เ้าของร้านแค่นเสียง “หึ” ก่อนจะโบกมือไล่ราวกับปัดฝุ่น
“บอกแล้วว่าไม่มีเงินก็อย่ามาขอ เสียเวลาข้า”
เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไอออกมาเบา ๆ ร่างสั่นเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ
ชายชราใ รีบประคองไว้ สีหน้าร้อนรนยิ่งกว่าเดิม
หลินเทียนยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดปลาย่างคำสุดท้ายอย่างไม่รีบร้อน
แล้วก้าวเข้าไปใกล้ช้า ๆ
“มีเื่อันใดงั้นรึ”
เสียงของเขาเรียบง่าย แต่ทำให้ทั้งสามคนหันมามองพร้อมกัน
เ้าของร้านหรี่ตาเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงหงุดหงิด
“ก็เ้าสองคนนี้น่ะสิ มาขอซื้อยาร้านข้า แต่กลับไม่มีเงินจ่าย แถมยังจะขอติดไว้”
หลินเทียนหันไปมองชายชราที่กำลังพยุงเด็กหนุ่มอย่างเป็ห่วง ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ
“แล้วยานั้นราคาเท่าไหร่ล่ะ เถ้าแก่”
“เจ็ดสิบหินิญญาระดับต่ำ…ทำไม เ้าจะจ่ายแทนพวกเขางั้นรึ”
หลินเทียนชะงักไปเล็กน้อย
“หินิญญา…มันคืออะไร ข้ามีแต่เหรียญทอง”
เ้าของร้านเลิกคิ้ว
“อะไรกัน เ้าไม่รู้จักงั้นรึ”
เขาสูดลมหายใจ ก่อนจะอธิบายยาว
“หินิญญาคือค่าเงินของผู้บำเพ็ญ แบ่งเป็ระดับต่ำ กลาง สูง และระดับสุดยอด
หนึ่งร้อยหินิญญาระดับต่ำ เท่ากับระดับกลางหนึ่ง
หนึ่งร้อยระดับกลาง เท่ากับระดับสูงหนึ่ง
ส่วนระดับสุดยอดนั้น…หายากยิ่งนัก
ส่วนเหรียญที่เ้าใช้น่ะ เป็แค่เงินของคนทั่วไป เทียบกันไม่ได้หรอก”
หลินเทียนพยักหน้าเล็กน้อย
“งั้นรึ…ข้าเพิ่งมาที่เมืองไม่นาน จึงไม่ค่อยรู้เื่ภายนอกนัก”
“แล้วตกลงจะซื้อไหม ถ้าไม่ก็ออกไปจากหน้าร้านของข้า!”
หลินเทียนยิ้มแห้งเล็กน้อย
“ขออภัยด้วยเถ้าแก่ ตัวข้ามีเพียงเหรียญทอง คงซื้อไม่ได้”
เขาหันไปมองชายชราและเด็กหนุ่ม ก่อนจะพูดขึ้น
“ข้าคงช่วยท่านไม่ได้…ผู้าุโ ข้าไม่มีหินิญญาเลย”
ชายชรามองเขา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่เป็ไร…ข้าขอบใจท่านมากที่มีเมตตาต่อพวกเรา งั้นข้ากับลูกศิษย์ขอตัวก่อน”
เขาพูดเสียงแหบพร่า ก่อนจะพยุงเด็กหนุ่มเดินจากไป
แต่พวกเขาเดินไปได้ไม่ไกลนัก—
“เดี๋ยวก่อน”
หลินเทียนเดินตามมา ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ข้าพอจะปรุงยาเป็อยู่บ้าง…ถ้าท่านไม่รังเกียจ เชิญท่านกับลูกศิษย์ไปที่พักของข้าก่อน ข้าจะดูอาการและปรุงยาให้”
ชายชราตาเบิกกว้าง
“ท่าน…ปรุงยาเป็งั้นรึ!?”
ความหวังพลันลุกขึ้นในแววตา
“งั้นข้าขอรบกวนท่านแล้ว!”
