือนไม่มีอยู่จริงจนฉลามต้องขยี้ตาอีกครั้งแล้วมองดูใหม่
"อื้อหือ...อย่างกับมี ออร่าออกมาจากตัวอย่างนั้นเลยแสบตาชะมัด"ฉลามคิด
"คุณชายหานท่านไม่ควรเข้ามาที่ห้องนอนของคุณชายใหญ่แบบนี้นะเ้าคะ"ถิงถิงพูดด้วยเสียงแข็งเมื่อเห็นศัตรูของนายตนเดินเข้ามา
"หึ เป็แค่บ่าวรับใช้ถือดีอย่างไรมาชี้แนะข้าว่าข้าควรไม่ควรทำอันใด เ้านายของเ้าคงไม่ได้สั่งสอนบ่าวรับใช้เช่นเ้าถึงได้ไร้มารยาทเช่นนี้"หลิวหยางทำท่าดูถูกก่อนจะวางท่าจนฉลามรู้สึกหมั่นไส้
"เื่กิริยามารยาทหาได้เกี่ยวกับคุณชายใหญ่ไม่คุณชายหานไม่ควรมาว่ากล่าวเช่นนี้...."ถิงถิงพูดยังไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงซูจิ่น
"พอได้แล้วถิงถิง"ซูจิ่นทำเสียงดุถิงถิวถึงกับหน้าเจื่อนรีบไปนั่งกับพื้นข้างๆ ฉลามและกอดขาเขาไว้ในทันที
ฉลามรู้สึกใเล็กน้อยแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรจึงนั่งอยู่เฉย ๆ
"คุณชายหานเป็แขกคนพิเศษของจวนตระกูลซุนเ้าไม่ควรเสียมารยาทกับคุณชายหานถิงถิงขอโทษคุณชายหานเดี๋ยวนี้"ซูจิ่นมองมาที่ถิงถิงตาเขียว
ถิงถิงเงยหน้ามองฉลามหวังจะให้ช่วยแต่พอสบตาฉลามกับพยักหน้าเป็เชิงให้นางขอโทษ นางจึงหันไปขอโทษหานหลิวหยางตามคำสั่งของซูจิ่นด้วยความไม่เต็มใจ
"บ่าวขออภัยเ้าค่ะ"ถิงถิงคุกเข่าและก้มลงกับพื้นเพื่อเป็การขอโทษ
"ไม่เป็อันใดขอรับฮูหยินซุนข้าไม่ถือโทษอันใดกับบ่าวรับใช้ขอรับ"หลิวหยาง
"คุณชายหานช่างมีเมตตายิ่งนัก สมกับที่ท่านพี่หลีิ่เคยพูดไว้จริงๆ "ซูจิ่นกล่าวชื่นชม
"ฮูหยินซุนกล่าวเกินไปแล้วข้าก็แค่ไม่ใส่ใจเื่เล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ขอรับ"หลิวหยาง
'อะไรกันเนี่ย คือ??? ....มาหาผมไม่ใช่หรอแล้วมาชื่นชมอะไรกันตอนนี้อะ ฉลามไม่เข้าใจ' ฉลามคิดก่อนจะกระแอมกระไอให้ทั้งสองคนนั้นรู้ว่ามีเขาอยู่ในห้องด้วยนะจะได้พูดธุระกับเขาให้มันจบ ๆ และจะได้ไปสักทีเขาเบื่อคนพวกนี้มากอยากอยู่คนเดียวสักพักอะ
"เ้ายังไม่ดื่มยาหรือเหิงเยว่"ซูจิ่นหันกลับมาสนใจฉลามอีกครั้ง
‘เ้าของร่างชื่อเหิงเยว่’ ฉลามรีบจดไว้ในใจ
“เ้าเป็อันใดหรือไม่ ไยจึงดูเหม่อลอย”ซูจิ่นพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
"คือ...ผม...เอ่อ"ฉลามอ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดแบบไหนซูจิ่นเห็นอาการแปลก ๆ ของเหิงเยว่ก็รีบมานั่งข้าง ๆ เอามือแตะหน้าผากจับชีพจรเพื่อดูอาการด้วยความเป็ห่วง
ฉลามที่ถูกเลี้ยงดูแบบผู้ชายอกสามศอก ถูกพ่อเลี้ยงด้วยลำแข้ง (ด้วยลำแข้งนักมวยจริงๆผิดก็เตะเป็ตุ๊ดก็ถูกต่อยอะไรประมาณนี้)มาั้แ่เด็กถึงกับทำตัวไม่ถูกเผลอมองหน้าซูจิ่นเหมือนตกอยู่ในภวังค์เพราะคิดถึงแม่ก่อนน้ำตาจะค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
ความรู้สึกโหยหาความรักจากแม่ที่เขาเคย้ามันท่วมท้นเข้ามาในจิตใจตอนเด็ก ๆ ฉลามคิดเสมอว่าแม่จะกลับมาหาตัวเองและจะได้รับความรักความเป็ห่วงอย่างที่เด็กคนหนึ่งควรจะได้บ้างพอมีคนมาทำเป็ห่วงเขาก็ถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ซูจิ่นใเป็อย่างมากที่เห็นน้ำตาของเหิงเยว่ทำให้ยิ่งรู้สึกเป็ห่วงมากขึ้นกว่าเดิม
"ถิงถิงไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้ เหิงเยว่เ้าเป็อันใดเจ็บตรงไหนหรือปวดตรงไหนกันไยจึงร้องไห้ออกมาเช่นนี้"ซูจิ่นพูดด้วยความเป็ห่วงถิงถิงเห็นแบบนั้นก็รีบออกไปตามหมอตามที่ฮูหยินสั่งทันที
หลิวหยางยืนมองเหิงเยว่อย่างพิจารณา ความรู้สึกแปลก ๆกำลังบอกเขาว่าเหิงเยว่เปลี่ยนไป เขาจึงขอยืนเงียบ ๆดูการละครรูปแบบใหม่ที่เหิงเยว่กำลังแสดงออกมา
'ฟื้นขึ้นมาก็เสแสร้งทันทีเชียว'หลิวหยางคิดก่อนจะแอบคว่ำปากใส่ฉลามแต่ฉลามไม่สนใจเ้ารูปปั้นแข็งทื่อผู้นี้เลยสักนิด
125
