เวหาโอบพระพาย : ตอนที่15 PN Fruit
3 เดือนผ่านไป
“เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับนะคะ” เวหาบอกกับพระพายก่อนจะขับรถออกไปทำงาน สำหรับเขาแล้วการไปรับไปส่งพระพายทุกวันคือเื่ที่เขาเต็มใจทำมากที่สุด อะไรที่เป็เื่ของพระพายนั่นหมายถึงเป็เื่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดทั้งหมด
“ได้ค่ะ พี่เวขับรถดีดีนะคะ ถึงที่ทำงานแล้วทักไลน์บอกพายด้วยนะคะ”
“อย่าน่ารักกับพี่แบบนี้สิคะ พี่หลงหนูไม่ไหวแล้วค่ะ ใจเจ็บไปหมด”
“พี่เวก็อย่าไปน่ารักกับใครแบบนี้นะคะ พายหวง ไปทำงานได้แล้วค่ะ พายจะขึ้นตึกเรียนแล้ว”
หลังจากที่พระพายพูดจบเวหาก็ขับรถออกไปทำงานตามปกติ หลังจากที่อาจารย์วิมลได้กลับมาทำงานเวหาเองก็ต้องเข้าไปทำงานที่บริษัทอย่างเต็มตัว โดยบริษัทของเวหานั้นเป็บริษัทผลไม้แปรรูปส่งออก มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ โดยมีธรเป็หุ้นส่วนและร่วมลงทุนั้แ่ต้นจนประสบความสำเร็จเป็อย่างมาก
ณ บริษัท PN Fruit
“ธรมึงกลับไทยรอบนี้อยู่กี่วันวะ” เวหาถามธรเพื่อนรักที่เพิ่งบินกลับมาไทยแล้วก็ตรงเข้ามาหาเขาที่บริษัทเลย
“กูก็จะอยู่จนกว่ามึงจะว่างไปเที่ยวกับกูนั่นแหละ เพื่อนบ้าอะไรวะ คืนดีกับแฟนลืมกูเฉย นัดกันดิบดี เห็นน้ำตาแฟนแค่นั้นแหละทิ้งกูเป็หมาเฝ้าผับจนวิ่งกลับบ้านแทบไม่ทัน” ธรนึกแล้วก็อดที่จะว่าเพื่อนรักไม่ได้ เขาบินมาไทยครั้งที่แล้วก็นัดเจอกันซะดิบดี แต่ไอ้เพื่อนตัวดีกลับผิดนัดเขาและติดแฟนจนลืมการมาไทยในครั้งนั้นของเขาไปเลย
“เออ ก็กูบอกแล้วไงว่ากูขอโทษ มึงจะเอาอะไรกับกูอีกวะไอ้ธร กูขอโทษครับเพื่อน”
“มึงต้องไถ่โทษโดยการพากูไปเที่ยวคืนนี้เว้ยไอ้เว และที่สำคัญมึงต้องชวนน้องนิทราไปด้วยให้ได้กูถึงจะหายโกรธมึง” “เอาแล้วไงมึง หางานให้กูอีกละ แล้วน้องนิทราเขาจะอยากไปเที่ยวผับกับกูและมึงเพื่อ ตอบกูมาซิ คิดหน่อยดิมึงอะ”
“น้องนิไม่อยากไปกับกูหรือมึงหรอกเว้ย แต่เขาอยากไปกับพระพายเพื่อนเขาต่างหาก มึงคิดดิคิด ถ้ามึงชวนน้องพายไปยังไงน้องนิก็ต้องไปอยู่ดี เขารักเพื่อนจะตาย”
“ไม่ กูจะไม่ยอมให้น้องพายของกู ไปเที่ยวในที่แบบนั้นหรอก คนเยอะ ผู้ชายหน้าหม้อแบบมึงก็เยอะ น้องพายของกูยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ ไม่อะ กูไม่ให้ไป แล้วกูก็จะไม่ไปกับมึงด้วย มึงอยากโกรธมากมึงโกรธไปเลย หายโกรธเมื่อไหร่บอกกูด้วยละกัน” “โธ่ ไอ้เวเพื่อนรัก มึงช่วยกูหน่อย นะ นะ นะ กูอยากเจอเขา”
“นี่มึงคิดจะเอาจริงหรอวะ มึงชอบน้องนิทราจริงดิ”
“ถ้ากูไม่ชอบน้องเขา มึงคิดว่ากูจะเอาตัวเอ็นมาตั้งเป็ชื่อบริษัทร่วมกับมึงไหม”
“เฮ้ย PN Fruit ตัว N นี่คือ มือเอาอักษรย่อชื่อน้องเขามาตั้งหรอวะ ถึงว่า...กูก็คิดอยู่ตั้งนานว่ามันคืออักษรย่ออะไร”
“มึงกับกูก็ไม่ต่างกันหรอกครับไอ้เพื่อนเว P ที่ย่อมาจากพระพาย กูไม่รู้เลยมั้ง”
“โอเค กูเข้าใจละ แล้วมึงปล่อยเวลาให้มันนานขนาดนี้ไปเพื่ออะไรวะ ไม่จีบน้องเขาสักที”
“กูก็รอมึงกับพระพายคืนดีกันนี่ไง กูจะให้มึงกับพระพายช่วยเชียร์หน่อย”
“กระจอกสุด กับคนอื่นกูเห็นมึงวิ่งเข้าหาไม่เห็นจะเป็อะไร กับน้องนิทรามึงจริงจังสินะ ถึงได้แหกขนาดนี้ ปอดมึงอะ” “จริงอย่างที่มึงพูดแหละ กูแม่งใจสั่นจนแทบทรงตัวไม่อยู่เลยวะ ทุกครั้งที่ได้เห็นหรือแค่ได้ยินเสียงเขาผ่านโทรศัพท์อะ ตกลงมึงจะช่วยกูไหม ว่ากูอยู่นั่น”
“เออ แต่กูต้องคุยกับน้องพายและถามความสมัครใจของน้องพายก่อนนะเว้ย ถ้าน้องพายไม่ กูก็ไม่ น้องตอบว่าไง นั่นแหละคำตอบกู”
“ยังไม่ทันได้แต่ง แค่เขาตกลงว่าจะแต่งด้วย นี่มึงยื่นใบสมัครเข้าชมรมคนหลงเมียแล้วหรอวะ”
“เมียในอนาคตกู กูก็ต้องหลงเป็ธรรมดาไหม ก็กูรักของกูอะ” พูดจบเวหาก็เดินออกจากห้องทำงานไปโดยที่ไม่ได้บอกอะไรกับธรสักคำ
“แล้วนั่นมึงจะไปไหน” ธรรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนเดินทิ้งกันไปดื้อๆ
“จะเที่ยงแล้ว กูจะไปรับน้องพายมากินข้าว ส่วนเื่ที่คุยกันเมื่อกี้ เดี่ยวตอนเย็นกูโทรหา”
“ทิ้งเพื่อนไปหาแฟนอีกแล้วไอ้เวเพื่อนกู เฮ้อ”
ธรพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ แต่ใบหน้าและแววตากลับแฝงไปด้วยความสุข นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้เห็นเวหามีความสุขแบบนี้ เขาดีใจเหลือเกินที่เพื่อนรักของเขากลับมามีความสุขด้วยหัวใจดวงเดิมที่พองโตอีกครั้ง...
141