เขารีบพยุงลูกศิษย์เดินตามหลินเทียนไปยังสมาคมการค้า ก่อนจะเลี้ยวไปยังด้านหลังซึ่งเป็บ้านพัก
ทั้งสามเข้าไปในห้อง ก่อนจะนั่งลง
หลินเทียนมองเด็กหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม
“อาการของเขา…เป็มายังไงกันแน่ ข้าดูแล้วไม่เหมือนาเ็ธรรมดา”
ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าหนักอึ้ง ก่อนจะตอบเสียงต่ำ
“เมื่อห้าเดือนก่อน…เ้าหนูเฉินเฟิงกำลังจะทะลวงระดับ แต่เกิดเหตุไม่คาดคิด ทำให้ล้มเหลว
ไม่เพียงเท่านั้น ยังได้รับาเ็สาหัส เส้นชีพจรฉีกขาดไปหลายเส้น และาเ็ภายในอย่างหนัก…”
เขากำมือแน่น ก่อนจะพูดต่อ
“แม้อาการภายนอกจะดีขึ้น แต่ข้ารู้…มันไม่เคยหายจริง
เขาเองก็รู้…แต่ก็ยังฝืนลงแข่ง
พอได้รับาเ็ซ้ำ อาการจึงกำเริบ…และรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ”
น้ำเสียงของชายชราสั่นเล็กน้อย
“ข้า…หายามามากมาย แต่ก็รักษาไม่ได้…”
หลินเทียนพยักหน้าเบา ๆ
“อืม…เื่เป็เช่นนี้เอง”
เขาพูดเรียบ ๆ
“แค่ใช้ยาประคอง…ก็ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น”
ชายชราหลับตาแน่น
“ใช่…แต่ข้าก็ไม่มีทางอื่น…”
หลินเทียนมองเด็กหนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“มีสิ”
ชายชราสะดุ้ง
“ข้าจะรักษา…และสร้างเส้นชีพจรของเขาขึ้นมาใหม่
แต่ต้องให้ท่านช่วยเล็กน้อย”
ชายชราตื่นเต้นจนลุกขึ้นทันที
“ได้! ท่านจะให้ข้าทำอะไรก็ได้ ขอเพียงช่วยเขาได้!”
หลินเทียนยกมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากมิติ
เม็ดยาสีเขียวมรกต…เปล่งแสงจาง ๆ
พลังบางอย่างไหลเวียนอยู่ภายในเหมือนมีชีวิต
“นี่คือยาระดับสามที่ข้าปรุงขึ้นเอง”
เขายื่นให้
“ให้เขากิน แล้วคอยช่วยประคองพลังให้ดี”
ชายชรายื่นมือไปรับ…มือสั่นเล็กน้อย
ดวงตาที่เคยหม่นหมอง…ตอนนี้กลับมีประกายความหวังลุกขึ้นอีกครั้ง
“นี่มัน…ยาระดับ 3 ขั้นสมบูรณ์งั้นหรือ! ราคาสูงล้ำยิ่งนัก…แต่ท่านกลับให้พวกเรา…”
ชายชราพูดเสียงสั่น ดวงตาเบิกกว้างขณะจ้องเม็ดยาในมือ
หลินเทียนไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ป้อนให้เขาเถอะ”
ชายชราพยักหน้า รีบป้อนยาให้เฉินเฟิงทันที
ทันทีที่เม็ดยาละลายลง—
ฟู่วว…
แสงบางอย่างค่อย ๆ แผ่กระจายออกมาจากร่างของเฉินเฟิง พลังปราณสีเขียวมรกตหมุนวนรอบตัวเขาอย่างช้า ๆ
าแภายนอกเริ่มสมานตัว ิัที่เคยซีดกลับมีสีเืฝาดขึ้นทีละน้อย
ชายชราวางมือบนแผ่นหลังของเขา คอยส่งพลังปราณประคองฤทธิ์ยาให้ไหลเวียนทั่วร่าง
เวลาไหลผ่านไปเงียบ ๆ…
สองชั่วโมงต่อมา
เฉินเฟิงลืมตาขึ้นช้า ๆ ลมหายใจมั่นคงขึ้นกว่าเดิม
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง แม้ยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็สามารถขยับร่างกายได้แล้ว
ทันใดนั้น—
เขาคุกเข่าลงทันที
“ขอบคุณท่านมาก! ท่านช่วยชีวิตข้า บุญคุณครั้งนี้ ข้าน้อยเฉินเฟิงจะไม่มีวันลืม!”
หลินเทียนยกมือห้าม ก่อนจะยิ้มบาง
“ไม่เป็ไร…ลุกขึ้นเถอะ”
เขามองร่างของเฉินเฟิงเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสงบ
“ที่เหลือ…ข้าจะช่วยต่อเส้นชีพจรให้เ้า”
เขาหันไปทางชายชรา
“รบกวนผู้าุโช่วยข้าด้วย”
ชายชราพยักหน้าทันที
เฉินเฟิงจึงนั่งลงบนพื้น หันหลังให้ทั้งสอง ก่อนจะหลับตาเข้าสมาธิ
“อาจจะเจ็บเล็กน้อย…อดทนไว้”
หลินเทียนเอ่ยเสียงเรียบ
ทันใดนั้น—
ฟึ่บ!
พลังปราณหลายสายพุ่งออกจากฝ่ามือของเขา ราวกับเส้นไหมบาง ๆ ที่เรืองแสง
ค่อย ๆ แทรกเข้าสู่ร่างของเฉินเฟิงอย่างแม่นยำ
ชายชราเองก็ปล่อยพลังปราณออกมาช่วยประคองจากอีกด้านหนึ่ง
ภายในร่างของเฉินเฟิง—
เส้นชีพจรที่ฉีกขาดกระจัดกระจาย ราวกับเส้นด้ายที่ถูกฉีกเป็ชิ้น ๆ
บางเส้นขาดสะบั้น บางเส้นบิดเบี้ยว พลังปราณไหลวนอย่างไร้ทิศทาง
หลินเทียนควบคุมพลังอย่างนิ่งสนิท
“รวม…”
พลังปราณของเขาเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต
ค่อย ๆ ดึงเศษเส้นชีพจรที่แตกออกให้กลับเข้าที่
ชายชรากัดฟันแน่น
“ข้าจะช่วยประคองไว้!”
เขาเร่งพลังปราณเข้าไปเสริม ป้องกันไม่ให้เส้นชีพจรพังซ้ำ
ทันใดนั้น—
“อึก!”
เฉินเฟิงสั่นสะท้าน เหงื่อไหลท่วมกาย ความเจ็บแล่นผ่านไปทั่วร่างเหมือนถูกฉีกซ้ำ
“ทนไว้!” หลินเทียนพูดสั้น ๆ
พลังปราณสายหนึ่งเปลี่ยนเป็คมดุจเข็ม
ค่อย ๆ เย็บประสานเส้นชีพจรทีละเส้น…ทีละเส้น
บางจุดที่เสียหายหนัก—
เขาใช้พลังปราณเข้มข้นสร้าง “เส้นใหม่” ขึ้นแทน
เชื่อมต่อเข้ากับโครงเดิมอย่างแนบสนิท
เวลาไหลไปอย่างเชื่องช้า
ภายในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหนัก ๆ และพลังปราณที่ไหลวน
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง—
เส้นชีพจรเริ่มกลับมาเป็ระเบียบ
พลังปราณของเฉินเฟิงค่อย ๆ ไหลเวียนได้อีกครั้ง แม้ยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็มั่นคงกว่าเดิมหลายเท่า
หลินเทียนค่อย ๆ ถอนพลังออกอย่างระมัดระวัง
ฟู่ว…
เฉินเฟิงทรุดลงเล็กน้อย แต่ยังคงนั่งอยู่ได้
ชายชรามองภาพตรงหน้าอย่างตะลึง
“นี่มัน…ต่อเส้นชีพจรขึ้นใหม่จริง ๆ…”
หลินเทียนลุกขึ้นช้า ๆ
“ยังไม่สมบูรณ์ แต่พอให้เ้าฝึกต่อได้แล้ว ที่เหลือ…ขึ้นอยู่กับตัวเ้าเอง”
เฉินเฟิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ความเจ็บแปลบแล่นไปทั่วร่างราวกับเส้นเอ็นถูกดึงรั้งพร้อมกัน
แต่ในความเจ็บนั้น—เขากลับรู้สึกได้ชัดเจน
“ก…กลับมาจริงด้วย…เส้นชีพจรของข้ากลับมาอีกครั้ง!”
เฉินเฟิงพูดอย่างตื่นเต้น ก่อนจะรีบสำรวจภายในร่างของตนเอง พลังปราณที่เคยติดขัดตอนนี้กลับไหลเวียนได้อีกครั้ง แม้ยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็มั่นคงกว่าที่เคยเป็
“ขอบคุณท่านมาก…ข้านึกว่าชาตินี้คงไม่สามารถเดินบนเส้นทางของผู้ฝึกตนได้อีกต่อไป…”
เขาก้มลงคำนับหลินเทียนอีกครั้ง คราวนี้หน้าผากแนบพื้นแน่น ไม่กล้าเงยขึ้น
ชายชราเองก็เช่นกัน เขาคุกเข่าลงคำนับอย่างจริงใจ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
“ขอบคุณท่านมากจริง ๆ!”
หลินเทียนที่เห็นเช่นนั้นก็รีบพยุงทั้งสองขึ้น ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ไม่เป็ไร ๆ อย่าเกรงใจข้านักเลย…บนเส้นทางแห่งการฝึกตนนั้น ย่อมต้องมีสหายร่วมทางที่ดี จึงจะก้าวต่อไปได้ ข้าช่วยพวกท่าน…ก็เพียงเพราะข้าอยากช่วยเท่านั้น”
ทั้งสองลุกขึ้น ก่อนที่ชายชราจะเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยขึ้น
“ขออภัยที่ข้าเสียมารยาท พอดีเื่มันวุ่นวาย ข้าจึงไม่ได้แนะนำตัว…ข้าชื่อหานซือ เป็อาจารย์ของเ้าเฉินเฟิง และเป็เหมือนปู่ของเขาเช่นกัน”
หลินเทียนพยักหน้าเล็กน้อย
“ข้าชื่อหลินเทียน เป็เ้าสำนักแห่งหนึ่งน่ะ”
“หือ…ท่านเป็เ้าสำนักงั้นหรือ? ยังดูหนุ่มอยู่แท้ ๆ” หานซือพูดขึ้นอย่างสงสัย
แกร๊ก—
เสียงประตูเปิดขึ้น จินซี ไป๋ซี และพวกไป๋เยว่เดินเข้ามา
ทั้งจินซีและไป๋ซีดูงงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าหลินเทียนอยู่กับคนแปลกหน้า
“อ้าว พากันมาแล้วงั้นรึ”
หลินเทียนพูด ก่อนจะแนะนำหานซือกับเฉินเฟิงให้ทุกคนรู้จัก และเล่าเื่คร่าว ๆ ให้ฟัง
ทุกคนต่างมีสีหน้าเห็นใจอย่างชัดเจน แม้โลกของผู้ฝึกตนจะโหดร้าย…แต่คนดีเองก็มีไม่น้อย
“ศิษย์พี่จินซี! ข้าประทับใจในการประลองของท่านมาก!”
เฉินเฟิงรีบเดินเข้ามาจับมือจินซี เขย่าไปมาอย่างตื่นเต้น
จินซีได้ยินเช่นนั้นก็เชิดหน้าขึ้นทันที
“ฮ่า ฮ่า แน่นอน! ข้านี่แหละจะเป็ที่หนึ่งในการประลอง เ้ารอดูได้เลย!”
ไป๋ซีได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ พลางพึมพำ
“เอาอีกแล้ว…เ้าพี่ชาย ได้นิสัยของท่านอาจารย์มาเต็ม ๆ เลย…”
คำพึมพำนั้นหลินเทียนกับพวกไป๋เยว่ได้ยินเต็ม ๆ
หลินเทียนกระแอมเบา ๆ ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง ส่วนไป๋เยว่กับชิงชิงมองเขาแล้วอมยิ้มเ้าเล่ห์
หลังจากเสียงพูดคุยซาลง หลินเทียนจึงถามขึ้น
“แล้วพวกเ้าจะไปที่ไหนกันต่อ”
หานซือกับเฉินเฟิงหันมองหน้ากัน ก่อนจะถอนหายใจยาว
“เฮ้อ…ในเมื่อเฉินเฟิงตกรอบแล้ว พวกเราคงอยู่ที่เมืองอีกไม่กี่วัน จากนั้นก็ออกเดินทางต่อ…ฝึกฝนตัวเองและดูโลกกว้าง”
หลินเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย
“อ้าว แล้วพวกเ้าไม่มีบ้านหรือสำนักอยู่เลยงั้นรึ”
หานซือยิ้มจาง ๆ
“พวกเราเป็แค่ผู้ฝึกตนพเนจร…ไม่มีที่พำนักแน่นอน”
บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่
ก่อนที่หลินเทียนจะพูดขึ้นอย่างไม่คิดมาก
“ถ้าอย่างนั้น…สนใจมาเป็ผู้าุโของสำนักข้ามั้ย”
ทุกคนชะงัก
“สำนักข้ายังไม่มีใครเลย มีแค่ข้ากับลูกศิษย์อีกสองคน ที่ว่างยังเหลืออีกมาก”
หานซืออึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเฉินเฟิง
เฉินเฟิงพยักหน้ารัวทันที
ทั้งสองจึงลุกขึ้น ก้มคำนับพร้อมกัน
“พวกเราขอเข้าร่วมสำนักของท่านด้วยเถิด ท่านเ้าสำนัก!”
หลินเทียนยิ้มออกมา
“งั้นก็ยินดีต้อนรับ…ลุกขึ้นเถอะ ข้าไม่ชอบพิธีรีตองนัก”
ทั้งสองลุกขึ้นนั่ง
หานซือเอ่ยถามขึ้น
“ท่านเ้าสำนัก…ท่านอยู่ระดับใดกัน ข้ามองไม่ออกเลย”
“อ้อ ข้าอยู่ระดับก่อกำเนิดขั้น 6” หลินเทียนตอบเรียบ ๆ
“ส่วนท่าน…หลอมกายขั้น 5 ใช่มั้ย”
หานซือชะงักทันที
เขาปกปิดพลังไว้…แต่กลับถูกมองออกทั้งหมด
ขณะที่เขาเองกลับมองไม่ทะลุหลินเทียนแม้แต่น้อย
“ถูกต้อง…ตามที่ท่านว่า”
“งั้นพวกเ้าก็เป็คนของสำนักข้าแล้ว เชิญทานอาหารด้วยกันเถอะ”
เสียงหัวเราะและบทสนทนาดังขึ้นทันที
ไม่นาน—
“ดึกแล้ว พวกเ้าไปพักเถอะ เหยาเหยานางเตรียมห้องไว้ให้แล้ว”
หานซือกับเฉินเฟิงรับคำ ก่อนจะเดินออกไป
จินซีและไป๋ซีก็กลับห้องเดิม
“คุณชายหลิน~ วันนี้พวกเรามานอนด้วยกันเถอะ~”
เสียงไป๋เยว่ดังขึ้น พร้อมดึงแขนเสื้อเขา
“ปล่อยข้านะ! พวกเ้ามีเวลาไปหาที่พักตั้งนาน!”
“ท่านอย่าเล่นตัวไปเลย!” ชิงชิงพูดทันที
“ไม่ปล่อย! ยัยจิ้งจอกแก่พันปี—โอ๊ย!”
หลินเทียนร้องลั่นทันที
ชิงชิงกัดนิ้วเขาอย่างไม่ปรานี
สุดท้าย—
เขาถูกลากเข้าห้องไปท่ามกลางเสียงหัวเราะ
เสียงร้องโหยหวนของหลินเทียนดังลอยออกมา…
93
